ตอนที่ 1: เดดไลน์ในโลกที่ไร้เสียง -2

สามชั่วโมงผ่านไปในโรงพยาบาล พิมพ์ขวัญพบว่าตัวเองมี 'โซ่ตรวน' ที่มองไม่เห็น เธอไม่สามารถเดินห่างจากห้อง ICU ที่ร่างของเธอนอนอยู่เกินระยะประมาณร้อยเมตรได้ ทุกครั้งที่เธอพยายามจะเดินไปที่ทางออก ความรู้สึกเหมือนถูกกระชากด้วยแรงดึงดูดมหาศาลจะทำให้เธอสะอึกและถูกเหวี่ยงกลับมาที่หน้าประตูแผนกผู้ป่วยหนักเสมอ

เธอนั่งยอง ๆ อยู่บนถังขยะสแตนเลส (ที่เธอนั่งได้เพราะเธอไม่ได้มีน้ำหนักที่จะทำให้ฝามันยุบ) พลางมองดูผู้คนผ่านไปมาด้วยสายตาว่างเปล่า

“ชีวิตดี ๆ ที่ลงตัว... กลายเป็นวิญญาณเฝ้าห้อง ICU” เธอประชดประชันชีวิตพลางหยิบมือถือทิพย์ (ที่ไม่มีจริง แต่นิ้วเธอยังขยับเหมือนเล่นโซเชียลตามความเคยชิน)

ทันใดนั้น สายตาของเธอสะดุดเข้ากับชายหนุ่มคนหนึ่ง เขาไม่ได้สวมชุดกาวน์ ไม่ใช่ญาติผู้ป่วยที่ดูโศกเศร้า เขาใส่เสื้อเชิ้ตลายสก๊อตพับแขนเสื้อ สะพายกระเป๋ากล้อง และที่สำคัญ... เขาดู 'หงุดหงิด' ตลอดเวลา เขากำลังยกมือถือขึ้นถ่ายภาพบรรยากาศหน้าห้องฉุกเฉินอย่างรวดเร็วและดูมีลับลมคมใน

นนท์ นักข่าวสายสารคดีสืบสวนอิสระ กำลังทำหน้าที่ของเขา—การตามรอยเคสอุบัติเหตุที่มีเงื่อนงำเกี่ยวกับการคอร์รัปชันถนนสายหนึ่งที่เขาเชื่อว่ามีการใช้วัสดุไม่ได้มาตรฐานจนทำให้เกิดอุบัติเหตุซ้ำซาก และเหยื่อรายล่าสุดก็คือกหญิงสาวที่นอนอยู่ข้างในนั้น

เขากดชัตเตอร์กล้องฟูจิรุ่นล่าสุดในมือ แต่ในช่องมองภาพเขากลับเห็น 'จุดรบกวน' (Noise) บางอย่างที่ดูเหมือนรูปร่างมนุษย์ยืนพิงถังขยะอยู่

“กล้องเสียหรือไงวะ?” นนท์พึมพำพลางลดกล้องลง ขยี้ตาตัวเองแรงๆ เขารู้สึกปวดหัวตุบๆ ผลจากการไม่ได้นอนมาสองคืนเพื่อตัดต่อสารคดีชุดก่อนหน้านี้เริ่มส่งผลให้ประสาทสัมผัสเขาเพี้ยน

“มองอะไรคะคุณพี่? ไม่เคยเห็นคนสวยนั่งบนถังขยะเหรอ?” พิมพ์ขวัญพูดลอย ๆ อย่างขวานผ่าซาก เธอไม่ได้หวังให้เขาได้ยิน แต่ชายหนุ่มกลับชะงักไปครู่หนึ่ง

เขามองตรงมาที่เธอ... ไม่ใช่สิ เขามองผ่านเธอไปที่ป้ายบอกทาง แต่รูม่านตาของเขาขยายออกในลักษณะที่คนเป็น 'ผู้สังเกตการณ์' อย่างพิมพ์ขวัญดูออกว่าเขากำลัง 'พยายาม' จะไม่เห็นอะไรบางอย่าง

“เดี๋ยวนะ...” พิมพ์ขวัญลอยลงมาจากถังขยะ เดินเข้าไปจ่อหน้าเขาจนจมูกแทบชนกัน “คุณ... เห็นฉันใช่ไหม?”

นนท์เม้มปากแน่น เขาหันไปทางอื่นทันทีพลางพรรณนาในใจว่า 'มันคือแสงแฟลร์... มันคืออาการวุ้นในตาเสื่อม... หรือไม่ก็กุมารทองที่ไหนมาเล่นตลก' เขาก้าวเดินหนีไปทางบันไดหนีไฟ

“เฮ้ย! อย่ามาเนียนเดินหนีนะ!” พิมพ์ขวัญรีบตามไป เธอไม่ได้เดิน แต่เธอพุ่งตัวผ่านผนังเข้าไปดักหน้าเขาที่บันไดหนีไฟ นนท์เปิดประตูพรวดเข้ามาแล้วก็ต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อเห็นผู้หญิงในชุดเชิ้ตสีขาวเปื้อนเลือดยืนจ้องหน้าเขาอยู่

“เฮ้ย!” นนท์เผลออุทานออกมา เสียงก้องไปทั่วโถงบันได

“เยส! คุณเห็นฉันจริง ๆ ด้วย!” พิมพ์ขวัญกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ “ขอบคุณสวรรค์! ในที่สุดก็เจอคนที่ไม่ได้หูหนวกตาบอดสักที”

“ไปที่ชอบที่ชอบเถอะครับ... ผมไม่ได้ทำอะไรให้คุณ ผมมาทำงาน” นนท์พูดเสียงสั่นแต่พยายามทำใจดีสู้เสือ เขาหยิบพระเครื่องที่คล้องคอไว้ออกมาโชว์ (ซึ่งจริงๆ เขาไม่ได้นับถือเท่าไหร่ แค่เอาไว้กันเหนียวเวลาลงพื้นที่เสี่ยง)

“เก็บของเล่นคุณไปเถอะค่ะ พระท่านคงไม่อยากยุ่งกับครีเอทีฟที่งานยังไม่เสร็จอย่างฉันหรอก” พิมพ์ขวัญรัวคำพูดใส่เขา “ฟังนะคุณ... ฉันชื่อพิมพ์ขวัญ ร่างฉันนอนอยู่ห้อง 302 ฉันยังไม่ตาย และฉันต้องการให้คุณส่งอีเมลงานให้ฉันเดี๋ยวนี้!”

นนท์อ้าปากค้าง “ส่งอีเมล? ผีมาขอให้ส่งอีเมลเนี่ยนะ? คุณควรจะไปขอส่วนบุญ หรือขอให้ช่วยสืบคดีสิ”

“คดีเอาไว้ก่อน! งานของลูกค้าคือสวรรค์ของฉัน!” พิมพ์ขวัญขยับเข้าใกล้จนนนท์ต้องถอยกรูดไปพิงราวบันได “คุณคือคนเดียวที่สื่อสารกับฉันได้ คุณต้องเป็นเครื่องมือให้ฉัน ไม่อย่างนั้นฉันจะตามคุณไปทุกที่ แม้แต่ตอนคุณเข้าห้องน้ำ!”