บทที่ 6

เสียงดนตรีในจังหวะครื้นเครงและสาวทรงโตในชุดนุ่งน้อยห่มน้อยที่ขนาบทั้งสองข้างไม่อาจทำให้สนฉัตรอารมณ์ดีได้อย่างทุกครั้ง ชายหนุ่มบอกปัดสาวๆ จนได้สีหน้าไม่พอใจหากแต่เจ้าหล่อนทั้งสองก็ยอมเดินออกไปแต่โดยดี สวนทางกับฐานัสที่มองย้อนไปจนลับหลัง

“เป็นไปได้เว้ยเฮ้ย นี่กูไม่ได้ตาฟาดใช่ไหมไอ้สน ที่เห็นมึงไล่สาวๆ ออกไปหมดแบบนี้” ฐานัสถามพร้อมกับการทิ้งตัวลงบนโซฟาตัวหนา “อย่าบอกนะว่าจะเก็บเนื้อเก็บตัวไว้รอน้องเจนของมึงจริงๆ”

มุมปากหนาหยักโค้งขึ้น เขาเอนกายพิงกับพนักโซฟา ด้วยท่วงท่าที่สบายมากขึ้นเล็กน้อย “เซ็งๆ ว่ะ”

ฐานัสเลิกคิ้วสูง ไม่บ่อยครั้งนักหรอกที่จะเห็นคนรื่นเริงอย่างสนฉัตรทำหน้าเบื่อโลกได้ขนาดนี้ “เซ็งอะไรวะ อย่าบอกนะว่านกเขาของมึงไม่ขัน”

“จะบ้าหรือวะ! ไอ้ฐา อย่างกูเนี่ยยังฟิตปั๋งโว้ยสิบยกต่อคืนก็ยังไหว”

ฐานัสหัวเราะระรื่น เขายกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม “แล้วมึงเซ็งอะไร หุ้นตกหรือไง”

“ถ้าแค่หุ้นตกไอ้คุณสนคงไม่เครียดขนาดนี้หรอก” เสียงที่ตอบกลับมากลายเป็นเสียงของปีติกร ที่เดินเขย่งเท้าเข้ามาพร้อมกับไม้ค้ำยัน ร่างใหญ่ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาเนื้อนุ่มเมื่อความปวดแปลบเเล่นขึ้นมาเป็นริ้วๆ พร้อมกับการถอนหายใจพรืดใหญ่จนได้ยินเสียงหัวเราะสมเพชจากเพื่อนตัวดี

“มึงสองตัวไม่ต้องมาหัวเราะเยาะกูเลยนะ เป็นเพราะพวกมึงนั่นแหละสภาพกูถึงเป็นแบบนี้”

“อ้าว! แล้วเกี่ยวอะไรกับพวกกูวะ มึงสมัครใจไปกับน้องเขาเองนะไอ้ปี กูไม่ด่าว่ามึงทิ้งเพื่อนทิ้งฝูงไปตีหญิงก็ดีเท่าไรแล้ว” ฐานัสที่เพิ่งจะวางแก้วเหล้าลงกับโต๊ะเอ่ยแทงใจดำคนขาเจ็บจนอีกฝ่ายถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะเลยทีเดียว

ปีติกรมองตาเพื่อนแสนดีที่อุตส่าห์ไม่ด่าเขา หึ! แต่แววตามันนี่สิ สะใจล้วนๆ ก็ได้แต่สังเวชตัวเองในใจล่ะนะถ้าไม่ใช่เพราะหน้าอกอันสะบึ้มและสะโพกมโหฬาร เขาก็ไม่เจ็บตัวจนเพื่อนถากถางได้แบบนี้หรอก

“แล้วมึงมาได้ยังไงเนี่ยไอ้เป๋” สนฉัตรถามบ้างเขาเลิกคิ้วเอียงคอมองไม้พยุงชีพของเพื่อนที่นอนแอ้งแม้งอยู่แทบเท้าดูจากสภาพทั้งคนและไม้แล้ว ไม่น่าจะมีปัญญาขับรถมาถึงที่นี่ได้เองแน่ๆ

“แหม...ทำเป็นเสือกถาม จะมาก็ไม่บอก กูก็เลยต้องโทรไปอ้อนวอนเมียไอ้ไตรเป็นชั่วโมงๆ เพื่อขออนุญาตลากสามีสุดที่รักของคุณเธอให้ขับรถมาส่งกูนี่ไงครับเพื่อน แล้วอะไรอีกรู้ไหมนางสั่งเคอร์ฟิวก่อนตี 2 อีก กูเริ่มเชื่อแล้วละว่ามีเมียเหมือนมีห่วงผูกคอ”

