บทที่ 25 ซาตานในร่างเทพบุตร

ลลิสาเม้มริมฝีปากแน่น จ้องเข้าเข้าไปในตาลึก ดวงตาหมองหม่นเคลือบด้วยหยาดน้ำก่อนจะไหลกลิ้งลงมาเป็นทาง กลางอกปวดหนึบ เมื่อรู้ว่าเขากำลังใช้เธอเป็นเครื่องมือในการฆ่าคน แน่นอนว่าถึงเธอไม่ลงมือเอง แต่การมีส่วนร่วมก็ไม่แตกต่าง

“ทำไมต้องทำร้ายคนอื่น ทำไมต้องเอากันถึงตาย พวกเขาทำอะไรให้คุณ!”

“เรื่องนี้คุณไม่ต้องรู้หรอก”

“ไม่ให้รู้ งั้นก็อย่าดึงสาไปยุ่งสิ!”

ร่างบางตะเพิด ตวาดเสียงแหลมใส่หน้าเขา ร่างสูงที่กำลังเมาน้ำตาของเธอ หลุดจากภวังค์นั้นหลอมเป็นความหงุดหงิด ความไม่พอใจที่ถูกตวาดใส่หน้าเป็นครั้งที่สองจากผู้หญิงคนเดียวกันทำให้เขาสติแตก นิ้วที่บีบปลายคางเปลี่ยนเลื่อนลงมาตรงลำคอ ออกแรงบีบแน่น บีบเท่ากำลังทั้งหมดที่เขามี

“อื้อ!”

คนถูกกระทำนิ่วหน้า ทั้งมึน ทั้งงงง พยายามดิ้นขลุกขลัก ผลักเขาออก ทว่าภาพที่เขาเห็นกลับไม่ใช่หน้าเธอ แต่เป็นภาพที่คอยตามหลอกหลอนเขาในวัยเด็ก ภาพที่เขามักจะต่อสู้ดิ้นรนอยู่ตลอดเวลาเพื่อไม่ให้เห็นมัน ทั้งที่นานแล้วที่เขาไม่เห็น ทว่าครั้งนี้เธอกลับเป็นคนปลุกมัน

“ค คุณ.. อึก”

ลลิสาเบิกตาโพลงทั้งตี ทั้งจิกกลับสู้แรงเขาไม่ได้ ท่อนแขนและอุ้งมือในตอนนี้ไม่ต่างกันเลยกับเหล็กคีบหนา ง้างเท่าไหร่ก็ไม่ออก ไม่พอมันยังทำเธอเจ็บมากขึ้น คล้ายยิ่งผลักไสยิ่งดันทุรังให้แรงบีบของเขาเพิ่มพูน

“อะ อิน ..เวร์ โน”

ความตายที่คืบคลานเข้ามาใกล้ ทำให้เธอผวา ดิ้นรนเอาตัวรอดด้วยสัญชาตญาณ ทั้งถีบทั้งตบและข่วน การกระทำเหล่านั้นส่งผลให้ข้าวของบนโต๊ะตกลงมาแตกกระจาย

เพล้ง!

ทว่าเสียงของมันที่ดังสนั่นไปทั้งห้อง กลับไม่ช่วยให้อะไรเลย เขาไม่ตื่น ส่วนเธอ..

“อิน..อึก เวร์ โน”

กำลังจะตาย...

“ชะ ช่วยด้วย”

ภาพที่ไหลมากองกันเสมือนเป็นภาพสุดท้ายในชีวิต ส่วนใหญ่เป็นภาพของพ่อแม่ และสมัยเรียนจบใหม่ๆ ภาพที่ทั้งครอบและเพื่อนสนิทมารวมตัวกันซึ่งหาได้ยากยิ่ง ภาพรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ และ..

“สา..ยังไม่อยาก ตะ ตาย”

เธอพยายามร้องขอชีวิต หลังเห็นว่าภาพล่าสุดนั้นคือเขา วินาทีที่เธอกำลังจะตาย และเธอเห็นบางอย่างภายในนั้น ม่านตาน่ายำเกรง

ความเจ็บปวด..

“ปล่อย..อึก สา”

“.............”

ความอ้างว้าง..

“ยะ ยังไม่อยากตาย..”

และ โดดเดี่ยวที่ซ่อนอยู่

เธอมองลึกเข้าไปในนั้น จ้องมองเขานิ่ง ในขณะกำลังจะหมดลมก็ยังคงร้องหาความเห็นใจ โดยการยกฝ่ามือเย็นเชียบขึ้นไปทาบแก้ม

แก้มเนียนที่อยากสัมผัสในตอนแรก

“อิน...”

ที่มาพร้อมกับความเมตตาจากสวรรค์ ส่งใครคนหนึ่งมาช่วยได้ทันเวลา ก่อนที่มันจะสายเกินไป

“นายครับ!”

คานโลผลักประตูเข้ามาเห็นจังหวะนั้นเข้า จากท่าทีที่เชื่องช้าเปลี่ยนเป็นเร็วในพริบตา กระโจนเข้าหา แบบกระโดดสองทีถึง แม้ไม่ได้มาพร้อมกับม้าขาว แต่เขาก็ว่องไวสุดๆ กระชากแขนคนเป็นนายออก และผลักเธอจนตกเก้าอี้ไป

เพียงแค่หลุดพ้นจากพันธนาการ ก็หาหลุมหลบภัยทันที เธอคลานเข้าไปใต้โต๊ะอย่างลนลาน ตัวสั่นสะท้านในท่านั่งกอดเข่า ภาพนั้นเป็นที่น่าเวทนาและสงสารยิ่งนักต่อสายตาคานโล ทว่าเขาไม่มีเวลามาปลอบใจ มากไปกว่าการทำให้เจ้านายของตัวเองตื่น ให้เร็วที่สุดในตอนนี้ ก่อนคนที่ตายจะไม่ใช่แค่เธอ

“นายครับ!”