ตอนที่ 1: เดดไลน์ในโลกที่ไร้เสียง -4

แสงแดดภายนอกโรงพยาบาลแผดเผาจนถนนยางมะตอยดูเหมือนจะละลาย แต่นนท์กลับรู้สึกเย็นยะเยือกที่ต้นคอตลอดเวลา เขากำลังเดินกึ่งวิ่งไปตามทางเท้าโดยมีพิมพ์ขวัญลอยตัวตามมาติด ๆ ในระยะไม่เกินสองฟุต สภาพของเขาตอนนี้ดูเหมือนคนสติหลุด เขากำลังพึมพำกับปกเสื้อตัวเอง (ซึ่งจริงๆ คือการคุยกับพิมพ์ขวัญ) พลางทำท่าทางปัดป้องอากาศทุกครั้งที่พิมพ์ขวัญพยายามจะถลาเข้ามาใกล้เพื่อเร่งฝีเท้าเขา

“คุณช่วยเดินให้มันเป็นธรรมชาติกว่านี้หน่อยได้ไหม?” นนท์กระซิบผ่านไรฟัน “คนเขามองกันทั้งถนนแล้ว เขาจะคิดว่าผมเมายาหรือไม่ก็คุยกับกุมารทอง”

“ธรรมชาติบ้านคุณสิ! อีกสิบนาทีจะบ่ายสองแล้วนะนายนนท์ ถ้าอีเมลนั่นไม่เด้งเข้ากล่องขาเข้าของลูกค้าภายในสิบนาทีนี้ ชื่อของพิมพ์ขวัญจะถูกแบล็กลิสต์ออกจากวงการเอเจนซี่ทันที คุณเข้าใจความหมายของคำว่า ‘สิ้นชื่อ’ ไหม? มันเจ็บปวดกว่าการตายจริงๆ อีกนะ!” พิมพ์ขวัญแผดเสียงข้างหูเขาจนแก้วหูแทบสั่น

เมื่อทั้งคู่มาถึงหน้าร้านกาแฟเจ้าปัญหา นนท์หยุดชะงักหน้าประตูบานกระจก เขาเห็นชายหนุ่มแว่นหนาในชุดพนักงานออฟฟิศที่พิมพ์ขวัญเรียกว่า ‘ไอ้แว่นหน้าจืด’ กำลังนั่งขมวดคิ้วอยู่หน้าแล็ปท็อปที่เปิดค้างไว้ เขากำลังจะเก็บของ พิมพ์ขวัญเห็นดังนั้นก็พุ่งทะลุกระจกเข้าไปทันทีโดยไม่รอให้นนท์เปิดประตู

“อย่าเพิ่งปิด! หยุดมือเดี๋ยวนี้!” เธอตะโกนใส่หน้าไอ้หนุ่มแว่นที่กำลังจะหับหน้าจอคอมพิวเตอร์แน่นอนว่าเขาไม่ได้ยิน เขาเพียงแค่รู้สึกถึงลมหนาวที่พัดผ่านหน้าไปจนต้องกระชับเสื้อกันหนาว นนท์รีบตามเข้าไปข้างใน กลิ่นคั่วกาแฟและเสียงบดเมล็ดกาแฟดังกลบเสียงฝีเท้าเขา เขาเดินตรงไปที่โต๊ะข้างๆ แล้วทรุดตัวลงนั่งอย่างรวดเร็ว

“เอาไงต่อ?” นนท์ถามอากาศ พลางแสร้งทำเป็นหยิบมือถือขึ้นมาแนบหูให้ดูเหมือนกำลังคุยโทรศัพท์

“ไปแย่งคอมฯ เขามาดิ!” พิมพ์ขวัญสั่ง สองมือของเธอพยายามจะตะปบไปที่เครื่องคอมพิวเตอร์แต่กลับวาดผ่านหน้าจอไปมาเหมือนเด็กเล่นเงา “เครื่องนั้นแหละ งานฉันอยู่ในโฟลเดอร์ ‘Final_Draft_v13_Edit_RealFinal_02’ คุณต้องก๊อปมันลงแฟลชไดรฟ์ หรือไม่ก็ล็อกอินอีเมลฉันส่งออกไปเลย”

นนท์มองไปที่ชายหนุ่มคนนั้น ซึ่งดูเหมือนจะเป็นพนักงานฝ่ายไอทีที่ได้รับมอบหมายให้มาเก็บกู้งานของเพื่อนร่วมงานที่ประสบอุบัติเหตุ “คุณจะให้ผมไปแย่งของจากคนแปลกหน้าเนี่ยนะ? ผมคือนักข่าวสืบสวนนะคุณ ไม่ใช่โจรชิงทรัพย์”

