ตอนที่ 4

“ท่านครับ” แพทราเงยหน้ามองมารีเดินลงบันไดไปจัดแจงอาหารเย็น มีเพียงม่านฟ้าที่นั่งอ่านเอกสารสัญญาฉบับใหม่ของบริษัทเกี่ยวกับการเสนอขอนายทุนหุ้นส่วน

“ทนายแพทคิดว่าหญิงแก่หนังเหี่ยวอย่างฉันจะกินเด็กใช่ไหม”

“เปล่าค่ะ แต่กำลังคิดว่า ท่านทำแบบนี้บ้านไม่แตกหรือคะ ถ้าคุณวงแหวนกลับมาเห็น เกรงว่าจะเป็นเรื่องใหญ่”

“ฝันมีหน้าที่ดูแลหญิงแก่ในทางกายภาพบำบัดแต่พรหมลิขิต ถูกกำหนดมาแล้วใครจะฝืนได้”

“บอกคุณฝันไหมคะ ดูเหมือนเธอจะเข้าใจผิดอยู่”

“ถามเมื่อไหร่ค่อยบอกแล้วกัน บ้านจะได้มีสีสันคึกคักสดชื่นขึ้นมาหน่อย”

“แม้ว่าคุณวงแหวนจะอาละวาดนะหรือคะ”

“วงแหวนไม่ใช่คนอารมณ์ร้ายแค่เย็นชาจับขั้วหัวใจเท่านั้น” มุมปากยกขึ้นอย่างมีแผนในใจปล่อยให้แพทรายืนมองตามส่ายหน้าไปมาอย่างรู้ชะตากรรมแต่กลับนึกสนุกตาม บางครั้งพรหมลิขิตอาจไม่ใช่ชะตาจัดสรรแต่เป็นคนต่างหากที่เชื่อมสายใย

พลบค่ำในขณะที่ทุกคนกำลังทานมื้อเย็น รถหรูขับเข้ามาจอดเข้าซองลานจอดอย่างเป็นระเบียบเพราะมีวินัยในตัว หญิงสาวสูงร้อยเจ็ดสิบกว่าก้าวลงจากรถในชุดกีฬาเดินเข้าบ้านด้วยความนิ่งแต่กลับสะดุดตากับรองเท้าผู้หญิงหน้าบ้าน ด้วยความเคลือบแคลงใจจึงเดินไปที่ห้องอาหารเพราะเสียงหัวเราะจากที่ไม่เคยมีสีสันดั่งคำเกริ่นกล่าวไว้

“มาแล้วรึวงแหวน” เสียงทักของม่านฟ้าทำวาดฝันหันมองคนที่เพิ่งเข้ามานั่งตรงข้ามเธอ สายตาเฉียบคมดุจเหยี่ยวกำลังจ้องกวางน้อยแต่สายตานั้นไม่ได้มองว่าเธอพิเศษแต่กลับมองอย่างไม่พอใจและจ้องจะเชือดให้ตายทั้งเป็น

“นี่ใคร” ไม่พูดพร่ำยิ่งตรงจนทุกคนเงียบและคนที่ออกหน้าตอบคือคนเดียว

“ฝันคือคนดูแลแม่”

“พยาบาล” การต่อปากต่อคำของสองแม่ลูกทำบรรยากาศตึงเครียดจนวาดฝันได้แต่นั่งกุมมือนิ่งเงียบเพราะเงยหน้าขึ้นทีเจอสายตาคมดุจ้องจะกินหัวอยู่รอมร่อ

“ไม่ใช่ เป็นมากกว่าพยาบาล” คำตอบนี้สร้างความขุ่นเคืองในใจบุตรสาวไม่น้อยแต่เธอเลือกเงียบไม่ค้านสิ่งใด “แล้วไปไหนมา”

“แข่งรถ”

“แน่ใจนะว่าไปแข่งรถไม่ใช่ภัตตาคาร”

