Hinovel
App Store
Google Play
คลังหนังสือ
บท
ตั้งค่า
ตอนที่4 : เจ้าสาวที่ไม่ใช่คนเดิม
“หนูเหรอคะ?”
เสียงของปิ่นมุกดังขึ้นอย่างแผ่วเบา หญิงสาวนั่งตัวแข็งอยู่บนโซฟา ดวงตากลมมองปัทมาอย่างไม่เข้าใจ มือทั้งสองข้างกำชายเสื้อของตัวเองไว้แน่น
เธอไม่เคยได้รับรู้เรื่องนี้มาก่อน ไม่เคยมีใครบอกเธอว่า...วันนี้จะมีคนมาดูตัว และยิ่งไม่เคยคิดว่า คนที่ต้องแต่งงานจะกลายเป็นตัวเธอเอง
ปัทมากลับมีสีหน้าไม่ทุกข์ร้อน เธอไขว่ห้าง ก่อนยกมือขึ้นจัดผมอย่างไม่สนใจสายตาของน้องสาว
“ใช่ เธอนั่นแหละ”
“แต่...หนูไม่รู้เรื่องนี้เลยนะคะ”
ปิ่นมุกพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเล็กน้อย
ปัทมาหันมองเธอ ก่อนตอบอย่างรำคาญ
“ก็เพิ่งรู้ตอนนี้ไม่ใช่เหรอ”
“แล้วทำไมถึงเป็นหนู...”
ปิ่นมุกยังพูดไม่ทันจบ ปัทมาก็แทรกขึ้นทันที
“เพราะพี่ไม่แต่ง”
คำตอบนั้นชัดเจนและเด็ดขาด
ปิ่นมุกก้มหน้าลงทันที เธอไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร หากเป็นเรื่องอื่น เธออาจจะปฏิเสธได้ ตั้งแต่เด็กมา...เธอไม่เคยมีสิทธิ์เลือกมากนัก
กฤษตินที่นั่งฟังอยู่เงียบ ๆ มาตลอดมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาครุ่นคิด
เขาหันไปมองปัทมา
“คุณไม่ต้องการแต่งงานกับผม?”
“ค่ะ”
ปัทมาตอบโดยไม่ลังเล
“ฉันบอกแล้วว่าฉันไม่ชอบชีวิตแบบนั้น”
เธอทำสีหน้าไม่พอใจเล็กน้อย
“ฉันไม่อยากไปอยู่ต่างจังหวัด ไม่อยากอยู่ฟาร์ม และไม่คิดว่าคุณจะเป็นผู้ชายที่เหมาะกับฉัน”
กฤษตินพยักหน้าช้า ๆ เขาไม่ได้รู้สึกเสียหน้าอย่างที่ปัทมาคิด
ตรงกันข้าม...เขากลับรู้สึกโล่งด้วยซ้ำ เพราะตัวเขาเองก็ไม่ได้ต้องการแต่งงานกับผู้หญิงที่ไม่เต็มใจ แต่สิ่งที่ทำให้เขาสนใจขึ้นมา คือชื่อของหญิงสาวอีกคนที่ถูกส่งมาแทน
“แล้วคุณคิดว่าผมควรแต่งกับน้องสาวคุณ?”
ปัทมาพยักหน้า
“ค่ะ”
กฤษตินหันไปมองปิ่นมุก
หญิงสาวยังคงก้มหน้า เมื่อรู้ว่าถูกมอง เธอจึงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาของทั้งสองสบกันเป็นครั้งแรกอย่างจริงจัง
ปิ่นมุกรีบหลบสายตาหัวใจของเธอเต้นแรงด้วยความประหม่า
กฤษตินกลับมองเธออย่างพิจารณาเธอดูเด็กมาก เรียบร้อย เงียบ และแต่งตัวธรรมดา ไม่ใช่ผู้หญิงในแบบที่เขาเคยสนใจเลยแม้แต่น้อย
“คุณปิ่นมุก”
เสียงของเขาทำให้หญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อย
“คะ?”
