บทที่ 2 ลูกน้องแสนเซ็กซี่

หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป ไบรอันเข้ามาทำงานที่บริษัท เขาเห็นณัชชามาทำงานอยู่ก่อนแล้ว วันนี้เธอแต่งตัวเซ็กซี่เล็กๆ เดรสสีแดงคว้านอกกว้าง ช่วงกระโปรงผ่าขึ้นไปจนเห็นขาอ่อนรำไร ไบรอันแอบมองเธออยู่ครู่หนึ่ง เธอแต่งหน้าจัด ริมฝีปากสีแดงสด ปล่อยผมยาวสลวย เขาแอบกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่ลงคอ

“สวัสดีครับ” เขาเข้าไปทักทาย ณัชชาหันมามองเขาแล้วก็ยิ้ม เป็นยิ้มที่ทำให้โลกสว่างสดใส เป็นรอยยิ้มที่ทำให้เขาใจละลายทันที

“สวัสดีค่ะบอส” เธอยกมือไหว้ ไบรอันใจเต้นแรง

“ไม่ต้องไหว้ผมก็ได้ ยกมือไหว้แบบนี้ผมรู้สึกแก่ยังไงก็ไม่รู้”

“ค่ะ คราวหน้าฉันจะไม่ยกมือไหว้แล้วก็ได้” เธอหัวเราะเบาๆ

“เรื่องวันแถลงข่าวเปิดตัวบริษัท เป็นยังไงบ้าง”

“ฉันประสานนักข่าวสายเศรษฐกิจ และบริษัทที่เป็นพันธมิตรกับเราไว้หมดแล้วค่ะ ตอนนี้เหลือแค่จัดเตรียมเอกสารข้อมูลบริษัทและเตรียมของที่ระลึกสำหรับแขกที่มางาน บอสต้องการอะไรเป็นพิเศษไหมคะ”

“ไม่ล่ะ”

“ถ้าอย่างนั้นช่วงบ่ายฉันจะเอาเอกสารไปให้เซ็นนะคะ แล้วก็สคลิปสำหรับเปิดงานไปให้บอสดูความเรียบร้อยด้วยค่ะ”

“โอเคครับ ขอบคุณมากนะ” ไบรอันมองหญิงสาวด้วยสายตาชื่นชม ก่อนจะเดินเข้าห้องทำงานไป

“ณัชชา บอสของเรานี่หล่อเนอะ หล่อน่าลากมากเลย” ปิ่นสุดา เพื่อนร่วมงานเดินเข้ามาหาเธอ ณัชชายิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

“ใช่ หล่อ... หล่อมาก”

“ดูเขาสนใจเธอมากกว่าคนอื่นนะ”

“ไม่หรอก ฉันก็เห็นบอสสนใจทุกคนไม่เว้นแม้แต่ยามหน้าบริษัท”

“เธอก็ว่าไป ฉันเห็นบอสแอบมองเธออยู่บ่อยๆ มันจะมีไหมน๊า... แบบความรักระหว่างเจ้านายกับลูกน้องอะไรเทือกๆ นี้” ปิ่นสุดาแอบแซว ณัชชายิ้มกว้าง

“ถ้าได้ก็ดีน่ะสิ”

“ว๊าย! เธอนี่ร้ายกาจ” ปิ่นสุดาอุทานแล้วเบิกตากว้าง ณัชชากระพริบตาหวานใส่เพื่อนร่วมงานแล้วหันหลังเดินจากไป ทิ้งให้ปิ่นสุดายืนงงอยู่ตรงนั้น

ช่วงบ่ายณัชชานำเอกสารต่างๆ ไปให้ไบรอันเซ็นที่ห้องทำงาน ไบรอันจ้องมองหญิงสาวตั้งแต่เธอเดินเข้าประตูมา เรือนร่างของเธอสวยงามเหลือเกิน เขามองจนเธอจับสังเกตได้

“บอสคะ!”