คนมีห่วงผูกคอที่เดินตามเข้ามาทีหลังถึงกับต้องส่ายหัวเอือมระอามองคนใส่เฝือกที่ข้อเท้าแล้วอยากจะเบิ๊ดกระโหลกมันสักทีสองที ก็ไม่ใช่เพราะมันหรือที่ทำให้เวลาจู๋จี๋ของเขากับภรรยาลดหายไป นี่ถ้าไม่ติดคำพูดที่ว่า สนฉัตรกำลังมีปัญหา จ้างเป็นล้านเขายังไม่อยากออกจากบ้านเลยด้วยซ้ำ

“กูก็แค่อยากดื่มเฉยๆ มึงจะตามมาทำไม แล้วเสือกไปลากไอ้ไตรมาอีกนะ มันเพิ่งจะแต่งงาน ขัดจังหวะเข้าด้ายเข้าเข็มมันหมด”

สิ้นคำนั้นฝ่ามือหนาของไตรทศก็ตบลงบนลาดไหล่ของสนฉัตร ก่อนที่เจ้าบ่าวหมาดๆ จะเดินอ้อมโต๊ะมานั่งข้างคนอยากดื่มเฉยๆ “อย่าไปว่าไอ้เป๋มันเลย กูก็อยากรู้ว่ามึงมีปัญหาอะไรไอ้สน”

สายตาสามคู่จ้องมองมาที่เขา สนฉัตรไม่ใคร่จะใส่ใจนักถ้าบังเอิญปีติกรจะไม่ถัดก้นและขาเป๋ๆ ของมันมาคว้าแก้วเหล้าที่เขากำลังจะกระดกเข้าปากอยู่รอมร่อ จนน้ำอำพันสีเหลืองนวลกระฉอกรดเสื้อเชิ้ตจนเปื้อนเป็นด่างดวง

“ไอ้เป๋! เล่นห่าอะไรของมึงเนี่ย เปี๊ยกหมด”

ปีติกรกลอกตาสูง เขาเริ่มรังเกียจเฝือกที่ขาของตัวเองขึ้นมาครามครัน ถ้าไม่เป็นเพราะยัยน้องเชอรี่ที่แอบมาโกหกว่าไม่มีผัวเป็นตัวเป็นตน เขาคงไม่ต้องวิ่งหนีสามีของหล่อนจนต้องกระโดดจากระเบียงห้องลงมาแข้งขาหักแบบนี้ ซ้ำยังได้ชื่อ ‘ไอ้เป๋’ ที่เพื่อนขยันเรียกกันบ่อยเหลือเกินมาเป็นของแถมอีก

“ขอร้อง พวกมึงเลิกเรียกกูว่าเป๋สักทีเถอะว่ะ ฟังแล้วหดหู่ชะมัด”

เสียงหัวเราะครื้นจากกลุ่มเพื่อนดังขึ้น ปีติกรได้แต่อ่อนใจ แก้วเหล้าที่แย่งมาจากสนฉัตรถูกกรอกเข้าปากของตัวเองแทน อารมณ์พานทำให้เขามองเพื่อนขวางไปหมด ทับถมกันจริงโว้ย!

“มึงเล่าไปเลยนะไอ้สน ไม่อย่างนั้นกูแฉมึงเองแน่”

สนฉัตรได้แต่ส่ายหัว เขาไม่แปลกใจเลยที่ปีติกรจะรู้ทุกเรื่อง ราวกับไปปลูกบ้านไว้ใต้เตียงเขาแบบนี้ เพราะเจ้าหมอเนี่ยมันเลี้ยงพรายกระซิบที่ชื่อเทียนหยดไว้คอยรายงานทุกๆ ความเคลื่อนไหวโดยใช้หน้าตาอันหล่อเหลาสูงยาวขาวตี๋บวกกับเสียงร้องเพลงที่ยอดวิวถล่มทลายหลักล้านในยูทูปเป็นเครื่องเซ่นไหว้

“เอ้ายังไงมึง จะเล่าไม่เล่า”

เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาถอนหายใจหนักๆ อีกระลอก เขาคงไม่อาจเพิกเฉยต่อสายตาตั้งคำถามของเพื่อนได้อีกแล้วสินะ

“แม่กูหาเมียให้”