บทที่5

นาวินจ้องมองคนที่กำลังหลับสบายอยู่ในอ้อมกอดท่ามกลางความสับสนอย่างหนัก เรื่องระหว่างเขากับเธอมันเกิดขึ้นเร็วมากจนเขาเองก็ตั้งตัวไม่ติดที่จู่ๆ ต้องเข้าพิธีแต่งงานกับผู้หญิงที่ไม่เคยเห็นหน้าหรือแม้จะรู้จักมาก่อน แม้ว่าเธอจะเป็นหญิงสาวที่สวยเอามากๆ และดึงดูดสายตาเขาได้ในนาทีแรกที่เห็นก็ตามที แต่ถึงอย่างนั้นหัวใจของเขามันก็กลับไม่ยอมลืมภาพใครบางคนได้สักที

คนที่จู่ๆจากไปพร้อมๆกับความสุขทั้งหมดในชีวิตที่เขาเคยมี

เป็นอีกครั้งที่แพรชมพูต้องตื่นขึ้นมาพบกับความว่างเปล่า สามีของเธอหาย! หายไปพร้อมๆ กับถาดอาหารเช้าที่ถูกวางไว้ให้ที่ข้างเตียงพร้อมกับโน๊ตแผ่นเล็ก ที่ถูกเขียนประกอบไว้อย่างเรียบร้อย

‘พี่เข้าเวรเช้า เห็นน้องแพรหลับสบายเลยไม่อยากปลุก เย็นนี้แต่งตัวสวยๆ รอพี่นะครับ พี่จะกลับมารับไปทานข้าวนอกบ้านกัน’

น่ารัก…

หญิงสาวคิดก่อนจะลอบยิ้มกับตัวเองเบาๆ ไม่อยากจะเชื่อก็ต้องเชื่อว่าสามีของเธอจะน่ารักเป็น เธอคิดว่าเขาทำเป็นแต่เย็นชาซะอีกแต่ที่ไหนได้บทจะหวานใส่ มันก็ทำเอาใจแทบละลายเหมือนกัน!

ตลอดทั้งวันหญิงสาววุ่นอยู่กับการเตรียมตัวสำหรับดินเนอร์ในเย็นนี้ จะเรียกว่าเดทแรกของเธอกับนาวินเลยก็ว่าได้เพราะฉะนั้นเธอควรเตรียมตัวรอเขาตั้งแต่เนิ่นๆ จะได้ไม่เกิดเรื่องผิดพลาดขึ้นมา

“คุณแพรสวยจังเลยค่ะ” คำกล่าวนี้ไม่ได้เกินจริงเลยสักนิด เจ้านายผู้หญิงของนางสวยมากจริงๆ

“จริงเหรอคะป้าสา ไม่รู้พี่อิฐจะชอบรึเปล่านะคะ” แพรชมพูเอ่ยขึ้นตอบคุณแม่นมของสามีอย่างเขินๆ เมื่ออีกฝ่ายเอ่ยปากชมเมื่อเจอหน้ากัน เธอไม่รู้ว่านาวินชอบผู้หญิงแต่งตัวแบบไหน จึงจัดเต็มเสียตั้งแต่หัวจรดเท้าเพื่อที่จะสร้างความประทับใจให้กับเขาให้ได้มากที่สุด อย่างน้อยๆ เธอก็อยากลองพยายามเพื่อชีวิตคู่นี้ดูบ้าง เพราะไม่ว่าอย่างไร เธอกับนาวินคงต้องอยู่ในสถานะนี้กันไปอีกนาน

“คุณอิฐต้องชอบแน่ค่ะ คุณแพรของป้าสวยออกขนาดนี้” นางสาเอ่ยตอบไปตามความจริงก่อนจะส่งยิ้มให้กำลังใจอีกฝ่ายเมื่อเห็นรถยนต์คันหรูของนาวินเลี้ยวขับเข้ามาในจอดที่หน้าบ้าน ต่างจากอีกคนที่เริ่มตัวสั่น เพราะไม่รู้เลยว่าเขาจะชอบเธอในลุกนี้มากน้อยแค่ไหน เขาจะไม่ชอบหรือไม่ชอบก็ได้นั้นเธอก็เดาไม่ออกจริงๆ