“แม่ห้ามไม่ใช่หรือไง”

“ดี ถ้าเชื่อฟัง พอดีเลยฝันเป็นช่าง สองคนน่าจะคุยกันรู้เรื่องเกี่ยวกับรถ”

“ไม่มีอะไรต้องคุย” ตอบหน้าตายไม่ไยดีลุกขึ้นเดินขึ้นห้องทันทีอย่างไม่สนใจ วาดฝันได้แต่มองตามด้วยความแปลกใจคิ้วขมวด ทำให้แพทราเอียงตัวมาป้องปากกระซิบบอกอีกครั้ง

“ท่านไม่เห็นด้วยที่คุณวงแหวนเป็นเชฟเพราะคุณวงแหวนแพ้อาหารทะเลและเครื่องเทศรุนแรง ถ้าเกิดเผลอชิมหรือแตะต้องขึ้นมาจะแย่”

“แต่เธอบอกว่าไปแข่งรถ”

“คุณวงแหวนเป็นคนเย็นชาก็จริงแต่การตอบห้วนหรือย้อนกลับไม่ตอบย้ำซ้ำสอง โดยฟังได้จากน้ำเสียงและสีหน้า ถ้าสิ่งที่คุณวงแหวนพูดเป็นความจริงจะย้ำอย่างมั่นใจ เช่น เมื่อครู่ ท่านถามย้ำรอบสองแต่คุณวงแหวนยอกย้อนกลับ คุณคิดว่ายังไงคุณฝัน ไม่พูดเท่ากับไม่ได้โกหก”

“เอาใจยากชะมัด ฉันว่าหน้าที่เอาใจเธอคงเป็นของแฟนมากกว่า ส่วนฉันควรรู้เรื่องท่านก็พอ คงไม่ปวดหัวเท่าลูก” คำตอบของหญิงสาวทำแพทรายิ้มกริ่มไม่ตอบสิ่งใด การไม่พูดเท่ากับไม่ได้โกหก

“วงแหวนก็เป็นแบบนี้ ฝันคงต้องปรับตัวอีกเยอะ ทนหน่อยแล้วกัน” ม่านฟ้าจิบน้ำบอกพร้อมมองหน้าด้วยความสุขุม

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันถูกกดมาตั้งแต่พ่อเสีย โดนแค่นี้สบายมากค่ะ”

“แม้หัวรั้นเย็นชาไปบ้างแต่ก็รับฟังเหตุผล หวังว่าจะอยู่ร่วมกันได้อย่างสงบแม้ตอนแรกจะทุลักทุเลหน่อย เชื่อว่าฝันทำได้”

“ค่ะ ฉันจะทำให้ได้ ไม่ให้ท่านผิดหวัง อะไรเลี่ยงได้ ฉันขอเลี่ยงแล้วกัน”

“อืม” ม่านฟ้าพยักหน้ารับเช็ดปากหลังทานเสร็จ หน้าที่ของหญิงสาวจึงเริ่มขึ้นโดยการเข็นรถพาหญิงวัยกลางคนไปที่บันได แน่นอนบ้านระดับพันล้านย่อมมีรางขึ้นสำหรับรถเข็นอัตโนมัติสุดแสนล้ำหน้าไฮเทคครบสูตร แม้จะเป็นหน้าที่แต่เธอก็ไม่ได้เข้าไปยุ่งเรื่องส่วนตัวเช่น อาบน้ำแต่งตัวเพราะงานนี้เป็นของแม่บ้าน

หลังจากส่งเจ้าของเข้านอนเรียบร้อย วาดฝันได้เป็นอิสระเดินลงมายืนอยู่กลางบันไดพร้อมถอนลมหายใจยาวค่อยๆ นั่งคาบันไดอยู่แบบนั้นเพราะคิดว่าไม่มีใครลงมาแต่กลับไม่ใช่อย่างที่คิด