บทที่ 24 ย้ายไปอีกประเทศ

ลลิสานั่งกินอาหารในจานอย่างเงียบเชียบ สายตาจังหวะช้อนขึ้นมีบ้างที่ชำเลืองไปมองเขาซึ่งยืนพ่นควันโขมงอยู่ตรงระเบียง ทว่าทุกครั้งกลับพบว่าเขานั้นก็มองมาเหมือนกัน เป็นสายตาที่นิ่งสงบยากจะคาดเดา

ยิ่งรู้ว่าถูกจับจ้องก็ยิ่งทำให้อึดอัดปนประหม่า มื้อนี้ถึงได้ใช้เวลากินนานกว่าปกติ และเมื่อกินเสร็จ ทันทีที่เธอยกน้ำขึ้นกระดก เขาก็เดินเข้ามา

“อีกสามวันเราจะไปจากที่นี่ ย้ายไปอีกประเทศ แต่ก่อนย้ายจะต้องสังหารคนคนหนึ่งก่อน คราวนี้ผมจะให้คุณมีส่วนร่วมด้วย เตรียมตัวเอาไว้ล่ะ”

มือที่จับแก้ววางไว้บนโต๊ะเผลอบีบแน่น ร่างสูงตรงหน้าที่เดินเชื่องช้าเข้ามาพร้อมกับคำพูดทุ้มต่ำยังไม่โดดเด่นเท่ากับใบหน้าของเขา สีหน้าเรียบเฉยตอนพูดเรื่องนี้ไม่ได้สะทกสะท้านอะไรเลย คล้ายกับว่าเขาสั่งให้เธอไปปลูกผัก เลี้ยงปลายังไงอย่างนั้น ทั้งที่มันเป็นการฆ่าคน คือเรื่องใหญ่

เขาโหดเหี้ยมเกินไปแล้ว เกินไปแล้วจริงๆ

ดวงตาคู่สวยไหววูบ เบือนหน้าไปทางอื่น

“สาไม่ทำ”

เอ่ยน้ำเสียงหนักแน่นจริงจัง แต่ฝ่ายนั้นกลับส่งเสียงหัวเราะในลำคอกลับมา

“คิดว่าผมไว้ชีวิตคุณเพื่ออะไร”

“เพื่ออะไรก็ช่าง แต่สาไม่ทำ”

“ผมไม่ได้ให้คุณไปจับดาบจ้วงมันซะเมื่อไหร่”

“แล้วต่างกันตรงไหนคะ” พลันหันกลับมา “อย่าบังคับกันเลย ขอร้องล่ะ”

คำขอนั้นมาจากน้ำเสียงสั่นเครือปนสะอื้นไห้ เธอกลัวจริงๆเขาจะรู้บ้างไหม สิ่งที่เธอทำก่อนหน้านั้นเสมือนเป็นตราบาปติดตัวไปแล้ว นี่เขาจะให้ทำอีก เธอจะทนได้ยังไง นางนกต่อคือการนำพาคนมาตายหรือไม่ใช่ ถึงไม่ได้ฆ่าก็เสมือนฆ่า บาปหนา เธอไม่อยากทำมัน

“งั้นก็ต้องแลก”

ลลิสาขมวดคิ้ว เธอไม่ได้คาดหวังให้เขาเป็นคนดี เพราะการเป็นฆาตกรอย่างไรก็ไม่ใช่อยู่แล้ว แต่ทำไมต้องดึงเธอไปเป็นคนเลวด้วย อยากเลวก็เลวไปคนเดียวสิ

“แลกกับอะไร”

“หนูทดลอง”

ร่างเล็กอ้าปากค้าง ส่ายหน้าน้อยๆมองหน้าเขา

“คือคุณกะจะใช้ประโยชน์กันให้ได้เลย?”

