6

“ทำไม” ชายหนุ่มถามกลับมาหน้าตาย

“เปล๊า...” เกวลินปฏิเสธเสียงสูง ขืนบอกความจริง ก็เท่ากับเปิดโอกาสให้เขายอกย้อนให้ได้เจ็บแสบเปล่า ๆ...เชอะ...แค่นี้ไม่หวั่นไหวเลยจ้า...จริง จริ๊ง......

“เสร็จแล้วก็ยกมาเร็ว ๆ” อนาวิน เดินผละไปตัวปลิว ก่อนจะไปนั่งตัวตรงรอรับการปรนนิบัติอย่างกับขุนน้ำขุนนางสมัยก่อน ที่ต้องมีนางเล็ก ๆ คอยดูแลเต็มเรือน...ฮึ....

หญิงสาว ลำเลียงอาหารใส่ถาดก่อนจะยกไปประเคนให้ถึงที่ อาหารทุกอย่างที่หล่อนทำตั้งใจจะให้เขาเลือก แต่พ่อเจ้าประคุณไม่เลือก แต่กินมันทุกอย่าง ไม่พูดไม่จา ส่วนเกวลินก็ได้แต่นั่งกินข้าวต้ม เงียบ ๆ พยายามเก็บข้อมูลเพื่อที่จะดูแลเขาได้ถูก เสน่ห์ปลายจวักนี่ล่ะ คงจะพอทำให้เขารู้สึกดีขึ้นมาได้ ครั้นจะพึ่งพาความเซ็กซี่ของตัวเอง ก็ดูจะไปไม่รอด...ก็มันหาไม่เจออย่างที่เขาว่านั่นแหละ....

“กาแฟ” พูดลอย ๆ แต่มันคือคำสั่งใช่หรือเปล่า ไม่สนใจว่าใครจะพร้อมบริการหรือไม่

เกวลิน วางช้อนของตัวเอง ลุกขึ้นไปจัดการชงกาแฟ ที่เขาสั่งลอยลมมาอีกว่า ใส่กาแฟสองช้อนกับน้ำร้อนครึ่งถ้วย อย่างอื่นไม่ต้อง เสร็จแล้วก็ยกมาเสริฟให้เรียบร้อย ...เชอะ..คนใจดำ....กินกาแฟดำ ..กาแฟขมปี๋อย่างนั้นยังดื่มเข้าไปได้...หญิงสาวพาลหาเรื่องค่อนขอดถึงแม้มันจะดูไม่ค่อยเป็นเหตุเป็นผลกันสักเท่าไหร่ก็เถอะ......หมั่นไส้ล้วน ๆ

ทุกอย่างถูกบันทึกอยู่ในหัวสมองเรียบร้อย พรุ่งนี้หล่อนจะจัดการไม่ให้ขาดตกบกพร่อง......แผนการ บำบัดอาการไร้รักได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นรูปธรรม....ไม่แน่ว่าถ้าหากเขารู้สึกดี ๆ กับหล่อนขึ้นมา ลูกที่จะเกิดมาอาจจะได้อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาพ่อแม่ลูก ถึงจะได้ชื่อว่าเกิดมาบนกองเงินกองทองก็เถอะ แต่ถ้ารู้ว่าพ่อไม่รักก็คงไม่มีความสุขหรอก....นี่หล่อนวางแผนเพื่อลูกที่จะเกิดในอนาคตหรอกนะ ไม่ได้นึกพิศวาสอีตายักษ์วัดแจ้งนี่เลยสักกะติ๊ด..........หนักกว่าเรื่องของเขา ก็เรานี่แหละ...จะจัดการกับหัวใจตัวเองได้ยังไง ไม่ให้เจ็บหากพลาดพลั้ง................

อนาวิน วางถ้วยกาแฟลงก่อนจะคว้ากุญแจรถเดินออกไปไม่ยอมพูดอะไรสักคำ

“คุณวินคะ...กลางวันนี้จะกลับมากินข้าวหรือเปล่า เกวจะได้เตรียมไว้” หญิงสาววิ่งไปดักหน้ากางแขนร้อยแปดสิบองศา เริ่มตีซี้ สร้างความสนิทสนมไปอีกขั้น เห็นเขาไม่ว่าอะไร จึงได้ฉีกยิ้มหวานแถมให้อีกด้วย

“ไม่” อนาวินเขม่นมองผู้หญิงตรงหน้าแล้วถึงกับส่ายหน้าช้า ๆ แสดงออกว่าไม่พอใจอย่างชัดเจน เขาเดินลงส้นหนัก ๆ จากไป จนเกวลินต้องเป็นฝ่ายหดแขน กระโดดหลบ ก่อนจะโดนชายร่างยักษ์ชนกระเด็น

สั้น ๆ แต่ได้ใจความ สงสัยไม่ชอบผู้หญิงยิ้มแฮะ ดูเถอะสะบัดตูด เดินปึงปังไปเลย ว่าจะถามอีกตั้งหลายอย่าง ยังไม่ทันได้พูดอะไร เขาก็เดินไปขึ้นรถแล้ว ....เฮ้อ....ประหยัดคำพูดเหลือเกิน พ่อคุณ ทูนหัวของบ่าว..........