“คะ... ครับ” ไบรอันกระแอมแก้เขินเมื่อรู้สึกว่าเธอเรียกเขาหลายรอบแต่เขาไม่ได้ยิน

“ฉันเอาเอกสารมาให้เซ็นค่ะ”

“อ่อ... เอามาเลยครับ ผมจะเซ็นให้” เขารีบรับแฟ้มเอกสารจากมือเธอ ณัชชายืนรอจนเขาเซ็นครบหมดทุกหน้า

“ขอบคุณมากค่ะ” เธอหยิบแฟ้มเอกสาร เตรียมจะหันหลังเดินออกจากห้อง แต่ไบรอันเรียกเธอไว้เสียก่อน

“ณัชชา”

“คะ?” เธอหันมามองเขา

“ผมดูในประวัติ คุณอยู่คอนโดมิเนียมที่เดียวกับผมเลยนะ” เขาเปรย ณัชชายิ้ม

“เหรอคะ บังเอิญจังเลยนะคะ”

“เย็นนี้... คุณกลับยังไง” เขาถาม

“กลับรถไฟฟ้าค่ะ”

“ถ้าอย่างนั้นกลับพร้อมผมก็ได้นะ ไหนๆ ก็ไปทางเดียวกัน” เขาบอก สีหน้าของเขาเคร่งขรึมแบบแปลกๆ ณัชชาอมยิ้ม

“ขอบคุณมากเลยนะคะ แต่วันนี้ฉันมีนัดแล้วค่ะ ต้องขอโทษด้วย” เธอบอกกับเขา ไบรอันหน้าเจื่อไปนิดหน่อย

“นัดแฟนไว้เหรอ” เขาถามต่อไปอีก ณัชชาหัวเราะเบาๆ เขาสังเกตว่าเธอเป็นผู้หญิงที่ยิ้มและหัวเราะง่ายมาก ง่ายจนทำให้เขาอมยิ้มไปกับเธอด้วย

“ไม่ใช่แฟนหรอกค่ะ แค่เพื่อนชายคนสนิท ขอตัวก่อนนะคะ” ณัชชาเดินออกไปจากห้องแล้ว แต่คำตอบของเธอนั้นทำให้ไบรอันใจสั่นระรัว เขาเหมือนหน้าแตกเล็กๆ ยังไงไม่รู้

หลังเลิกงาน ไบรอันเดินออกมาจากห้องทำงานเห็นณัชชากำลังเติมเครื่องสำอางอยู่ที่โต๊ะ เธอนั่งไขว่ห้างจนเห็นเรียวขาอ่อนรำไร ไบรอันรีบสะบัดความคิดพิเรนออกจากหัว เขาจะต้องไม่คิดอะไรไปมากกว่านั้น เพราะเธอเป็นลูกน้องเขา!

ไบรอันขับรถไปที่ห้างสรรพสินค้าเพื่อเลือกซื้อเสื้อผ้าเด็ก ก่อนจะขับรถไปที่บ้านของภัทรดนัย เขาบอกกับชาลิสาว่าจะไปหาเธอที่บ้าน ไม่เจอกันนานเป็นปี ป่านนี้หลานๆ เขาโตเป็นหนุ่มเป็นสาวกันหมดแล้ว แต่เมื่อไปถึงบ้านเขากลับไม่พบเด็กๆ พบแต่ชาลิสาเพียงคนเดียว

“ลิสา” เขาเรียกหญิงสาวที่นั่งอยู่บนโซฟา ชาลิสาเงยหน้าขึ้นเห็นไบรอัน เธอรีบลุกขึ้นแล้วตรงมากอดเขาแน่น

“ไบรอัน!”

“ยูเป็นยังไงบ้าง สบายดีไหม” เขาถาม เธอคลายกอดออกแล้วมองสบตาเขาแน่นิ่ง

“สบายดี แล้วยูล่ะ”

“สบายดี สบายดีมากๆ คุณภัทรและเด็กๆ ไปไหนกันหมด”

“ไปเที่ยวบ้านพี่ฌอร์นกันหมดเลย วันนี้ที่บ้านพี่ฌอร์นมีงานวันเกิดน้องมารีน”

“แล้วยูไม่ไปเหรอ”

“ไม่ไป ยูบอกไอว่าจะมา ไอก็เลยไม่ไป” ชาลิสาพูดขึ้น ทำให้ไบรอันใจชื้น

“ยูยังแคร์ไอเหมือนเดิม”

“แน่สิ ยูเป็นเพื่อนสนิทไอนี่นา” ชาลิสาบอก เธอมองเขาอย่างเป็นห่วงเป็นใย

“ไอซื้อของมาฝากยูกับลูกด้วยนะ ให้คนรับใช้เอาเข้าไปเก็บให้ยูแล้ว”

“ขอบคุณมาก จริงๆ ไม่ต้องลำบากซื้อมาก็ได้ ไอเกรงใจ”

“ไม่ต้องเกรงใจหรอก ไอเต็มใจที่ซื้อให้”

“ยูน่ารักแบบนี้ไม่เปลี่ยนเลย ว่าแต่... ยูมีแฟนเป็นตัวเป็นตนแล้วหรือยังเนี่ย” ชาลิสาถาม ไบรอันหัวเราะ

