บทที่4

“เอ่อ..ค่ะ!” เมื่อไม่อาจเลี่ยงได้หญิงสาวจึงขานรับเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นไปหยิบเอาผ้าขนหนูอีกผืนที่ถูกพับไว้อย่างเป็นระเบียบมาถือเอาไว้มั่น หัวใจเธอเต้นสั่นระรัวยามเมื่อหันกลับมาแล้วพบกับภาพของสามีสุดหล่อที่เปลือยอก กล้ามหน้าท้องของเขาดูแข็งแกร่งเหมือนคนออกกำลังกายสม่ำเสมอทำให้ลมหายใจของเธอนั้นสะดุด!

และยิ่งตอนนี้ที่เนื้อตัวของเขามีหยดน้ำไหลพรมหยดไปทั่วมันยิ่งจะทำให้เขาดู ‘น่ากิน’ อีกเป็นเท่าตัว คนอะไรทำไมหล่อแบบนี้!

“ขอบคุณครับ” นาวินเอ่ยขอบคุณภรรยาเพียงสั้นๆ ก่อนจะเอื้อมมือมารับผ้าเช็ดตัวไป พร้อมกับประตูห้องน้ำที่ถูกปิดลงอีกครั้ง

พระเจ้าคะ ถ้าลูกหน้ามืดข่มขืนสามีตัวเองนี่จะผิดบาปไหม

แพรชมพูได้แต่เฝ้าถามตัวเองในใจ เธอรู้สึกได้ถึงพลังบางอย่างที่อบอวลไปทั่วกาย มันคือความหลงใหลในร่างกายของคนเมื่อสักครู่ที่ไม่ว่าจะมองมุมไหนก็ดูดีไร้ที่ติไปเสียหมดจนเธอแทบไม่อยากจะเชื่อเลยว่าตอนนี้เขาจะเป็นสามีที่ถูกต้องตามกฎหมายของเธอไปแล้ว ผู้ชายที่คงไม่มีผู้หญิงคนไหนปฏิเสธเป็นสิทธิขาดของเธอ!

คนที่เพียบพร้อมสมบูรณ์แบบไปหมดคนนี้เป็นของเธอจริงๆ

ไม่อยากจะเชื่อเลย!!

จนแล้วจนรอดแพรชมพูก็ยังหวีผมไม่เสร็จ!

เธอจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าตัวเองนั่งทำเรื่องโง่ๆ แบบนี้มานานแค่ไหนแล้ว แต่จะให้เธอทำยังไงในเมื่ออีกคนภายในห้องยังไม่ยอมหลับไปเสียที ไม่รู้ว่าเขานั่งอ่านอะไรอยู่ได้ตั้งนานสองนาน ไม่ง่วงบ้างรึไง!

“มานอนได้แล้วครับน้องแพร” เสียงจากคนที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่บนเตียงทำให้แพรชมพูสะดุ้งน้อยๆ อาการเหล่านั้นของภรรยาใช่ว่านาวินจะไม่รู้ถึงสิ่งที่เธอกำลังนึกกลัวอยู่ แต่พอได้เห็นเขาก็ยิ่งอยากลองใจว่าเธอจะทำแบบนั้นไปได้อีกนานแค่ไหน สุดท้ายเขาก็ได้คำตอบแล้วว่าแพรชมพูเป็นคนจำพวกสู้ไม่ถอยจนกว่าจะชนะ ซึ่งเรื่องนั้นก็ไม่ใช่ว่าเขาจะไม่ปลื้มที่ภรรยาไม่ได้อ่อนแอไปตามวงหน้าอ่อนหวานของเธอเหมือนอย่างที่แอบคิดไว้ในวันแรกที่เจอกัน

“พี่อิฐง่วงก็นอนก่อนเลยค่ะ แพรยังหวีผมไม่เสร็จ” คุณหมอหนุ่มยิ้มรับในคำตอบ ก่อนเอ่ยตอบกลับไปด้วยเหตุผลที่เขาพอจะมี

“แต่น้องแพรนั่งหวีมากว่าครึ่งชั่วโมงแล้วนะครับ มานอนเถอะดึกแล้ว พี่ไม่ทำอะไรหรอก” แพรชมพูอดจะค้อนคนพูดไม่ได้ สายตาของเขา เหมือนจะรู้ว่าอะไรคือสิ่งที่เธอนึกหวาดกลัวอยู่ไม่ผิด

สุดท้ายเมื่อหมดมุขจะยื้อเวลาแพรชมพูจึงยอมลุกขึ้นก่อนจะพาตัวเองมาที่เตียงซึ่งคืนนี้มันจะเป็นคืนแรกที่เธอต้องนอนร่วมกับสามี หญิงสาวค่อยๆ พาตัวเองคลานขึ้นเตียงอย่างช้าๆ ก่อนจะล้มตัวลงนอนอีกฟาก พยายามขยับหนีให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะพอทำได้

“ว้าย!! พี่อิฐจะทำอะไรคะ!!” แต่ไม่กี่นาทีก็ต้องกรีดร้องเสียงหลงเมื่อถูกมือหนาของนาวินกระชากเข้าไปกอดไว้อย่างแนบแน่น ความใกล้ชิดที่ไม่ทันจะได้เตรียมตัวรับนี้เองที่มันทำให้เธอใจสั่นรัว

“พี่จะยังไม่เรียกร้องสิทธิ์จากสามีในเร็วๆ หรอกครับ น้องแพรไม่ต้องห่วง” คำพูดนั้นทำเอาคนฟังถึงกลับหน้าเสีย เธอคงอยู่ไกลสเปกของเขามากล่ะสิท่า เขาถึงได้ไม่คิดจะเรียกร้องสิทธิ์จากเธอ

“พี่อยากให้เราสองคนคุ้นเคยกันให้มากกว่านี้ก่อน…น้องแพรเข้าใจพี่ใช่ไหมครับ พี่ไม่อยากเอาเปรียบน้องแพร ไม่ว่ายังไงเรื่องแบบนี้ก็ควรเกิดขึ้นด้วยความเต็มใจของทั้งสองฝ่าย” อย่างน้อยๆ เรื่องแบบนี้มันควรต้องใช้เวลา เขากับแพรชมพูเพิ่งมีโอกาสคุยกันเกินสามประโยคก็วันนี้ ครั้นจะให้เขาทำเรื่องอย่างว่ากับเธอเลยมันก็คงไม่ใช่เรื่องดี อีกอย่างเธอเองก็มีทีท่าไม่อยากให้มันเกิดขึ้น

เพราะฉะนั้นมันคงดีที่สุดถ้าเขายืดเวลาออกไปอีกหน่อย…

“ค่ะ”

แพรชมพูขานรับเพียงสั้นๆ ก่อนจะพยายามขืนตัวออกจากอ้อมกอดอบอุ่นแต่ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหนเขาก็ไม่ยอมปล่อยกันอยู่ดี สุดท้ายหญิงสาวก็หมดแรง ปล่อยให้สามีนอนกอดอย่างที่เขาต้องการเพราะถึงเธอจะดิ้นรนไปสุดท้ายก็สู้อะไรเขาไม่ได้เลยอยู่ดี

หญิงสาวคิดกับตัวเองภายในใจ ไม่นานดวงตาคู่สวยก็ค่อยๆ ปิดลงพร้อมกับลมหายใจที่สม่ำเสมอ