“คุณรู้เรื่องนี้มาก่อนหรือเปล่า”
ปิ่นมุกรีบส่ายหน้า
“ไม่ค่ะ หนูเพิ่งรู้พร้อมคุณ”
น้ำเสียงของเธอเบามาก
กฤษตินขมวดคิ้ว
“หมายความว่า คุณก็ไม่ได้เต็มใจ?”
ปิ่นมุกเงียบไปครู่หนึ่ง
ก่อนตอบตามความจริง
“หนู...ไม่รู้ค่ะ”
เธอไม่รู้จริง ๆ ว่าตัวเองควรตอบอย่างไร เพราะเรื่องทั้งหมดเกิดขึ้นเร็วเกินไป
กฤษตินมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า
“ถ้าคุณไม่ต้องการก็ปฏิเสธได้”
ปิ่นมุกเงยหน้าขึ้นทันที แววตาของเธอมีความลังเลอย่างเห็นได้ชัด แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไร ปัทมาก็เอ่ยขึ้น
“ปิ่นมุกไม่ปฏิเสธหรอกค่ะ”
ปิ่นมุกหันไปมองพี่สาวทันที
“พี่...”
ปัทมามองเธอด้วยสายตานิ่ง ๆ
“เธอก็รู้ว่าควรทำอะไร”
ปิ่นมุกเม้มริมฝีปาก มือที่วางอยู่บนตักกำแน่นขึ้น
กฤษตินมองปฏิกิริยาของเธออย่างเงียบ ๆ แต่เขาไม่ได้ถามต่อ เพราะเรื่องนี้ไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการจะยืดเยื้อ
เขาหันไปหาภาคภูมิ
“กลับกันเถอะ”
ภาคภูมิพยักหน้า
“ครับ”
กฤษตินลุกขึ้น ก่อนหันกลับมามองปิ่นมุกอีกครั้ง หญิงสาวยังนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม
“เรื่องนี้คงต้องให้ผู้ใหญ่คุยกัน”
พูดจบเขาก็เดินออกไป
ภาคภูมิเดินตามหลัง แต่ก่อนออกจากห้อง เขาหันกลับไปมองปิ่นมุกเพียงครู่เดียว
เขาเห็นหญิงสาวนั่งก้มหน้าเงียบ ๆ สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความสับสน
ภาคภูมิไม่ได้พูดอะไร เพียงเดินตามเจ้านายออกไป
ด้านนอกบ้าน
กฤษตินเดินขึ้นรถด้วยสีหน้าที่อ่านไม่ออก
ภาคภูมินั่งประจำที่คนขับ ก่อนถามเบา ๆ
“คุณกฤษคิดยังไงครับ”
กฤษตินมองออกไปนอกหน้าต่าง
“เรื่องอะไร”
“เรื่องคุณปิ่นมุกครับ”
ชายหนุ่มเงียบไปครู่หนึ่ง
“ไม่ใช่สเปกฉัน”
ภาคภูมิเลิกคิ้ว
“แค่นั้น?”
“อืม”
กฤษตินตอบสั้น ๆ
“เธอดูเด็กเกินไป แล้วก็ไม่ใช่ผู้หญิงแบบที่ฉันชอบ”
ภาคภูมิไม่ได้พูดอะไรต่อ เพียงสตาร์ตรถและขับออกจากบ้าน
ส่วนภายในบ้าน...
ปิ่นมุกยังคงนั่งอยู่ที่เดิม เธอก้มมองมือตัวเองอย่างสับสน เธอไม่รู้ว่าชีวิตหลังจากวันนี้จะเป็นอย่างไร
แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้แน่ชัดคือ...ตั้งแต่วินาทีที่ปัทมาพูดชื่อของเธอออกมา
ชีวิตที่เคยสงบเงียบของเธอ...กำลังจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
ดาวน์โหลดแอปทันทีเพื่อรับรางวัล