“โอย... นักข่าวผู้ทรงเกียรติคะ ดูหน้าไอ้แว่นนั่นก่อน มันกำลังจะฟอร์แมตเครื่องหรือเปล่าก็ไม่รู้ งานเหนื่อยยากของฉันตลอดสามเดือนนะนั่น!” พิมพ์ขวัญทำท่าจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา เธอเปลี่ยนมาใช้แผนบีด้วยการแสร้งทำเป็นโผเข้ากอดขาไอ้หนุ่มแว่น (ซึ่งแน่นอนว่าเขารู้สึกแค่เหมือนโดนแอร์ตกใส่ขา) “ช่วยฉันเถอะนะนนท์... ถือว่าทำบุญล้างซวยให้ตัวเองที่ต้องมาเห็นผีอย่างฉันไง”

นนท์ถอนหายใจยาวจนไหล่ลู่ เขาตัดสินใจใช้ทักษะการเนียนระดับมืออาชีพที่เคยใช้ตอนแฝงตัวทำข่าวคอร์รัปชัน เขาเดินเข้าไปหาชายหนุ่มแว่นคนนั้นด้วยรอยยิ้มที่เป็นมิตรที่สุดเท่าที่จะปั้นได้

“เอ่อ ขอโทษนะครับ... คุณใช่คนที่มาจากบริษัทเอ็กซ์คลูซีฟ มีเดีย หรือเปล่าครับ?” นนท์เสี่ยงถามออกไป โดยมีพิมพ์ขวัญคอยกระซิบเชียร์อยู่ข้างหลังว่า ‘ใช่ ๆ ชื่อบริษัทนี้แหละ!’

ไอ้หนุ่มแว่นเงยหน้าขึ้นอย่างงงๆ “เอ่อ... ใช่ครับ คุณคือ...?”

“ผมเป็นเพื่อนสนิทของพิมพ์ขวัญครับ... เอ่อ คนที่ประสบอุบัติเหตุเมื่อเช้า” นนท์โกหกหน้าตาย พิมพ์ขวัญถึงกับยิ้มกว้างออกมา “เธอเพิ่งโทรมาหาผมก่อนหน้านี้... เอ้ย ไม่ใช่สิ ผมหมายถึง ผมคุยกับที่ออฟฟิศมา เขาบอกว่างานในเครื่องนี้ต้องรีบส่งด่วน ผมเลยอาสามาช่วยรับช่วงต่อเพราะบ้านผมอยู่แถวนี้พอดี”

พิมพ์ขวัญขมวดคิ้ว “โกหกได้ลื่นไหลมากนายนนท์... นี่ทำบ่อยล่ะสิ?”

ไอ้หนุ่มแว่นดูลังเล “แต่พี่หัวหน้าผมบอกให้ผมเอาเครื่องกลับไปเช็กที่บริษัทก่อนนะครับ เขาห้ามคนนอกแตะ”

“ผมไม่ใช่คนนอกครับ นี่ไง...” นนท์รีบหยิบบัตรนักข่าวออกมาโชว์แบบผ่านๆ “ผมเป็นที่ปรึกษาด้านคอนเทนต์ให้พิมพ์ขวัญมาตลอด ถ้างานนี้ไม่ส่งภายในบ่ายสอง บริษัทคุณโดนปรับสองล้านนะครับ คุณอยากรับผิดชอบคนเดียวเหรอ?”

คำว่า ‘สองล้าน’ และ ‘รับผิดชอบคนเดียว’ ทำหน้าที่ของมันได้อย่างดีเยี่ยม ไอ้หนุ่มแว่นหน้าซีดลงทันที เขาเลื่อนเครื่องแล็ปท็อปส่งให้นนท์อย่างรวดเร็ว “งั้น... รบกวนคุณพี่จัดการเลยครับ ผมขอไปสั่งกาแฟเพิ่มก่อนนะ ใจสั่นไปหมดแล้ว”

นนท์รีบรับเครื่องมา พิมพ์ขวัญแทบจะกระโดดตัวลอย (ซึ่งเธอก็ลอยอยู่แล้ว) เธอชี้นิ้วสั่งรัว ๆ “เข้าโฟลเดอร์สีเหลืองมุมขวาบน! รหัสปลดล็อกคือ ‘0908Pim’... ใช่ รันอีเมลเลย ล็อกอิน ‘Pimmy_Creative’ พาสเวิร์ดคือชื่อหมาฉันตัวแรก ‘Lucky2024!’”

นนท์ทำตามคำสั่งอย่างรวดเร็ว นิ้วของเขาพรมไปบนแป้นพิมพ์ตามเสียงสั่งของวิญญาณสาว ท่ามกลางบรรยากาศในร้านกาแฟที่เริ่มดูแปลกประหลาดขึ้นเรื่อย ๆ เพราะนนท์มักจะเผลอเถียงกับอากาศเบา ๆ อย่างเช่น “ตัว L พิมพ์ใหญ่หรือพิมพ์เล็ก?” หรือ “คุณช่วยหยุดชี้หน้าจอได้ไหม ผมมองไม่เห็นตัวหนังสือ!” จนโต๊ะข้างๆ เริ่มมองเขาด้วยสายตาหวาดระแวง