นาวินจ้องมองภรรยาตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้าท่ามกลางความรู้สึกมากมายที่ตบตีไหลวนกันไปหมด เธอสวยเรื่องนี้เขายอมรับ แต่ทว่าสถานที่ที่เขากำลังจะพาเธอไปนั้นมันคงไม่เหมาะกับชุดที่เธอสวมอยู่นี้สักเท่าไหร่ ใช้เวลาคิดหาคำพูดไม่นานจึงได้เอ่ยขึ้น

“ขึ้นไปเปลี่ยนชุดได้ไหมครับน้องแพร พี่ว่าชุดนี้มันสีแก่เกินไป” คนฟังถึงกลับหน้าเสียไปเลยเมื่อได้ยิน เมื่อจ้องมองตัวเองสลับกับสามีไปมาอยู่นาน ไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าชุดเดรสสีแดงรัดรูปของตัวนี้มันแก่ยังไง หรือไม่แน่บางทีสิ่งที่เป็นปัญหาอาจจะไม่ใช่ชุด

แต่เป็นอคติภายในใจของเขาเสียมากกว่า!!

“ป้าว่ามันก็สวยออกนะคะคุณอิฐ ไม่แก่เลยสักนิดค่ะ ยิ่งคุณแพรใส่ยิ่งสวยออกค่ะ” นางสาออกความคิดเห็นขึ้นมาบ้าง นางไม่คิดว่าชุดที่แพรชมพูสวมใส่อยู่มันจะแก่ตรงไหน ออกจะสวยด้วยซ้ำไป แต่ก็ไม่อาจรู้ว่าทำไมคุณอิฐของนางถึงได้พูดอะไรเช่นนั้นออกมา

“ผมว่าแก่ก็แก่ครับ อีกอย่างน้องแพรไม่เหมาะกับชุดแบบนี้หรอกครับ พี่ว่าขึ้นไปเปลี่ยนชุดที่มันดูเรียบร้อยกว่านี้จะดีกว่า” ชุดเรียบร้อยเหรอแค่ไหนดีปิดตั้งแต่คอจรดปลายเท้าเลยดีไหมคนบ้า

แพรชมพูได้แต่ร้องประท้วงในความรู้สึก เขาจะรู้ไหมว่าเธอใช้เวลานานแค่ไหนกว่าจะเลือกชุดนี้ออกมาได้ แทนที่จะชมกันให้ชื่นใจสักคำกลับมาติติงบอกว่าชุดที่เธอสวมใสอยู่ในตอนนี้มันแก่เนี่ยนะ

เขามันบ้า บ้าที่สุด!!

“โกรธพี่เหรอครับ” นาวินเอ่ยถามหลังจากที่พาภรรยาหน้ามุ่ยขับรถออกมาจากบ้านในระยะหนึ่ง เขายกยิ้มอย่างพอใจในชุดเดรสแขนยาวลากพื้นสีส้มอ่อนของเธอ มันดูสวยกว่าชุดเมื่อสักครู่มากในสายตาของเขา แต่สำหรับอีกคนแล้วมันช่างเป็นชุดที่น่ารำคาญสิ้นดี แพรชมพูไม่ชอบชุดที่ยาวเลยเข่าเพราะมันทำให้เธอเดินลำบาก เธอเคยมีประสบการณ์แย่ๆ กับชุดแบบนี้อยู่หลายต่อหลายครั้ง ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมทุกครั้งที่สวมใส่ถ้าไม่เดินสะดุดก็หกล้มจนได้แผล

“เปล่าค่ะ” ตอบจบก็สะบัดหน้าหนีกันแบบนี้แสดงว่าโกรธชัวน์