บทที่ 3 ถ้าคุณอนุญาตให้ ‘ลอง’ ผมก็อยาก

วันนี้เป็นอีกวันที่ไบรอันเห็นณัชชาแต่งตัวสวยมาทำงานที่บริษัท เขาไล่สายตามองเธออย่างจาบจ้วงแบบไม่รู้ตัว มอง... จนพนักงานคนอื่นๆ ในออฟฟิศจับสังเกตได้ ณัชชาเดินไปเดินมาอยู่บริเวณโต๊ะของตัวเอง เธอกำลังจัดเตรียมเอกสารเพื่อการประชาสัมพันธ์ของบริษัทอยู่ เขาเห็นเธอเดินอย่างคล่องแคล่วภายใต้รองเท้าส้นสูงสีดำแล้วใจเต้นแรง เธอดูมีเสน่ห์เหลือเกิน ขาเรียวยาวขาวเนียนใต้กระโปรงสีดำน่าเร้าใจอย่างประหลาด

“บอสคะ บอส!” เสียงหวานเรียกเขาหลายครั้ง ไบรอันสะดุ้ง

“ฮะ... ครับ!”

“บอสมีอะไรจะให้ฉันทำหรือเปล่าคะ” ณัชชาถาม ไบรอันติดอ่างขึ้นมาทันที เขาไม่รู้ว่าตัวเองเป็นคนหื่นกระหายแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

“เอ่อ...”

“ว่าไงล่ะคะบอส ฉันเห็นบอสมองฉันนานแล้ว” ณัชชาแซว ไบรอันหน้าร้อนฉ่า

“คือ...”

“บอสอึกอักแบบนี้ แสดงว่าบอสมองเพราะฉันสวยใช่ไหมล่ะคะ” เธอหยอก คำพูดของเธอทำให้พนักงานในออฟฟิศที่อยู่ใกล้ๆ พากันหัวเราะคิกคัก ไบรอันตอบไม่ถูกเลยหัวเราะไปกับเขาด้วย

“ใช่ ยู... เอ้ย! คุณสวย แต่คุณคนสวยครับ คุณช่วยเพิ่มข้อมูลในเอกสารประชาสัมพันธ์ให้ผมหน่อยนะครับ คุณใส่ข้อมูลให้ผมไม่ครบถ้วน” ไบรอันบอกกับเธอ ณัชชายิ้มแหยๆ เธอเขินอายไม่น้อย

“อ้าว! เหรอคะ ขอโทษด้วยนะคะ ฉันจะรีบแก้ให้ทันทีค่ะ”

“แก้เอกสารเสร็จแล้วเอาไปให้ผมดูที่ห้องทำงานด้วยนะ”

“ได้ค่ะบอส”

ไบรอันเดินออกไปแล้ว ณัชชารับเอกสารของเขามาดู พอดูรายละเอียดแล้วเธอถึงกับงง เพราะข้อมูลที่เขาบอกให้ใส่เพิ่มนั้นเธอใส่ไปเรียบร้อยตั้งแต่แรกแล้ว ณัชชาอ่านอีกหลายรอบหลายครั้งก่อนจะอมยิ้มน้อยๆ เธอคว้าแฟ้มเอกสารเดินเฉิดฉายไปที่ห้องทำงานของไบรอันทันที

เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองสามครั้ง ไบรอันยิ้มอย่างพอใจ เขาอนุญาตให้เธอเข้ามาในห้อง พอเธอมาถึงเธอก็ยื่นแฟ้มเอกสารให้เขา

“ข้อมูลที่บอสให้ฉันมาเพิ่ม มันมีอยู่ในเอกสารประชาสัมพันธ์อยู่แล้วนี่คะ” ณัชชาบอกกับเขาและเปิดแฟ้มเอกสาร เธอเอานิ้วชี้ไปที่ประโยคที่เขาให้เธอเพิ่มเข้าไป ประโยคนั้นถูกเน้นด้วยปากกาเน้นข้อความสีส้ม ไบรอันยกขาขึ้นมานั่งไขว่ห้าง เขาแอบยิ้มเล็กน้อย

“อ้าวเหรอ! งั้นคงจะเป็นผมเองที่อ่านภาษาไทยไม่แตกฉาน ขอโทษคุณด้วยแล้วกันที่ทำให้เสียเวลา” เขาพูดอย่างสบายๆ ณัชชาหรี่ตามองชายหนุ่ม

“ปกติบอสเป็นคนละเอียดและเก่งภาษาไทยมากนี่คะ ทำไมวันนี้...”

