Hinovel
App Store
Google Play
คลังหนังสือ
บท
ตั้งค่า
ตอนที่ 8 — คืนแรกของสามีภรรยา
สองเดือนต่อมา...
วันที่ปิ่นมุกไม่เคยคิดว่าจะมาถึงก็มาถึงในที่สุด วันนี้คือวันแต่งงานของเธอ
ตั้งแต่เช้า บ้านทั้งหลังเต็มไปด้วยผู้คนที่เข้ามาจัดเตรียมงาน เสียงพูดคุยดังอยู่เป็นระยะ แต่สำหรับเจ้าสาวอย่างปิ่นมุกแล้ว ทุกอย่างกลับดูเหมือนเกิดขึ้นห่างไกลจากตัวเธอ
หญิงสาวนั่งอยู่หน้ากระจกในห้องแต่งตัว ช่างกำลังจัดผมและแต่งหน้าให้เธออย่างประณีต ปิ่นมุกมองตัวเองในกระจกด้วยแววตานิ่ง ๆ ชุดแต่งงานสีขาวที่อยู่บนร่างกายทำให้เธอดูแตกต่างจากทุกวัน
เธอสวยขึ้น...แต่กลับไม่มีความสุขอย่างที่เจ้าสาวคนหนึ่งควรจะเป็น
เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบา ๆ
ก๊อก...ก๊อก...
“ปิ่น พี่เข้าไปนะ”
เสียงของอิงอรดังขึ้น
“ค่ะ”
ประตูเปิดออก อิงอรเดินเข้ามา ก่อนจะหยุดมองน้องสาวด้วยรอยยิ้ม
“สวยมากเลย”
เธอพูดด้วยแววตาชื่นชม ขณะเดินเข้าไปใกล้
ปิ่นมุกยิ้มบาง ๆ แต่แววตายังคงมีความกังวล
“พี่อิงว่าปิ่นดูแปลกไหมคะ?”
“แปลกตรงไหน?”
อิงอรหัวเราะเบา ๆ พร้อมมองน้องสาวผ่านกระจก
“วันนี้เธอเป็นเจ้าสาวนี่นา”
ปิ่นมุกก้มมองมือของตัวเอง ก่อนจะพูดเสียงเบา
“ปิ่นยังรู้สึกเหมือนกำลังฝันอยู่เลยค่ะ”
อิงอรเห็นสีหน้าของน้องสาวแล้วก็ถอนหายใจ ก่อนจะวางมือบนไหล่เธอ
“กลัวใช่ไหม?”
ปิ่นมุกพยักหน้าช้า ๆ
“ค่ะ”
“ไม่ต้องฝืนเข้มแข็งกับพี่”
น้ำเสียงของอิงอรอ่อนโยนขึ้น
“ถ้าเหนื่อย ถ้ากลัว หรือถ้าไม่สบายใจ เธอบอกพี่ได้เสมอ”
ปิ่นมุกหันไปมองพี่สาว ก่อนจะยิ้มทั้งที่ดวงตาเริ่มแดง
“ขอบคุณนะคะ”
อิงอรยกมือขึ้นลูบศีรษะน้องสาวเบา ๆ
“วันนี้เป็นวันสำคัญของเธอ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พี่ก็อยากให้เธอเข้มแข็ง”
ปิ่นมุกพยักหน้า
“ค่ะ”
---
อีกด้านหนึ่ง...
กฤษตินยืนอยู่หน้ากระจกในห้องของตัวเอง
ชายหนุ่มยังคงแต่งตัวเรียบง่ายตามแบบที่ตัวเองชอบ เพียงแต่วันนี้เขาสวมสูทสำหรับพิธีแต่งงาน
ภาคภูมิยืนอยู่ด้านหลัง พลางมองเจ้านายด้วยรอยยิ้ม
“วันนี้คุณดูเหมือนเจ้าบ่าวจริง ๆ แล้วนะครับ”
กฤษตินปรายตามองเขา
“ปกติฉันไม่เหมือนหรือไง?”
ภาคภูมิหัวเราะเบา ๆ
“ปกติคุณเหมือนเจ้าของฟาร์มที่กำลังจะไปตรวจงานมากกว่าครับ”
กฤษตินส่ายหน้าอย่างไม่ใส่ใจ
“ฉันก็ยังเป็นฉัน”
เขาหันกลับมามองตัวเองในกระจกอีกครั้ง วันนี้เขากำลังจะแต่งงานกับปิ่นมุก...ผู้หญิงที่เขาแทบไม่รู้จัก
ภาคภูมิสังเกตเห็นสีหน้าครุ่นคิดของเจ้านาย จึงถามอย่างระมัดระวัง
“คุณโอเคไหมครับ?”
กฤษตินเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบ
“ก็แค่แต่งงาน”
น้ำเสียงของเขาเรียบเฉย
“ไม่มีอะไรต้องคิดมาก”
ภาคภูมิพยักหน้า แต่ในใจรู้ดีว่าเรื่องนี้คงไม่ได้ง่ายอย่างที่เจ้านายพูด
---
พิธีแต่งงานผ่านไปอย่างราบรื่น กฤษตินและปิ่นมุกยืนเคียงข้างกัน ท่ามกลางแขกและผู้ใหญ่ ทั้งคู่ไม่ได้มองหน้ากันมากนัก ปิ่นมุกพยายามทำทุกอย่างให้ดีที่สุด
ส่วนกฤษตินก็ทำหน้าที่ของตัวเองอย่างเรียบร้อย
จนกระทั่งพิธีทุกอย่างจบลง ทั้งสองจึงเดินทางกลับบ้านของกฤษตินในช่วงค่ำ
บ้านหลังใหญ่เงียบลงเมื่อแขกคนสุดท้ายกลับไป
ปิ่นมุกเดินเข้ามาในห้องนอนพร้อมกระเป๋าใบเล็กของตัวเองนี่คือห้องของเธอและเขา ห้องที่นับจากคืนนี้เป็นต้นไป...จะกลายเป็นห้องของสามีภรรยา
หญิงสาวยืนอยู่ข้างประตูด้วยท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ
กฤษตินเดินเข้ามาในห้องก่อนจะถอดเสื้อสูทออกแล้ววางไว้บนเก้าอี้ เขาหันมาเห็นปิ่นมุกยืนอยู่ จึงถามด้วยสีหน้าเรียบเฉย
“จะยืนตรงนั้นอีกนานไหม?”
