วินาทีที่เขาเลือกเธอ ฉันจึงกลับไปเป็นราชินีหมาป่า

กระสุนนัดแรกเจาะกระจกหน้าต่างร้านอาหารแตกกระจายตอนสามทุ่มสิบสี่นาที

สามีของฉันพุ่งตัวข้ามโต๊ะ

ไม่ใช่เพื่อฉัน

แต่เพื่อเธอ

ฉันยืนอยู่กลางที่โล่ง ท้องได้เจ็ดสัปดาห์ เศษกระจกติดเต็มผม เลือดไหลอาบแขน ส่วนดันเต้ โมเรตติ ใช้ทั้งร่างโอบกอดรักแรกของเขาไว้ และไม่หันกลับมามองฉันเลยแม้แต่ครั้งเดียว

เสียงปืนดังอยู่สิบเอ็ดวินาที ฉันรู้เพราะฉันนับ คนเรามักจะนับแบบนั้นแหละ ตอนที่รอดูว่าสามีของตัวเองจะนึกออกไหมว่ายังมีเมียอยู่อีกคน

พอเสียงปืนเงียบลง ทั้งห้องเหลือแต่ควัน เสียงกรีดร้อง และขวดไวน์แตกเกลื่อนพื้น ลูกน้องของดันเต้กรูเข้ามาทางครัว ปืนอยู่ในมือทุกคน และดันเต้ เจ้าพ่อแห่งตระกูลโมเรตติ ผู้ชายที่เคยสาบานต่อหน้าแท่นบูชาว่าจะยอมรับกระสุนเองดีกว่าปล่อยให้มันแตะต้องตัวฉัน ก็เงยหน้าขึ้นจากพื้น แล้วใช้สองมือประคองใบหน้าของเซียนนา รุสโซ

"เซียนนา ที่รัก เจ็บตรงไหนรึเปล่า"

เธอตัวสั่นอยู่ในชุดผ้าไหมสีขาว ไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน "ฉันไม่เป็นไร ไม่เป็นไรจริงๆ ดันเต้ อย่าปล่อยฉันนะ"

เขาไม่ปล่อย

ฉันใช้ฝ่ามือกดแผลที่แขนไว้ กระสุนแค่เฉี่ยวผ่าน แต่มันแสบร้อนราวกับโดนกรด เลือดอุ่นๆ ไหลซึมผ่านนิ้วมือ คืนนี้เป็นวันครบรอบแต่งงานปีที่ห้าของเรา ฉันเลือกร้านนี้เพราะมันคือที่ที่เขาขอฉันแต่งงาน ส่วนเซียนนาเลือกตามมาด้วย เพราะอย่างที่ดันเต้บอก "เธอกลัวการอยู่คนเดียวจะแย่อยู่แล้วตั้งแต่สามีถูกฆ่า อานา มีน้ำใจหน่อยสิ"

ฉันก็มีน้ำใจแล้วไง ฉันจัดที่นั่งที่สามไว้ในมื้อฉลองวันครบรอบแต่งงานของตัวเอง

ในที่สุด สายตาของเขาก็หาฉันเจอ มันเลื่อนมาที่แขนเปื้อนเลือดของฉัน และมีบางอย่างวูบผ่านในแววตานั้น แต่แล้วเซียนนาก็สะอื้นออกมาเบาๆ อย่างน่าสงสาร และไม่ว่าเขาจะรู้สึกอะไรอยู่ มันก็หายไปในพริบตา

"ร็อคโค" เขาตวาดใส่บอดี้การ์ด "พาเมียฉันไปโรงพยาบาล ฉันจะพาเซียนนาไปที่ที่ปลอดภัย"