“สงสัยผมคงอยากจะเจอคุณ อยากมีปฏิสัมพันธ์กับคุณล่ะมั้ง ผมเลยหาเรื่องให้คุณทำเล่นๆ” ไบรอันโพล่งออกไปทันทีโดยไม่คิด คำพูดของเขาทำให้หญิงสาวใจสั่น ใบหน้านวลของเธอขึ้นสีเรื่อจากที่แต่เดิมเธอหน้าอมชมพูจากเครื่องสำอางอยู่แล้ว

“บอส...”

“วันนี้คุณกลับคอนโดยังไง”

“นั่งรถไฟฟ้าค่ะ” เธอตอบ ดวงตากลมโตจ้องมองเขาอย่างไม่เคอะเขิน

“ถ้าอย่างนั้นกลับพร้อมผมนะ ทางเดียวกันไปด้วยกัน” ไบรอันรวบรัดตัดบทอย่างรวดเร็ว ณัชชายิ้มอย่างพอใจ เธอพยักหน้าน้อยๆ

“ค่ะ”

“เมื่อวาน... ผมเห็นคุณที่คอนโดตอนค่ำ คุณอยู่กับผู้ชายที่อายุเยอะๆ คนนั้นคือ... ใครเหรอ” ไบรอันกลั้นใจถามออกไป แม้จะรู้ว่ามันเป็นเรื่องส่วนตัวของลูกน้องก็ตาม

“คุณพ่อฉันเองค่ะ ช่วงนี้ฉันไม่ค่อยกลับบ้าน คุณพ่อฉันเลยมาหาแทน” คำตอบของณัชชาทำให้ไบรอันแอบถอนหายใจโล่งอก เขายิ้มกว้างขึ้น

“บ้านคุณอยู่ที่ไหน”

“นนทบุรีค่ะ”

“น่าสนใจ... ผมอยากคุยกับคุณต่อนะ แต่ว่าตอนนี้ถึงเวลาประชุมแล้ว เดี๋ยวเราค่อยไปคุยต่อกันเย็นนี้นะ” ไบรอันลุกขึ้นยืน ณัชชาอมยิ้มแล้วก้มหน้าลง เธอเดินตามเขาออกไปยังห้องประชุม ระหว่างที่ประชุมไบรอันส่งสายตามองณัชชาอยู่ตลอดเวลา

ช่วงเย็นเขารีบไปหาเธอที่โต๊ะทำงาน ณัชชากำลังเก็บของใส่กระเป๋าตัวเองอยู่ เห็นเขามายืนรอทำให้เธอต้องรีบเก็บของอย่างรวดเร็ว เธอเกรงใจไม่อยากให้เขารอนาน

“เสร็จแล้วค่ะ”

“ไม่ต้องรีบก็ได้ เดี๋ยวก็ลืมของกันพอดี” เขาแซวแล้วเดินนำเธอไปที่รถ

“เกรงใจบอสค่ะ”

“ไม่ต้องเกรงใจผมหรอก คนกันเอง เราทำงานในออฟฟิศนี้ เราทุกคนเป็นเหมือนครอบครัวเดียวกัน อย่าคิดมาก มีอะไรให้ช่วยเหลือยังไงก็บอกกันได้” เขาพูดกับเธอ ณัชชาใจชื้นขึ้นกว่าเดิม

“ค่ะ บอสนี่น่ารักจังเลยนะคะ ไม่รู้ว่าน่ารักแบบนี้กับผู้หญิงทุกคนหรือเปล่า” เธอกระเซ้าอย่างรู้ทัน ไบรอันหัวเราะเบาๆ ชอบใจ

“อาจจะทุกคนหรือไม่ทุกคนก็ได้ งงไหม” เขาเปิดประตูรถให้เธอเข้าไปนั่งก่อนจะมาประจำที่คนขับ ณัชชาทำหน้าสงสัย

“งงค่ะ”

“ถ้างั้นก็... งงต่อไปแล้วกัน” เขาแหย่เธอเสร็จก็หัวเราะ ณัชชาเลยนั่งยิ้มๆ ไป ไบรอันไม่ได้พาเธอกลับคอนโดในทีเดียว เขาพาเธอไปร้านอาหารและเลี้ยงมื้อเย็นเธอพร้อมกับไวน์ เขาชวนเธอดื่มไวน์เป็นเพื่อน

“วันนี้เพื่อนผมไม่ว่าง คุณดื่มเป็นเพื่อนผมหน่อยแล้วกันนะ”

“ได้สิคะ ฉันเองก็ชอบดื่มไวน์เหมือนกัน”

“ดีเลย ไม่คิดว่าจะได้เจอคนคอเดียวกัน ส่วนใหญ่เพื่อนผมจะชอบดื่มเหล้ากับเบียร์ แต่ผมชอบดื่มไวน์มากกว่า มัน... ละมุนลิ้นดี”

“ค่ะ ฉันก็คิดแบบนั้น”

“คุณชอบไวน์ขาวหรือไวน์แดง” เขาถาม ณัชชาจับแก้วไวน์แล้วแกว่งน้อยๆ

“ไวน์ขาวค่ะ”

“ทำไม...”