พลางแค่นหัวเราะ ทั้งที่รู้สึกอยากจะร้องไห้ หรือว่าเธอกำลังจะเป็นบ้า

ตลอดเวลาที่เขาพูด ขาแกร่งเดินไปเดินมาไม่หยุด จนกระทั่งเธอหลุดคำนี้เขาเลยมายืนอยู่ตรงหน้า แล้วโน้มตัวลงมา

“ฟังนะคนสวย ผมจะไม่ยอมเสียผลประโยชน์และผมก็จะไม่ยอมเสียคุณไป”

“ค่ะ เห็นแก่ตัวและชาติชั่วดี”

“หึ ด่าไปเถอะ ปากดีต่อไป ปากดีให้ตลอดก็แล้วกัน”

“ทำไมคุณไม่คิดบ้างว่า ชีวิตของสาทั้งชีวิต ชีวิตที่มันควรจะได้ใช้ต่อมันยังมีค่าอยู่ สาไม่ได้ตั้งใจคุณก็รู้ อันที่จริงยืนยันว่าจะไม่บอก ทำเป็นไม่รู้อะไรเลยยังได้ และก็ยังเข้าใจอีกด้วยว่าคุณไม่เชื่อใจสา ถึงได้เสนอให้ร่างสัญญา คุณก็ไม่เอา”

“ผมจะรับข้อเสนอของคุณทำไม ในเมื่อมีคุณอยู่ตรงนี้มันดีกว่า อีกอย่างจะให้ผมนึกถึงชีวิตคุณ? คุณคงลืมไปว่า ขนาดคนอื่นยังกล้าฆ่าได้แบบง่ายซะด้วย..”

ร่างเล็กถึงกับนิ่ง ปล่อยไหล่ตกหมดอาลัยตายอยาก คนอย่างเขาพูดไปก็คงเปลืองน้ำลายเปล่า

“โอเค” หญิงสาวพยักหน้า “โอเค”

มองหน้าเขาดวงตาแดงก่ำ

“ว่าแต่หนูทดลองอะไร ให้ทดลองอะไร”

“ระเบิด”

“ระเบิด?”

“ปลอกคอระเบิด พอดีผมเพิ่งได้มาใหม่อยากให้คุณลองใช้”

หน้าของเธอชาไปทั้งแถบ ไอ้บ้านี่! กัดปากสาปแช่งเขาอยู่ในใจ มีเรื่องไหนบ้างเนี่ยที่มันไม่หนักสำหรับเธอ

“คุณบ้าไปแล้วเหรอ!”

“คุณควรจะดีใจนะ เพราะผมไม่เคยใช้มันกับใคร คุณคนแรก”

“เหอะ น่าดีใจมากเลย คุณนี่มันเหี้ยจริงๆ”

“เหี้ย?” ร่างสูงแค่นหัวเราะ “ที่เหี้ยกว่านี้ ผมเชื่อว่าคุณเคยเจอมาแล้ว เพียงแต่คุณไม่รู้เท่านั้นเอง คนเหล่านั้นก็สวมหน้ากากแบบเดียวกันกับคุณ”

“เหมือนกับสา..” ลลิสาเลิกคิ้วสูง เมื่อคนตรงหน้าดูเหมือนว่าจะน่ากลัวมากขึ้นเรื่อยๆ เขาเริ่มหายใจแรง และเสียงเริ่มทุ้มต่ำ กัดกรามจนขึ้นสันปูด “เหมือนยังไง คุณไม่ใช่เหรอที่ให้สาใส่หน้ากาก สวมรอยเป็นคนอื่น”

“คุณรู้ดีผมหมายถึงอะไร”

ร่างเล็กนิ่ง เธอรู้เขาหมายถึงการแสร้งทำดีกับเขา ใส่หน้ากากหวังให้เขาตายใจ แต่แค่นี้ถึงกับทำให้โกรธแค้นขนาดนี้เชียวหรือ การเอาตัวรอดเนื่องจากไม่อยากตาย ใครๆเขาก็ทำกันนั้นไม่ใช่หรือไง

“ก็แล้วยังไง ถึงยังไงคุณก็ไม่มีสิทธิ์บังคับสา คุณมีความแค้นกับใครถึงขนาดต้องฆ่าให้ตาย มันเกี่ยวอะไรกับสาด้วยเล่า”

“..........”