ปิ่นมุกสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะรีบเดินเข้ามา
“ขอโทษค่ะ”
เธอวางกระเป๋าลงอย่างระมัดระวัง
กฤษตินมองเธออยู่ครู่หนึ่ง
“ไม่ต้องเกร็งขนาดนั้น”
ปิ่นมุกเงยหน้าขึ้นมองเขา
“ปิ่นแค่ไม่คุ้นค่ะ”
กฤษตินพยักหน้า
“ฉันก็เหมือนกัน”
คำตอบนั้นทำให้เธอนิ่งไป
เขาเดินไปหยิบเสื้อผ้า ก่อนพูดโดยไม่ได้หันกลับมา
“เรื่องที่เราคุยกันก่อนแต่งงาน เธอยังจำได้ใช่ไหม?”
ปิ่นมุกพยักหน้า แม้เขาจะไม่ได้มอง
“จำได้ค่ะ”
“เราจะใช้ชีวิตตามข้อตกลง”
น้ำเสียงของเขานิ่งและชัดเจน
“สองปี”
หัวใจของปิ่นมุกกระตุกเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำนั้น
“ค่ะ”
“ฉันจะไม่บังคับเธอเรื่องอื่น แต่ในฐานะภรรยา เธอก็ควรทำหน้าที่ของตัวเอง”
ปิ่นมุกนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า
“ปิ่นเข้าใจค่ะ”
กฤษตินหันกลับมามองเธอ สีหน้าของหญิงสาวดูสงบ แต่ดวงตากลับมีความหวั่นไหว เขาไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงรู้สึกแปลก ๆ เมื่อเห็นสายตาแบบนั้น
แต่ก็ไม่ได้ถาม
“ไปพักเถอะ”
เขาพูดสั้น ๆ
ปิ่นมุกพยักหน้า
“ค่ะ”
คืนนั้น...ทั้งสองนอนอยู่บนเตียงเดียวกัน แต่กลับมีระยะห่างระหว่างกันราวกับเป็นคนแปลกหน้า
ปิ่นมุกนอนหันหลังให้เขา พยายามข่มตาหลับ
แต่หัวใจกลับเต้นแรงจนหลับไม่ลง นี่คือคืนแรกของชีวิตแต่งงาน
เธอควรจะรู้สึกอย่างไร?
ควรดีใจ?
ควรมีความสุข?
แต่เธอกลับรู้สึกเพียงความกลัว เพราะเธอไม่รู้ว่าในอนาคตจะต้องเจอกับอะไร
“ยังไม่นอนเหรอ?”
เสียงของกฤษตินดังขึ้นด้านหลัง
ปิ่นมุกสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะตอบ
“กำลังจะนอนค่ะ”
กฤษตินมองแผ่นหลังเล็ก ๆ ของเธอ
“พรุ่งนี้ตื่นแต่เช้า”
“ค่ะ”
“ที่ฟาร์มมีงานหลายอย่าง”
ปิ่นมุกนิ่งไป ก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงสุภาพ
“ปิ่นต้องไปด้วยเหรอคะ?”
กฤษตินตอบโดยไม่ลังเล
“เธอเป็นภรรยาของเจ้าของฟาร์ม ก็ควรเรียนรู้การใช้ชีวิตที่นี่”
ปิ่นมุกกำผ้าห่มแน่นเล็กน้อย
แต่สุดท้ายก็พยักหน้า
“ค่ะ”
กฤษตินไม่ได้พูดอะไรอีก ไม่นานห้องก็กลับมาเงียบ
ปิ่นมุกหลับตาลง น้ำตาเม็ดเล็กค่อย ๆ ไหลออกจากหางตา เธอรีบเช็ดมันออกก่อนที่คนข้าง ๆ จะเห็น
“อดทนอีกหน่อย...”
เธอกระซิบกับตัวเอง
“แค่สองปี...”
อีกฝั่งหนึ่ง กฤษตินยังไม่ได้หลับ เขามองเพดานด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ในหัวของเขามีเพียงคำว่า...สองปี
เขาไม่เคยคิดว่าการแต่งงานจะเป็นเรื่องสำคัญ
และไม่เคยคิดว่าผู้หญิงคนหนึ่งจะเข้ามาเปลี่ยนชีวิตของเขา
สำหรับเขา ปิ่นมุกเป็นเพียงเจ้าสาวที่ถูกส่งมาแทนคนอื่นและการแต่งงานครั้งนี้...ก็เป็นเพียงข้อตกลงที่ต้องทำให้ครบตามกำหนด
แต่เขาไม่รู้เลยว่า...หลังจากคืนนี้ ชีวิตของผู้หญิงที่นอนอยู่ข้าง ๆ จะค่อย ๆ กลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเขามากขึ้นทุกวัน และสิ่งที่เขาเคยคิดว่าเป็นเพียง “หน้าที่”
กำลังจะกลายเป็นความรู้สึกที่เขาไม่สามารถควบคุมได้ในวันหนึ่ง...
ดาวน์โหลดแอปทันทีเพื่อรับรางวัล