ที่ที่ปลอดภัย กับเธอ

เขาอุ้มเธอออกทางประตูหลังราวกับอุ้มเจ้าสาว เขาไม่แตะต้องตัวฉัน ไม่ถามสักคำว่าฉันเป็นอะไรไหม ประตูแกว่งปิดตามหลังพวกเขา ทิ้งให้ฉันยืนอยู่คนเดียวท่ามกลางซากปรักหักพังของสถานที่ที่ครั้งหนึ่งเขาเคยคุกเข่าสัญญาว่าจะรักฉันตลอดไป

ร็อคโคถอดแจ็กเก็ตมาคลุมไหล่ให้ฉัน เสียงของเขาเบามาก "คุณนายโมเรตติครับ ผมเสียใจด้วย"

เขาเป็นคนเดียวที่พูดคำนั้น

ที่โรงพยาบาล หมอสาวคนหนึ่งเย็บแผลที่แขนให้ แล้วตรวจอัลตราซาวนด์ตามที่ฉันขอ ฉันกลั้นหายใจจนกระทั่งได้ยินมัน เสียงเต้นเร็วๆ ระรัวเบาๆ ดื้อดึง และยังมีชีวิต

"ลูกของคุณปลอดภัยดีค่ะ" เธอยิ้ม "ให้ฉันตามคุณพ่อเข้ามาไหมคะ"

ฉันก้มมองกระเป๋าคลัตช์ ข้างในมีกล่องกำมะหยี่ใบเล็กผูกริบบิ้นสีทอง ของขวัญวันครบรอบที่ฉันเตรียมไว้ให้ดันเต้ ในกล่องมีภาพอัลตราซาวนด์ และด้านหลังภาพฉันเขียนไว้ว่า สวัสดีค่ะ ป๊ะป๋า

ริบบิ้นเส้นนั้นชุ่มไปด้วยเลือดของฉัน

"ไม่ต้องค่ะ" ฉันตอบ "คุณพ่อเขาไม่ว่าง"

พอหมอออกไป ฉันล้วงมือเข้าไปในซับในกระเป๋า หยิบโทรศัพท์เครื่องหนึ่งที่ไม่ได้เปิดมาห้าปีออกมา โทรศัพท์ใช้แล้วทิ้ง มีเบอร์บันทึกไว้เพียงเบอร์เดียว เบอร์ที่สามารถจุดสงครามได้ถึงสามทวีป

สายดังแค่ครั้งเดียว

"อันย่า" เสียงทุ้มต่ำ สำเนียงรัสเซีย เสียงที่ฉันไม่ได้ยินมาตั้งแต่วันที่เดินหนีจากมัน พ่อของฉัน นิโคไล วอลคอฟ ปาข่าน ผู้นำสูงสุดแห่งองค์กรบราทวาตระกูลวอลคอฟ

ห้าปีมาแล้วที่ไม่มีใครเรียกฉันว่าอันย่า สามีของฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่านั่นคือชื่อจริงของฉัน

"พ่อคะ" ฉันกระซิบ "หนูอยากกลับบ้าน"

ความเงียบ หนึ่งลมหายใจ แล้ว "ลูกเจ็บตรงไหน"

"เขาปล่อยให้คนยิงหนู แล้วไปกอดผู้หญิงอีกคนแทน"

ความเงียบในสายเย็นเยียบราวน้ำแข็ง

"บอกชื่อมันมา ลูกรัก แล้วมันจะไม่ได้เห็นแสงตะวันของวันพรุ่งนี้"

ฉันหลับตา "ไม่ค่ะ ตายมันง่ายไป หนูอยากให้เขามีชีวิตอยู่ หนูอยากให้เขาเข้าใจให้ถ่องแท้ว่าตัวเองทิ้งอะไรไป"

"ถ้าอย่างนั้นลูกควรรู้อะไรบางอย่าง" พ่อพูดช้าๆ "พ่อให้คนคอยเฝ้าดูลูกมาตั้งแต่วันที่ลูกจากไป มือปืนคืนนี้ไม่ได้เล็งไปที่โมเรตติ"

เลือดในตัวฉันเย็นเฉียบ

"พวกมันเล็งมาที่ลูก"