บทที่ 8

“ห๊ะ! แต่งงาน” เสียงที่ประสานกันของเพื่อนสนิททั้งสองคน ทำให้มัตติกาต้องรีบกระโดดไปตะครุบปิดปากของคนที่อยู่ใกล้ตัวที่สุดก็คือภัคมน และใช้สายตาขู่บังคับมองตุลาเขม็ง

“พวกแกจะเสียงดังทำไมเนี่ย”

ภัคมนดันมือของเพื่อนรักออกจากปากของตัวเอง ก่อนหันไปสบตากับตุลาที่ยังไม่สร่างจากสีหน้าตื่นตะลึงเลยเสียด้วยซ้ำ “ก็อยู่ๆ แกมาบอกว่าจะมีผัวจะไม่ให้พวกฉันตกใจได้ยังไงวะ”

มัตติกามองบน “แค่แต่งงานไหม”

“มันก็เหมือนกันนั่นแหละ” สองเสียงประสานกันอีกครั้ง และมัตติกาก็เหนื่อยที่จะห้ามปรามแล้วด้วย หญิงสาวจึงเบ้ปากให้นิดๆ ก่อนขยับประคองถาดเหล้าในมือให้มั่นคงยิ่งขึ้น

“ฉันไม่คุยกับพวกแกแล้ว ไปทำงานดีกว่าก่อนจะโดนไล่ออก”

“อ้าวนังชะนีน้อย ทิ้งให้อยากแล้วจากไปอย่างนี้ก็ได้หรือยะ”

มัตติกาอมยิ้มกับเสียงโวยวายที่ดังไล่หลังมา และประคองถาดเหล้าไปเสิร์ฟในโซนวีไอพี หัวคิ้วเรียวขมวดนึกขัดใจกับชุดของตัวเองเล็กน้อย นี่เธอหยิบผิดหรืออ้วนขึ้นกันแน่ถึงได้รู้สึกว่ามันคับแน่นไปเสียหมดทั้งตัวแบบนี้

“น้องสาวคนสวยมาเสิร์ฟเหล้าโต๊ะพี่หน่อยสิจ๊ะ”

เสียงหนึ่งตะโกนผ่าเสียงดนตรีทำนองครื้นเครงขึ้นมาจากกลุ่มชายฉกรรจ์สี่ห้าคนตรงนั้น มัตติกาได้แต่หันไปมอง หญิงสาวเลิกคิ้วสูงมุมปากยกคล้ายไม่แน่ใจว่า เธอกำลังถูกแซวอยู่จริงๆ หรือเปล่า จึงได้แต่หันสายตาซ้ายทีขวาที จวบจนได้คำเฉลย

“ก็น้องนั่นแหละ คนสวย”

คนสวยถึงกับต้องเพ่งมองฝ่าไปในแสงสลัวสลับกับก้มมองชุดบริกรที่ตนเองสวมใส่อยู่ถึงวันนี้มันจะดูฟิตเปรี๊ยะไปบ้าง แต่กางเกงสแล็คสีดำสนิทและเชิ้ตขาวมันก็ไม่ได้ทำให้เธอเซ็กซี่ขึ้นมาเสียหน่อยนี่

“สงสัยจะเมา” มัตติกาได้แต่บ่นพึมพำ เธอปัดเรื่องพวกนั้นทิ้งไปก่อนตั้งใจทำงานในหน้าที่ของตัวเองต่อ และเพราะความตั้งใจที่มีมากเกินไปนั้นทำให้เธอไม่ได้สนใจเลยว่าหนึ่งในกลุ่มชายฉกรรจ์นั้นเดินตามมา

คิ้วของสนฉัตรขมวดเข้าหากัน เมื่อเขาเห็นร่างเล็กของบริกรสาวกำลังเดินตรงมาทางนี้ โดยที่ข้างหลังเธอนั้นมีชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังเดินตามหลังมาด้วยดวงตาที่กระเหี้ยนกระหือรือ

เขาเห็นเหตุการณ์มาตั้งแต่เสียงกราดแซวแล้ว แต่นั่นก็ยังไม่น่ากลัวเท่าพฤติกรรมที่ไม่น่าไว้ใจ ดูเถอะกับเด็กมันก็ไม่คิดจะละเว้น ไอ้พวกเมาแล้วไร้สติ!

“มีอะไรวะไอ้สน”

“...”

สนฉัตรยังไม่ทันได้ตอบคำถามนั้นของฐานัส เมื่อร่างของเด็กสาวเดินผ่านมาถึงพร้อมกับมือหนาของหื่นกามที่ตามติดและยื่นไปบีบก้นงามงอน ชั่วเสี้ยวนาทีก่อนที่ชายคนนั้นจะเดินจากไปเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นมาก่อน

สนฉัตรเห็นอาการสะดุ้งตกใจของเด็กสาวที่ตอนนี้หันร่างกลับมา กรามหนาขบเข้าหากันแน่น เมื่อเขาเห็นเหตุการณ์นั้นเต็มๆ ทั้งสองตา ไอ้บ้านั่นมันเป็นโรคจิตชัดๆ และคนแบบนี้ก็ไม่ควรปล่อยไว้ให้รกสังคม

ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูงที่มี เขาลดสายตาลงมองผู้เสียหายที่ความสูงของเธออยู่เท่ากับระดับปลายคางของเขาเท่านั้นเอง ก่อนที่สนฉัตรจะต้องขมวดคิ้วเข้าหากันอีกรอบเมื่อเด็กน้อยหน้าใส ที่สวยชะมัด กำลังจ้องมองด้วยสายตาที่เหมือนกับว่าเขาไปลอบวางเพลิงบ้านของเธอมาอย่างนั้นแหละ และแล้วความสงสัยก็อยู่กับเขาได้ไม่นานนัก เมื่อ...

เพียะ!

ฝ่ามือเล็กๆ นั้นฟาดมาแบบไม่ได้ออมแรงบนซีกแก้มด้านข้าง จนสนฉัตรหันไปตามแรงปะทะ รสชาติปะแล่มในปากบ่งบอกว่าเขาคงได้เลือดจากฝีตบของเด็กสาวแปลกหน้า

“ไอ้โรคจิต!”

ไอ้โรคจิตหันหน้ากลับมา ดวงตาคมวาวแสงโกรธเกรี้ยว หากแต่มัตติกาที่โกรธจนเลือดขึ้นหน้า มองเห็นหมาในตัวเท่ามดไปแล้ว หญิงสาวกัดฟัน เกลียดนักไอ้พวกผู้ชายที่เห็นผู้หญิงเป็นเครื่องบำเรอความใคร่ อย่างนี้มันต้องสั่งสอน

ชั่วอึดใจต่อมา แก้วเหล้าที่วางอยู่บนโต๊ะจึงถูกคว้าขึ้นมาไว้ในมือ สนฉัตรเห็นรอยยิ้มชั่วร้ายบนใบหน้าหวานและรู้แน่ว่าหญิงสาวคิดจะทำอะไร แต่สัญชาตญาณของเขาก็ช้ากว่าเธอเพราะในวินาทีต่อมาน้ำอำพันในแก้วใสใบนั้นก็ซัดสาดเข้ามาเต็มๆ ใบหน้าเสียแล้ว