“ไวน์ขาว ดูเผินๆ เหมือนน้ำเปล่า ไร้สีสันสดใสแต่รสชาติเร้าใจ คงจะเหมือนกันตัวฉันเอง ดูเผินๆ ไม่มีอะไรน่าสนใจ แต่ถ้าได้ลอง... ก็เร้าใจไม่น้อย” เธอพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงยั่วยวน ไม่นับรวมสายตาที่มองเขาอย่างมีจริต ไบรอันใจสั่น เขากลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอแล้วชะโงกเข้าไปหาเธอใกล้ๆ

“ใครบอกว่าคุณดูเผินๆ แล้วไม่มีอะไรน่าสนใจกันล่ะ คุณน่ะแค่มองเผินๆ ก็น่าสนใจแล้ว ยิ่งอยู่ใกล้ ยิ่งได้พูดคุย ยิ่งน่าลอง...” เขาพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงเซ็กซี่ไม่แพ้กัน ณัชชาแย้มรอยยิ้มหวาน

“บอสพูดแบบนี้ อยากลองไหมล่ะคะ” เธอถามไปตามตรง ไบรอันแทบจะหน้าคว่ำเมื่อได้ยินประโยคนี้จากลูกน้องตัวเอง เป็นประโยคที่เขาไม่คิดว่าจะได้ยิน เขาตั้งสติใหม่อีกครั้ง จะเล่นกับเธอนั้นไม่ง่ายและไม่ยาก แต่ต้องไม่เสียหลักให้เธอได้ปั่นประสาท

“ถ้าคุณอนุญาตให้ ‘ลอง’ ผมก็อยาก” เขาตอบกลับ ณัชชาได้แต่ยิ้มมุมปาก เธอไม่พูดอะไรอีกหลังจากนั้น ทั้งคู่ได้แต่นั่งมองสบตาอย่างรู้กัน

ไบรอันพาณัชชากลับคอนโด ระหว่างทางกลับการจราจรค่อนข้างติดขัด เขาฮัมเพลงเบาๆ ขณะอยู่บนรถ สายตาของชายหนุ่มไล่มองหญิงสาวเป็นพักๆ ณัชชาหันไปมองชายหนุ่มอย่างรู้ทัน เธอยิ้มน้อยๆ ริมฝีปากเผยอขึ้นเป็นเชิงยั่วยวน ทำให้เขาไม่อยากจะอดทนอีกต่อไป เมื่อไปถึงคอนโด เขาอาสาไปส่งเธอที่ห้อง

“ผมไปส่งคุณที่ห้องนะ” เขาบอก ณัชชายิ้มเล็กน้อย เธอพยักหน้า

“ค่ะ”

เขาขึ้นไปส่งเธอที่ชั้น 14 เมื่อไปถึงหน้าห้อง ณัชชาเปิดประตูห้องแล้วเอาตัวขวางเอาไว้ เพราะไบรอันมีท่าทีจะเข้าไปในห้องเธออย่างเดียว ชายหนุ่มเบรกตัวเองทันทีเมื่อเห็นท่าทางของเธอไม่ง่ายอย่างที่คิดไว้ เขายิ้มน้อยๆ เป็นอันรู้กัน

“ขอโทษที ผมขอเข้าห้องน้ำหน่อยได้ไหม” เขาถาม ณัชชาหรี่ตามองชายหนุ่ม

“ได้ค่ะ” เธอผายมือเข้าไปในห้อง เขาจึงกล้าก้าวขาเข้าไปในอาณาเขตของเธอ คอนโดมิเนียมห้องขนาด 35 ตารางเมตรค่อนข้างเล็กสำหรับเขา เพราะห้องเขาใหญ่ขนาด 60 ตารางเมตร ห้องคอนโดของเธอมีหนึ่งห้องนอน หนึ่งห้องน้ำ หนึ่งห้องครัว มีระเบียงเล็กๆ ที่หน้าต่าง เขากวาดสายตามองเก็บรายละเอียดอย่างรวดเร็ว ห้องของเธอตกแต่งด้วยโทนสีขาวมุกเป็นแบบ Luxury ดูหรูหรามีสไตล์ เขาแอบเห็นโซนแต่งตัวของเธอมีเครื่องสำอางจำนวนมาก กว่าเขาจะไล่สายตามองครบก็นานโขอยู่ ณัชชากระแอมเล็กน้อยเรียกสติเขากลับคืนมา