Chapter : 2 "~บันทึกของซองอึน~ (หน้าที่ 30)"

ส่วนมากจะเกลียดและกลัวเจ้านี่ แต่เขากลับมองมันว่า "น่ารัก" ยังไม่พอ เขาเอามันใส่ขวดแก้วที่ปิดฝาสนิท ก่อนจะใส่มันลงกระเป๋าใบหนึ่ง ผมรู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที หากมีเพื่อนแบบนี้ ต่อให้หน้าตาดีระดับเทพขนาดไหน ก็อย่ามารู้จักกันยังเสียดีกว่า

"นายมาทำอะไรที่นี่" เขามองผมตั้งแต่หัวจรดเท้า สายตาที่เย็นชานั่นทำเอาผมขนลุกเข้าไปอีก

" มาส่งของ นี่เอาไปซิ! " ผมยื่นของออกไป เขารับมันไว้

"เดียวซิ!" มือนั่นจับมือผมไว้ เราทั้งคู่สบตากัน ผมรู้สึกเหมือนต้องมนต์สะกด แววตาคู่นั้นถึงจะเย็นชา แต่ดูมีเสนห์ หรือเขาไม่ใช่คน ก็คงไม่ใช่ เพราะผมสัมผัสได้ถึงมืออุ่นๆ ของเขา "มือ!!" ที่จับตุ๊กแก

"เฮ้ย! ยึ๋ย!!สกปรก นายควรล้างมือให้สะอาด มันอาจมีเชื้อโรคติดมาที่มือด้วย เข้าใจไหม" ผมพูดขึ้น

"อืม..เข้าใจแล้ว" เขาเดินกลับเข้าบ้านไป ผมไม่รอช้ารีบชิ่งออกไปด้วยความเร็วแสง

"คนอะไร แปลกชะมัด หน้าตาก็ดี ทำไมชอบอะไรแบบนี้ เล่นเอาขนลุกเลย เฮ้ย! จะสายแล้ว" ผมพึมพำกับตัวเองก่อนมองเข็มนาฬิกาที่บ่งบอกเวลาใกล้เข้าแถวแล้ว

เป็นการพบเจอกันครั้งแรกที่น่าขนลุกระหว่างผมกับเขาแต่ที่แปลกมากที่สุดคือผมยังคงจดจำรายละเอียดบนใบหน้าของเขาได้ชัดเจนมาก แม้กระทั่งไฝที่อยู่ใกล้ติ่งหูของเขา เขาเป็นใคร? กันนะ! คือคำถามที่อยู่ในใจผมตลอดทั้งวัน วันนี้ผมน่าจะถามชื่อของเขาเอาไว้

~บันทึกของซองอึน~ (หน้าที่ 30)

ชีวิตของผมเหมือนโดนต้องคำสาป ให้จมกับความรู้สึกผิดภายในจิตใจ หากวันนั้นผมไม่รบเร้าให้พวกเขาพามาเที่ยวที่เชียงใหม่ เรื่องร้ายๆ คงไม่เกิดขึ้น และตัวผมเองก็คงเจ็บปวดขนาดนี้

จากชีวิตที่อบอุ่น สุขสบายได้ล้มละลายอย่างไม่เหลือชิ้นดี แถมการตายยังเป็นข่าวดังในหน้าหนังสือพิมพ์ สื่อต่างๆ ที่พูดถึงพ่อซึ่งเป็นตำรวจน้ำดีได้กลับกลายเป็นตำรวจค้ายาเสพติดรายใหญ่ไปเสียได้ ชั่วพลิบตาเดียวทุกอย่างก็พังทลาย แม้กระทั่งจิตใจของผมเอง ที่มีชีวิตอยู่เหมือนตายทั้งเป็น สุดท้ายผมก็ย้ายมาอยู่ที่แห่งนี้กับคุณย่าอย่างจำใจ เหมือนท่านต้องการให้ผมเผชิญหน้ากับความเป็นจริง และใช้ชีวิตให้เหมือนเด็กคนอื่นๆ แต่มันยากสำหรับผม จนกระทั่งผมได้เจอเขา

"ผู้ที่เติมเต็มส่วนที่ขาดหาย"

~โรงเรียนดังแห่งหนึ่ง~

ก้าวแรกที่ชายหนุ่มลูกครึ่งเกาหลีเดินผ่านข้ามรั้วโรงเรียนมา สายตาทุกคู่จับจ้องมายังเขาเหมือนต้องมนต์สะกด เสียงกรี๊ดดังสนั่นไปทั่วโรงเรียน  แต่ทว่าสายตาที่เย็นชานั่นกลับไม่สะทกสะท้านแต่อย่างไร เหมือนทุกคนที่นี่ไร้ตัวตนสำหรับเขาทุกคน ภายในชั่วข้ามคืนชายหนุ่มก็กลายเป็นหนุ่มฮอตมาแรงที่สุดในโรงเรียนแห่งนี้

