บทที่ 17 จะจูบก็จูบ อย่าลีลา

สองชั่วโมงแล้วที่เขาหายไปไม่กลับมา จนลลิสาทำความสะอาดเสร็จทั้งห้อง เห็นเธอเป็นนางแบบสมัยตอนเรียนมัธยมเธอก็เรียนวิชาคหกรรมได้เกรดสี่เชียวนะ การงานขั้นพื้นฐานนี่ไม่ต้องพูดถึง เรื่องแค่นี้สำหรับเธอจิ๊บๆ ห้องหรูถึงกว้างขวางเต็มไปด้วยสิ่งของแบบครบครัน อันที่จริงไม่ได้แย่กว่าที่คิดเท่าไหร่เลย ฝุ่นไรไม่ได้จับหนามาก บ่งบอกถึงการดูแลอย่างดีแม้เจ้าบ้านจะไม่อยู่ ปัดนิดปัดหน่อยก็สะอาดแล้ว หากแต่นิดหน่อยที่ว่าเล่นเอาเหงื่อท่วม เหนียวเหนอะไปหมด

และเมื่อเห็นว่าเขาไม่กลับมาภายในชั่วโมงนี้แน่ เธอจึงกลืนน้ำลายตัวเอง ที่บอกว่าจะไม่ใช้ห้องน้ำของเขาเหมือนจะลืมประโยคนี้ไป ก่อนหน้านี้ไปเห็นมา อ่างอาบน้ำระบบ Smart Bath พร้อม Lockdown ของเขานั้นน่าแช่ยิ่งนัก

ว่าแล้วหญิงสาวไม่รอช้า คิดว่าหากมัวแต่ยืนเต้นแร้งเป็นกาอยู่แบบนี้คงไม่ได้อาบเป็นแน่ เธอจึงผลักประตูเข้าไป ไปถึงก็เปลื้องผ้า จากนั้นเปิดน้ำให้ระบบของมันทำงานเอง ความคิดตอนนั้นกะว่าจะรีบอาบแล้วรีบออกมา ไม่คิดว่าจะผล็อยหลับ

โดยที่เธอไม่รู้เลยว่าครึ่งชั่วโมงให้หลังเจ้าของห้องกำลังเดินจากโกดัง กลับมายังที่นี่

แอด..

และผลักประตูเข้ามาทันทีที่มาถึง

เนื่องจากอีกคนแช่น้ำอุ่นอยู่ในอ่าง สะลึมสะลือกึ่งหลับกึ่งตื่น จึงไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมาให้ร่างสูงได้ยิน เขาเดินไปเดินมาอยู่พัก กวาดสายตาไปรอบห้อง พลันสะดุดกับไฟห้องน้ำที่เปิดทิ้งเอาไว้ ถึงได้รู้เธออาบน้ำอยู่ในนั้น ยังไม่กลับห้องไป ความคิดแรกที่ว่าจะกลับมาอาบน้ำสักหน่อยจึงเปลี่ยนเป็นอย่างอื่น เดินไปทิ้งตัวนั่งลงกับเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ เอนหลังพิงพาดศีรษะทุยไว้กับพนักเบาะ กะปิดเปลือกตาลงหวังแค่พักสายตา ไม่คิดว่าความเหนื่อยล้าจะทำให้เผลอหลับจริง

หลับลึกซะจนคนในห้องน้ำทำธุระเสร็จและเดินออกมาก่อนพบเข้ากับมุมนั้นของเขา ที่ยืนมองจากตรงนี้ไม่ต่างกันเลยกับภาพวาด หญิงสาวตัวแข็งทื่อ ไม่กล้าแม้แต่ขยับ จะเดินออกไปคราวนี้จำเป็นต้องย่องเบา ทั้งที่ก่อนหน้านี้ทำตัวตามปกติเหมือนไม่มีเขาอยู่ในห้องนี้

ว่าแต่มาตั้งแต่เมื่อไหร่..

แล้วทำไมถึงกล้าที่จะหลับ ทั้งที่รู้ว่ามีเธออยู่

เท้าเล็กค่อยๆก้าวพยายามย่องให้เบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ ในขณะสมองนั้นคิดวิจารณ์หน้าตาของเขาไปด้วย มารู้ตัวเองอีกทีแทนที่จะเดินผ่านประตูออกไป กลับมายืนอยู่ตรงหน้าเขา แถมโน้มตัวลงไปอีก

ฉิบหาย!

นี่เธอเบลอหรือบ้ากันแน่ มัวแต่นึกสงสัยและตั้งคำถามว่าใบหน้าฟ้าประทานนี้ของเขาที่มันสมบูรณ์แบบซะจนเผลอตั้งข้อสงสัยว่าได้มาจากธรรมชาติหรือหมอทำ ไม่คิดว่าจะเผลอเดินมาดูด้วยตัวเองแบบนี้

แถมกว่าจะเรียกสติให้ดึงตัวกลับมาได้ก็เห็นไปถึงไหนต่อไหนแล้ว เห็นหมดทุกอย่าง ตั้งแต่หน้าผากได้รูปที่รับกับสันจมูก ปลายจมูกโด่งก็รับกับริมฝีปาก ส่วนปลายคางก็เข้ากันกับรูปหน้าทั้งหมด เด่นสุดคือผิวพรรณของเขา ที่มันเนียนใสซะจนเห็นหนวดเคราคล้ำเขียว และสิ่งนั้นยืนยันว่าเขานั้นคือชายชาตรี ไม่ใช่สตรีคุณหนูที่ไหน เธอละสายตาไปไหนไม่ได้เพราะรูขุมขนที่มันเบียดแน่นนี้แหละ เขาหล่อซะเธอเผลอลอบกลืนน้ำลาย

อยากยื่นมือไปลูบดูจัง

‘ลลิสา คุณนี่มัน...หาเรื่องใส่ตัวจริงๆ’

“อึก!”

เวลาหลับเขาดูเหมือนเด็กน้อย ไม่น่าเชื่อว่าจะสามารถจับดาบสังหารคนได้อย่างไม่ลังเลแบบนั้น ยิ่งเห็นขนตาดกดำเรียงตัวกันเป็นแพก็ยิ่งย้อนแย้งทุกอย่าง น่าทะนุถนอมถึงเพียงนี้ เป็นคนโหดร้ายได้อย่างไร

ไหนจะริมฝีปากหยักสีแดงเป็นธรรมชาตินั่นอีก ยิ่งไม่น่าเชื่อว่าจะมีจิตใจโหดเหี้ยม เขาทำไปทำไม จะต้องมีความแค้นระดับไหนกับผู้ตายกัน

หมับ!

“จะจูบก็จูบ อย่าลีลา”

“...........”

งานเข้า เขาตื่น!