“แล้วถ้าพูดถึงเรื่องหน้ากาก คุณเองก็ใส่ หรือไม่ใช่? วันแรกที่เราเจอกันจำได้ไหม ถ้าสารู้ว่ามันจะเป็นแบบนี้ เรื่องบานปลายมาถึงขั้นนี้ เจอห่าเหวอะไรก็ไม่รู้ สาก็คงไม่รับงานนี้หรอก”

“มันไม่ใช่เพราะเงินหรอกเหรอ” เสียงทุ้มต่ำสวนแทรก “อย่างแรกที่ทำให้คุณติดกับ มันไม่ใช่หน้ากาก คุณไม่ได้สนใจผู้ว่าจ้างด้วยซ้ำ นอกจากเงินที่ถูกเสนอไปแบบเรียกได้ไม่อั้น”

“นั่นมัน..”

ร่างเล็กเถียงไม่ออก เธอได้แต่อ้าปากค้าง ก่อนจะเบือนหน้าไปทางอื่น มีคำถามหนึ่งผุดขึ้นในหัว ก็แล้วเธอผิดอะไร ใครก็ต่างต้องการเงินทั้งนั้น หาเงิน ใช้เงิน ไม่ใช่จุดประสงค์ของมนุษย์หรือ? ทว่าเธอขี้เกียจจะเถียง หรือต่อปากต่อคำกับเขา เรื่องนี้ถ้าจะพูดกันจริงๆ พรุ่งนี้เช้าก็คงไม่จบ เธอจึงเลือกที่จะวกไปยังเรื่องเก่า เรื่องที่เธอไม่อยากทำ และจะไม่มีวันทำ

“สาจะไม่ฆ่าใคร จะไม่ทำ อย่ามาบังคับสา”

“กลัวระเบิด?”

“แล้วใครบ้างไม่กลัว!”

“มันจะไม่เกิดขึ้นหรอก ถ้าคุณทำตามอย่างว่าง่าย ไม่ตุกติก แล้วสามวันนี้ก็อย่าคิดหนี เพราะถ้าคุณไปไม่รอดถูกเสือคาบไปกิน คุณก็จะตายเปล่า หรือไม่ถ้าลูกน้องผมตามเจอคุณจะถูกล่ามโซ่”

“ล่ามโซ่! คุณ..สาไม่ใช่สัตว์” ร่างสูงชะงักพลางยกยิ้ม ทอดมองร่างบางสายตาคมกริมแฝงความเจ้าเล่ห์ซ่อนอยู่ หลังโน้มตัวลงมา“แล้วไอ้เสือที่ว่า สาว่าสาเจอมันแล้ว ก็คุณไง! เสือสมิงกินผู้หญิงเป็นอาหาร”

“.....”

“เนรคุณ! อุตส่าห์ทำมื้อเที่ยงให้กิน พออิ่มแล้วกลับมาทำกันอย่างนี้?”

“อะไรนะ” ร่างสูงกลั้วขำ “นี่คุณไม่มีอะไรจะด่าผมแล้วหรือไง”

หรี่ตาต่ำมองร่างเล็กที่โกรธจัดด้วยสีหน้าเปื้อนยิ้ม ยื่นก้านนิ้วแกร่งกะจะไปไล้พวงแก้มขาวเนียน แต่กลับถูกเจ้าของปัดออกอย่างนึกรังเกียจ จนนิ้วนั้นเปลี่ยนเป็นบีบปลายคางแทน

“เจ็บนะ”

“ผมไม่มีเวลามาฟังคุณพล่ามเรื่องผิดชอบชั่วดี หน้าที่ของผมตอนนี้คือเดินหน้าฆ่าพวกมัน เลือกเอาจะเป็นนางนกต่อสวมสร้อยคอระเบิด หรือนางบำเรอนอนรอบนเตียง”

“ไม่เลือกทั้งสอง”

“คุณต้องเลือก! เพราะอย่างสุดท้ายคุณจะต้องตาย ซึ่งผมไม่อยากทำ”

ลลิสานิ่วหน้า เกิดอะไรขึ้น เมื่อกี้เขายังดีๆอยู่เลย หรือโกรธที่เธอพูดคำหยาบ เปรียบเขาเป็นเสือ แล้วไงล่ะ! คนเลวอย่างเขาก็ควรจะได้รับแล้วนี่ ใครมันจะไปบ้าเอาใจแลกใจทั้งที่เขามันคือคนเลว ฆ่าคนเป็นผักเป็นปลา