“ยังเลย”

“ทำไม...” เธอมองเขาอย่างไม่เข้าใจ เพราะเรื่องระหว่างเธอกับเขามันผ่านมานานหลายปีแล้ว

“ยังไม่เจอคนที่ถูกใจ ตอนนี้ไอยังสนุกกับงาน สนุกกับความท้าทายใหม่ๆ ยังไม่คิดเรื่องแฟนหรือเรื่องมีครอบครัวหรอก” ไบรอันบอกกับหญิงสาว ชาลิสาเอื้อมไปจับมือเขาไว้แน่น

“ไออยากให้ยูมีแฟนเป็นตัวเป็นตน อยากให้ยูมีครอบครัวได้แล้ว”

“มันยังไม่เจอคนที่ใช่ ถึงฝืนมีไปก็เปล่าประโยชน์” ไบรอันพูด ชาลิสาส่ายหน้า เธอไม่เห็นด้วยกับเขาเลยแม้แต่น้อย

“แต่ยูจะคบเล่นๆ เรื่อยๆ ไปแบบนี้ไม่ได้นะ ไอรู้ข่าวเรื่องยูมาพอสมควร ไอเป็นห่วงยู กลัวว่าวันนึงยูจะเสียคนที่รักยูไป”

“ยูไม่ต้องเป็นห่วงไอหรอก ไอรู้ดีว่าอะไรเป็นอะไร” เขาปลอบใจเธอเพื่อไม่ให้เธอคิดมาก

“ไออยากให้ยูกลับมาเป็นผู้ชายที่น่ารักอบอุ่นเหมือนเดิม ไม่รู้ว่าจะมีผู้หญิงคนไหนที่ทำให้ยูกลับมาเป็นแบบนั้นได้อีก ไอจะขอบคุณเค้าคนนั้นมาก” ชาลิสาเปรย ไบรอันได้ยินแล้วหัวเราะเสียงดัง

“เอาเป็นว่าถ้ามี... ไอจะบอกยูเป็นคนแรกเลยดีไหม”

“ดีมาก!” ชาลิสาตอบกลับเสียงดังฟังชัด หลังจากนั้นเขากับชาลิสาได้คุยกันอีกพักใหญ่ก่อนที่เขาจะขอตัวกลับ

ไบรอันกลับมาที่คอนโด เขาบังเอิญเจอณัชชากำลังเดินเข้ามาภายในคอนโด หัวใจเขาเต้นรุนแรงเมื่อเห็นเธอสวมชุดเซ็กซี่ เดรสสีดำขับผิวขาวเว้าแหว่งในจุดเรียกอารมณ์หวาม ทั้งหน้าอกสะโพกลอยวนอยู่ในดวงตาคมสีฟ้าน้ำทะเล เขาไม่รอช้าเดินเข้าไปหาเธอใกล้ๆ แต่กลับถูกคนที่มาใหม่แทรกเข้าไปเสียก่อน

ชายวัยกลางคนเข้ามาคุยกับเธอในลักษณะท่าทีสนิทสนมก่อนจะพากันขึ้นไปบนห้อง หัวใจดวงโตของเขาเต้นสะดุดตีลังกา ผู้ชายคนนั้นเป็นใคร...? คำถามนี้วนเวียนอยู่ในหัว จะเป็นเสี่ยที่คอยรับเลี้ยงเธอหรือเปล่า พอคิดถึงเรื่องนี้จินตนาการก็พาไปในเรื่องบัดสีบัดเถลิงจนไบรอันต้องสะบัดหัวหลายครั้ง เขากำลังคิดไม่ดีกับเธออยู่ คิดว่าเธอมีเสี่ยเลี้ยง เพราะลำพังผู้หญิงตัวคนเดียว เป็นพนักงานออฟฟิศจะซื้อคอนโดกลางเมืองราคา 10 กว่าล้านอยู่ แทบจะเป็นไปไม่ได้ พอคิดได้แบบนี้เขารีบเดินขึ้นห้องตัวเองแล้วไปคว้าเอาไวน์มาดื่มดับความร้อนรุ่มในใจ เขาไม่ควรคิดอะไรแบบนี้กับลูกน้องตัวเองเลย ต่อให้ณัชชาจะมีเสี่ยเลี้ยงจริงๆ เขาก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะเข้าไปก้าวก่ายหรือวุ่นวายหากเธอไม่ทำให้เสียงาน คิดแล้วเขาก็เผลอถอนหายใจดังเฮือก!