ชายหนุ่ม เข้ามาดูงานในไร่ที่ปลูกพืชหมุนเวียนกันไป ผลผลิตก่อให้เกิดรายได้ พอได้ใช้เลี้ยงคนงานที่มีอยู่เป็นสิบคนได้สบาย ๆ ก่อนที่จะข้ามมาทางฝั่งที่แบ่งเป็นสวน เขาปลูกผลไม้อาทิ ทุเรียน เงาะ มังคุด มะยงชิด ซึ่งเริ่มจะให้ผลผลิตมาเป็นปีที่สองแล้ว ชายหนุ่มเลือกต้นพันธุ์อย่างดี ประกอบกับคำปรึกษาจากผู้เชี่ยวชาญ สวนผลไม้แห่งนี้เขาไม่ได้ทำขึ้นเพื่อหวังผลกำไร ตั้งแต่แรก แต่มันก่อเกิดขึ้นมาจากความเบื่อหน่ายต่อชีวิตในเมืองหลวง อยากอยู่กับธรรมชาติป่าเขาเงียบ ๆ

แต่ สวนที่เขาทำเล่น ๆ แห่งนี้ กลับทำท่าจะสร้างกำไรให้เกินความคาดหมายเสียแล้ว เพราะผลไม้ทุกชนิด ให้ผลผลิตออกมาในระดับพรีเมี่ยม คนที่ได้ชิมต่างบอกว่าอร่อยกว่าถิ่นดั้งเดิมเสียอีก ถึงขนาดเตรียมแผนการส่งออกกันเลยทีเดียว

ชายหนุ่ม เดินดู คนงานที่ทำหน้าที่ดูแลต้นไม้ในสวน อย่างพิถีพิถัน เพราะช่วงที่กำลังจะให้ผลผลิต ต้องระวังพวกโรคและศัตรูพืชเป็นพิเศษแต่วันนี้ดูเหมือนเขาไม่ค่อยมีสมาธิเท่าไหร่ เห็นแต่หน้า แว่วแต่เสียงของผู้หญิงกวนประสาทตลอดเวลา จึงตัดสินใจขับรถออกไปด้วยความหงุดหงิด

ชายสูงอายุสองคน ท่าทางภูมิฐาน ผมสีดอกเลา มีพุงนิด ๆ ทั้งคู่ นั่งคุยกันอย่างออกรส สลับกับเสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊าก เป็นระยะ อยู่ที่ศาลาหลังเก่าที่ปลูกรับลมธรรมชาติในบ้านสวนเมืองนนท์

“ไม่ได้นะดนัย แกเอาเลขบัญชีมา ฉันจะโอนเงินคืนให้แก ตั้งยี่สิบล้านอย่าทำเป็นเล่นไป” นายพุฒิบอกกับเพื่อนรัก เพื่อนเลิฟตั้งแต่วัยเด็ก ด้วยน้ำเสียงขึงขัง

“เฮ้ย...ไม่ต้อง เล็กน้อยน่า” ดนัย เจ้าสัวใหญ่ โบกไม้โบกมือทำท่ารำคาญ ไม่อยากคุยเรื่องขี้ปะติ๋ว ก่อนจะยกน้ำชาขึ้นจิบ

“ฉันไม่ได้ขายลูกสาวกินนะเว้ยเฮ้ย......” นายพุฒิเน้นเสียงหนักจนพุงกระเพื่อม เขาเป็นคนหยิ่งในศักดิ์ศรี ไม่นิยมเอาใจคนรวย หรือตกเป็นทาสน้ำเงินของใคร กับเพื่อนคนนี้ ถ้าไม่ได้เป็นเพื่อนรัก อาศัยข้าวก้นบาตรมาด้วยกันแต่เล็กแต่น้อย คงไม่มีทางโคจรมาพบกันได้ เพราะอีกฝ่ายเป็นเศรษฐีหมื่นล้าน ในขณะที่เขาเป็น เจ้าของสวนผลไม้เล็ก ๆ ในเมืองนนท์ถึงกระนั้นถ้าตัดใจขายก็กลายเป็นเศรษฐีย่อม ๆ ได้เหมือนกัน แต่ไม่มีทาง....ชีวิตแบบนี้ สุขที่สุดแล้ว รวมทั้งลูก ๆ ของเขาก็มีความคิดเหมือนกัน

“คิดซะว่าเป็นค่ามัดจำสินสอดไง คิดมากไปได้” เศรษฐีหมื่นล้านตัดบทง่าย ๆ