บทที่ 16 ต้องคุมประพฤติ

เขาย้ำ เผื่อว่าเธออยากล้างหน้าล้างตา แต่คำตอบที่ได้มา กลับทำคนฟังยิ่งฉุน

“ไม่เป็นไรค่ะ ไม่อยากอาบแล้ว ปล่อยให้เหงื่อโซกแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน”

“อ่า..จะไม่อาบ? ถ้าอย่างนั้นก็เก็บกวาดห้องผมหน่อย เห็นแล้วโคตรสกปรก”

นางแบบสาวหันขวับก่อนคว่ำปาก ประโยคหลังไม่ได้หลอกด่ากันใช่ไหม

แต่ถึงไม่แน่ใจ ความอ่อนไหวที่มีในตอนนี้ ก็ยิ่งทำเธอร้องไห้ น้ำตาไหลลงมาไม่หยุดอยู่ดี

เหมันต์แยกตัวออกมานอกบ้าน ตรงมายังโกดังที่สั่งให้คานโลมาดูก่อนแล้ว

“เป็นไงบ้าง มีปัญหาตรงไหนไหม”

อีกหนึ่งอาทิตย์เขาจะทำสงครามขนาดย่อม เพื่อไปฆ่าใครคนหนึ่งที่เคยฝังความแค้นให้กัน แต่เพราะมันเป็นคนที่มีอิทธิพลไม่ต่างกันกับเขาจึงจำเป็นจะต้องสิ้นเปลืองทรัพยากร

“ไม่ครับ ทุกอย่างเรียบร้อยดี”

ลูกน้องคนสนิทไว้ใจได้มีอยู่ไม่กี่คน หนึ่งในนั้นคือคานโลที่เป็นทั้งลูกน้อง เพื่อน และครอบครัว หลังจากพ่อของคานโลเป็นลูกน้องเก่าแก่ของตระกูล และเสียชีวิตจากการโดนสังหารหมู่พร้อมกับกับพ่อแม่เขา จนเหลือแค่พวกเขาสองคน ต่อมาด้วยอุดมการณ์เดียวกัน ต้องการล้างแค้น การร่วมเป็นร่วมตายจึงเกิดขึ้น ถึงขนาดดื่มเลือดสาบานกันเลยทีเดียวเชียว

“ดี เตรียมตัวให้พร้อม งานนี้เราต้องไม่พลาด”

“ครับ”

คานโลก้มหัวรายงานผู้เป็นนาย ยืนรอคำสั่งหลังมีการตรวจเช็คเรียบร้อยแล้ว

“หาคนเฝ้าผลัดกันเช้าเย็น ที่เหลือหาเวลาพัก เก็บแรงไว้”

ผ่านการสั่งงานที่จริงจัง ปกติผู้เป็นนายจะเดินกลับเลย ไม่เสียเวลาอยู่นาน เพราะงานเขาค่อนข้างเยอะ ทว่าครั้งนี้ยังคงยืนอยู่ไม่มีทีท่าว่าจะไปไหน ไม่พอยังล้วงซิการ์ในกระเป๋าเสื้อขึ้นมาสูบอีก เขาที่รู้หน้าที่จะต้องยื่นซิปโป้เข้าไปจุดให้ผู้เป็นนาย จึงใช้โอกาสนั้นถามไถ่สิ่งที่คาใจ

“ผู้หญิงคนนั้นละครับ นายจะเอายังไง จะเลี้ยงไว้หรือครับ”

ดวงตาคมกริบบางทีก็เหมือนราชาหมาป่า บัดนี้ไม่ต่างจากเสือที่กระหายเลือด ปรายตามองลูกน้องเพียงแวบก่อนจะลากกลับ ทอดมองไปยังสวนป่า ตรงจุดนั้นที่มีต้นไม้รองรับหิมะโปรยลงมา หากแต่เขาไม่ได้สนใจมัน ทั้งที่ใช้จุดนั้นเป็นจุดโฟกัส

“ถามทำไม”

“ผมกลัวว่าเธอจะมาเป็นภาระมากกว่านะครับ ทำไมไม่ฆ่าซะให้จบๆ”

กลุ่มสารนิโคตินอบอวลไปทั่วมวลอากาศผสมกับความบริสุทธิ์ กลิ่นอายเย็นปะทะความร้อนที่จงใจสร้างขึ้นให้เผาไหม้อย่างช้าๆเกิดเป็นกลิ่นอาฟเตอร์เทสต์สร้างความเคลิบเคลิ้มให้ผู้ดูดเข้าไป ถึงขนาดแหงนหน้าหลับตาจังหวะพ่นลมออกมา กลายเป็นควันมือสอง ก่อเกิดเป็นสารมะเร็ง ไม่ได้รู้สึกอะไรกับคำถามนั้นมากนัก ถัดไปทางขำขันเสียด้วยซ้ำ เมื่อมันเป็นเรื่องของเขา แต่คานโลนั้นกลับมาเดือดร้อนแทน

“ตอนนี้เธอยังมีประโยชน์ อย่างน้อยงานนี้สามารถล่อไอ้เหี้ยนั่นออกมาได้”

เขาเอ่ยตามตรง นี่คือแผนการที่เขามีอยู่ในสมอง อาทิตย์หน้าตั้งใจจะป้อนหน้าที่นี้ให้กับเธอ ซึ่งเพิ่งคิดได้เมื่อไม่นานระหว่างทิ้งเธอไว้ที่ห้องแล้วเดินตรงมาที่นี่ จึงไม่ทันได้บอกหรืออัปเดตข่าวให้ลูกน้องฟัง ประจวบเหมาะที่เขาถามกันพอดี ถึงได้บอก

“นายจะใช้ให้เธอเป็นนางนกต่อเหรอครับ”

“อืม”

“แล้วถ้าเธอใช้โอกาสนี้หนีไปละครับ?”

ดวงตาคู่เดิมหรี่ต่ำทันที คราวนี้ไม่ได้ปรายมองหากแต่ตวัดยิง จ้องเขม็งไปยังลูกน้องคนนั้น แน่นอนว่าสายตาที่เริ่มไม่เป็นมิตร บ่งบอกว่าเขากำลังทำผิดพลาด ถึงได้หลบสายตาก้มหน้างุด หากแต่ครั้งนี้ถึงผู้เป็นนายจะไม่พอใจแต่ก็ยังคงได้คำตอบกลับมา

“ระเบิดคุมประพฤติมีไว้ทำห่าอะไร”

และทันทีที่ได้รับคำตอบ คานโลถึงกับชะงักกึก ก่อนเหลือบตามองผู้เป็นนายและกระตุกยิ้ม ภูมิใจที่นายของตัวเองยังโหดเหี้ยมเหมือนเดิม แต่กลับต้องหุบยิ้มภายหลัง ให้กับคำสั่งต่อมา

“อีกเรื่อง มึงช่วยส่งคนไปตามหาผู้จัดการของยัยนั่นด้วย”

“ตามมาทำไมครับ”

“ถึงตอนนั้นไปอีกประเทศ จระเข้ที่กูเลี้ยงไว้คงจะหิวพอดี นานแล้วที่พวกมันไม่ได้กินเนื้ออันโอชะ”