สถานที่แห่งนี้เป็นโรงเรียนนานาชาติในจังหวัดเชียงใหม่อยู่ในตัวเมืองใหญ่ที่ไม่ได้ห่างไกลความเจริญอย่างที่คิด แถมยังมีแหล่งท่องเที่ยวสวยงามมากมาย ชาวต่างชาติ และต่างจังหวัด จึงมักเดินทางมาท่องเที่ยวที่นี่ปล่อยๆ รวมถึงนักเรียนแลกเปลี่ยนเยอะมาก ส่วนมากเป็นลูกครึ่ง จีน เกาหลี ญี่ปุ่น และอังกฤษที่มีฐานะร่ำรวย  เพราะเป็นนานาชาติ จึงมีการสอบชิงทุนเรียนมหาลัยชื่อดังฟรีในต่างประเทศ  ที่แห่งนี้ขึ้นชื่อเรื่องนักเรียนดี กีฬาเด่น แถมบรรยากาศก็สดชื่น ไร้มลพิษ แม้จะหนาวไปหน่อย แต่ทุกอย่างก็ลงตัว

เสียงฝีเท้าของชายหนุ่มดังขึ้นมาเรื่อยๆ จนมาหยุดตรงหน้าห้อง ม.6/1 ซึ่งเป็นห้องสายวิทย์คณิต เมื่อเขากำลังก้าวเท้าเข้ามาในห้อง เหมือนทุกอย่างหยุดนิ่งราวกับว่าเวลานั้นได้หยุดเดินลง ดวงตาทุกคู่จับจ้องไปยังเขาอย่างตกตะลึงในความหล่อเท่สง่างามดั่งเจ้าชาย แบบไม่พบเจอที่ไหนมาก่อน พวกเขาไม่อาจละสายตาออกจากชายหนุ่มตรงหน้าได้เลย หากไม่มีครูยืนอยู่ในคงนี้พวกเขาคงกรี๊ดเสียงดังสนั่นอย่างแน่นอน

"วันนี้มีนักเรียนใหม่ย้ายมาจากกรุงเทพ เอ้าปรบมือต้อนรับเพื่อนใหม่ด้วยคะ" คุณครูแนะนำให้นักเรียนในห้องรู้จัก ทุกขึ้นลุกขึ้นปรบมือด้วยความดีใจ มีคนเดียวที่นั่งนิ่ง ด้วยความใจลอย เพราะไม่คิดว่าโลกจะกลมขนาดนี้

"เอ๊ะ!"ซองอึนมองไปยังชายหนุ่มที่พยายามหลบหน้าเขา ชายหนุ่มเลยไม่แสดงอาการใดๆ ออกมาว่าเราทั้งคู่เคยพบกันมาก่อน

"อะไรเนี่ย! โลกกลมเกินไปแล้ว" ท้องฟ้าพูดขึ้น

"รู้จักเหรอ แนะนำให้รู้จักหน่อยซิ" ใบชาถามขึ้น เธอคือเพื่อนสาวคนสนิทของท้องฟ้า โตและเล่นมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก เป็นลูกครึ่งจีน หน้าทรงกลม ปากแดง ผมยาวเงาสลวย ชอบติดกิ๊บใบชาสีเขียว  หันหน้ามาออดอ้อนผู้เป็นเพื่อน

"อยากรู้จักแน่นะ บอกก่อนว่า เขาชอบทำตัวแปลกๆ" ท้องฟ้ากระซิบบอกเพื่อนสาวอย่างจริงใจ

"ไม่เป็นไร ยิ่งแปลกยิ่งมีเสน่ห์" เธอพูดขึ้น รอยยิ้มผุดออกมาอย่างมีเลคนัย ทำให้เขางงไปตามกัน

"แนะนำตัวหน่อยสิจ๊ะ" คุณครูพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าเขานิ่งเงียบ

"สวัสดี ผมซองอึน" เขาพูดแนะนำตัวเพียงสั่นๆแต่คุณส่งเสียงกรี๊ดอย่างลืมตัว  แต่ทว่าตัวเขาก็ยังแสดงท่าทางที่เย็นชาเหมือนเดิม แววตาคู่นั่นดูเศร้าหมองยิ่งนัก

"อืม ไม่เป็นไร แค่นี้ก็ได้ เดียวนานไปพวกเธอคงทำความรู้จักกัน เอาเป็นว่านายท้องฟ้าต่อไปนี้เธอต้องดูแลซองอึนด้วยนะ" ครูพูดขึ้นด้วยยิ้มออกมากว้างถึงแก้ม

"ฮะ! ทำไมต้องเป็นผมด้วยครับ" เขาถามขึ้นด้วยตกใจ

"ก็เธอเป็นหัวหน้าห้องนี่จ๊ะต่อไปนี้ใบชาเธอย้ายมานั่งใกล้อาเจ ส่วนซองอึนไปนั่งใกล้ท้องฟ้านะคะ" ครูแนะนำที่นั่งให้เขา เขาได้แต่พยักหน้าก่อนเดินตรงไปยังที่ของตน

"ซวยจริงๆ" อาเจพูดขึ้นด้วยท่าทางที่เรียบเฉย