บทที่ 3

ฉันตื่นขึ้นบนเตียงสมัยเด็กของตัวเอง หิมะโปรยปรายอยู่นอกหน้าต่าง

คฤหาสน์วอลคอฟตั้งอยู่บนที่ดินสามร้อยเอเคอร์ในหุบเขาฮัดสัน หลังกำแพงหิน รั้วไฟฟ้า และชายหกสิบคนที่ผ่านการฝึกในสถานที่ซึ่งไม่ปรากฏบนแผนที่ใดๆ ห้าปีแล้วที่ฉันไม่ได้นอนที่นี่ ห้องของฉันยังเหมือนเดิมทุกอย่างตอนที่ฉันจากไป แม่ดูแลให้มันเป็นอย่างนั้น

อีรินา วอลโควานั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียงตอนที่ฉันลืมตา ผู้หญิงร่างเล็กสง่างาม ที่ครั้งหนึ่งเคยแทงผู้ชายคนหนึ่งด้วยปากกาหมึกซึมกลางโต๊ะเจรจาธุรกิจ แม่ไม่ถามว่าเกิดอะไรขึ้น แค่ยื่นชาร้อนใส่น้ำผึ้งมะนาวให้

"พ่อเล่าให้แม่ฟังแล้ว" แม่พูด "แล้วเด็กล่ะ"

"ปลอดภัยค่ะ แข็งแรงดี"

แม่พยักหน้าครั้งเดียว ดวงตาเปียกชื้น แต่น้ำเสียงไม่สั่นคลอน "ดี ดื่มซะ แล้วลงไปข้างล่าง พวกผู้ชายรออยู่"

ห้องทำงานของพ่อมีแต่ไม้สีเข้มกับแผนที่เก่าๆ นิโคไล วอลคอฟลุกขึ้นยืนทันทีที่ฉันก้าวเข้าไป พ่ออายุหกสิบสอง เคราสีเงิน ไหล่กว้างราวกับบานประตู ชายที่อันตรายที่สุดในซีกโลกเหนือตามรายงานของอินเตอร์โพล พ่อข้ามห้องมาในสามก้าว แล้วดึงฉันเข้าไปกอดแนบอก ระวังแขนข้างที่เจ็บของฉัน

"ห้าปี" พ่อพึมพำ "ลูกหายไปห้าปี แล้วมันทำแบบนี้กับลูก"

"หนูเลือกเขาเองค่ะพ่อ"

"ลูกเลือกผิด มันเกิดขึ้นได้ ตอนนี้เราก็แค่แก้ไขมัน"

อเล็กเซยืนพิงเตาผิงกอดอก ตอนเด็กๆ เขาเป็นคนสอนฉันยิงปืน และเขาเป็นคนเดียวที่อ้อนวอนไม่ให้ฉันแต่งงานกับดันเต้ เขาไม่พูดว่า "บอกแล้วไง" ความเงียบของเขาพูดแทนให้หมดแล้ว

"เล่ามาให้หมด" พ่อบอก

ฉันจึงเล่า เล่าเรื่องเซียนนา เรื่องสามสิบครั้งที่ฉันถูกลบหายและถูกบอกว่าอย่าใจแคบ เรื่องมื้อค่ำวันครบรอบ เรื่องสิบเอ็ดวินาทีที่ฉันยืนอยู่กลางที่โล่ง ขณะที่สามีปกป้องผู้หญิงอีกคน

พอฉันเล่าจบ มือของพ่อวางนิ่งอยู่บนโต๊ะ นิ่งสนิท มีเพียงข้อนิ้วที่ซีดขาวเท่านั้นที่ฟ้องความรู้สึก

"ตอนที่ลูกจากไปแต่งงานกับไอ้อิตาเลียนนั่น" พ่อพูด "พ่อบอกอะไรลูกไว้"

"ว่าที่นั่งของหนูจะรออยู่เสมอ"

"มันรออยู่ หุ้นของลูกในตระกูล อำนาจของลูก ที่ของลูกบนโต๊ะ ทั้งหมดยังเป็นของลูก" พ่อหยุดไปครู่หนึ่ง "พ่อปล่อยลูกไปเพราะลูกอยากถูกรักในฐานะผู้หญิงคนหนึ่ง ไม่ใช่ในฐานะวอลคอฟ พ่อเข้าใจ แม่ของลูกก็เคยต้องการแบบนั้นเหมือนกัน"

ฉันรู้สึกถึงบางอย่างในอกที่แตกออก ไม่ใช่แตกสลาย แต่เป็นการปลดล็อก

"หนูไม่อยากซ่อนตัวอีกต่อไปแล้ว" ฉันบอก "หนูอยากได้ที่นั่งคืน ทั้งหมด"

พ่อพยักหน้า "ถ้าอย่างนั้น ก่อนอื่นลูกต้องเข้าใจเรื่องเมื่อคืนก่อน"

อเล็กเซผละจากเตาผิง วางแฟ้มลงบนโต๊ะ ภาพถ่าย ชายสองคนในเสื้อแจ็กเก็ตมีฮู้ด จับภาพได้จากกล้องจราจรห่างจากร้านอาหารสองช่วงถนน

"มือปืนรับจ้าง" อเล็กเซบอก "ฟรีแลนซ์จากนิวเจอร์ซีย์ เราจับตัวได้คนหนึ่งตอนเช้ามืด" เขาไม่อธิบายว่าจับยังไง ฉันก็ไม่ถาม "มันคายออกมาแล้ว คำสั่งชัดเจนมาก ยิงผู้หญิงชุดเขียว ห้ามแตะเจ้าพ่อ ห้ามแตะผู้หญิงชุดขาว"

คืนนั้นฉันใส่ชุดสีเขียว

เซียนนาใส่ชุดสีขาว

ห้องทั้งห้องเหมือนเอียงวูบ ฉันจับขอบเก้าอี้ไว้แน่น

"ไม่ว่าใครจะเป็นคนจ่ายเงิน" พ่อพูดเสียงเบา "มันรู้ว่าโมเรตติจะนั่งตรงไหน รู้ว่าลูกจะใส่ชุดอะไร รู้ว่าพอกระจกแตก เขาจะปกป้องผู้หญิงคนไหน"

"พวกมันวางเดิมพันไว้กับเรื่องนั้น" อเล็กเซเสริม "พวกมันรู้ว่าเขาจะพุ่งไปหาเธอ รู้ว่าเธอจะถูกทิ้งให้ยืนอยู่คนเดียว"

ฉันนึกถึงเซียนนาในเสื้อคลุมของฉัน นั่งหวีผมบนเตียงของฉัน ถ้าเบี่ยงมาอีกนิดเดียว... ก็นะ คุณยังรอด โชคดีจังเลย

"ตามรอยเงิน" ฉันพูด เสียงนั้นไม่เหมือนเสียงของฉัน มันเหมือนเสียงของพ่อ

"ตามแล้ว" อเล็กเซเลื่อนกระดาษแผ่นสุดท้ายข้ามโต๊ะมา หลักฐานการโอนเงิน ห้าหมื่นดอลลาร์ ผ่านบริษัทเปลือกหอยสามแห่ง

"รอยเงินนี้" พี่ชายของฉันพูด "ไปจบอยู่ในบ้านของสามีเธอ"