บทที่ 11 ไม่สนใจอีก

ลลิสาไม่มีเวลาให้อึ้งนาน ตอนนี้ชีวิตของเธออยู่ในขั้นตอนของการเปลี่ยนที่จะเกิดได้ทุกเมื่อ ตามผู้นำของเธอ คือคานโลซึ่งรับคำสั่งมาจากนายเขาอีกที

มาถึงตอนนี้เธอยังไม่รู้ด้วยซ้ำเขานั้นเป็นใคร ชื่อเสียงเรียงนามว่าอะไร รู้แค่เป็นคนที่ลึกลับและมีอิทธิพลมาก ไม่อย่างนั้นการเดินทางของพวกเขาคงทำไม่ได้ถึงขนาดนี้

หลังจากทานมื้อเที่ยง และรอจนมืดค่ำ เธอก็ถูกเปลี่ยนที่อยู่อาศัยจากราชวังเก่าเป็นเรือเร็วที่ทำจากไม้ฮอกกานีขัดเงาวับและกันกระสุนทั้งเรือ แล่นออกจากประตูลับมุ่งหน้าสู่เรือส่วนตัวที่อยู่นอกเขตตรวจการณ์ของตำรวจน้ำ แน่นอนว่าเธอถูกซ่อน ไม่มีโอกาสได้คิดหาวิธีหนีรอด

ต่อมาคือการเดินทางไกล รู้เพียงว่าเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวนี้กำลังมุ่งหน้าไปยังที่ไหนสั่งแห่งที่เธอยิ่งไม่รู้จัก อีกทั้งเป็นช่วงกลางดึกซึ่งเธอมองไม่เห็นอะไรเลย นอกจากไฟดวงเล็กจากบ้านพลเรือนและตึกสูงหลายชั้นทว่าที่เธอนั่งอยู่นั้นสูงกว่า

ใช้เวลานานพอสมควรก็ถึงจุดจอด คือบนภูเขาลานลับในเขตที่ดินส่วนตัว ซึ่งอาณาเขตตรงจุดยืนคาบเกี่ยวอยู่สองประเทศ โดยหากต้องการจะข้ามพรมแดนนี้ไปอีกพรมแดนใช้การเดินรถเพียงไม่กี่อึดใจ

และตอนนี้เธออยู่ในรถกับใครคนหนึ่งที่ไม่ใช่คานโล เขาคนนั้นนั่งอยู่คันที่สาม หากให้เดาคงเป็นคันเดียวกันกับผู้เป็นนาย ส่วนเธอนั้นนั่งเกือบคันสุดท้ายก่อนคันขนอาวุธสงครามและเสบียง

เธอมาถึงจุดนี้ได้อย่างไร คงมีแต่เธอและเขาเท่านั้นที่ตอบได้ และไม่ค่อยจะเข้าใจว่าทำไมเขาไม่ฆ่ากัน แต่เลือกที่จะเก็บไว้ใช้งานคือนางนกต่อแทน และอาจมีอีกสิ่งที่เธอไม่รู้ หรือรู้แต่ไม่กล้าคิด คือการเสี่ยงตกเป็นอาหารจานโปรดให้กับเหล่าลูกน้องตอนมีอารมณ์กำหนัด หรือไม่ก็นายของมันเองที่เธอเองก็ไม่รู้ว่าเป็นใคร

รู้แค่ว่าความกลัวที่หายไปบ้างก่อนหน้านั้นได้กลับมารุมสุมอีกแล้ว หลังพบว่าขบวนรถห้าคันในตอนนี้เป็นรถ Mercedes-Maybach G 650 Landaulet ทั้งหมด

ซึ่งก่อนหน้าที่จะข้ามชายแดนมานั้น เธอเห็นพวกเขายื่นสมุดอะไรสักอย่างและเงินปึกหนึ่งโดยไม่จำเป็นต้องลง ราวกับซื้อเจ้าหน้าที่และไม้กั้นเอาไว้ก่อนแล้ว

มีอิทธิพลถึงขนาดนี้ หากเธอช่วยงานพวกมัน ก็เท่ากับรู้ความลับ ดังนั้นการปล่อยให้คลาดสายตาคงจะเป็นไปไม่ได้เลย และถ้าคิดจะหนีอีกเกิดถูกจับได้ขึ้นมาก็มีแต่ตายกับตาย

เวรกรรมอะไรของเธอ

นี่คงเป็นที่มาของประโยคที่ว่าคิดผิดชีวิตเปลี่ยนจริงๆสินะ

หลายชั่วโมงที่เธอนั่งอยู่ในรถหลับตื่นสลับกันอยู่หลายรอบ ท้ายที่สุดก็ถึงที่หมาย ขบวนรถค่อยๆ ชะลอเลี้ยวเข้าไปยังตรอกซอยทุรกันดาร ที่สองข้างทางเป็นต้นไม้ใหญ่เรียงรายกันเป็นพรวน เบียดเสียดกันเหมือนกำแพงหนาแน่นจนแสงอาทิตย์ส่องเข้าไม่ถึง อีกไม่นานสนเข็มจะแบกหิมะหนักอึ้งให้ดูคล้ายกับยักษ์สีขาว แต่ตอนนี้ผลัดใบเหลือแต่กิ่งกลายเป็นสีดำ คล้ายกับมือที่ยื่นออกมาจากนรก และเมื่อลมหนาวพัดผ่าน กิ่งไม้ที่แข็งตัวเสียดสีกันเสียงดังแกรกกรากก็คล้ายกับเสียงโครงกระดูกกระทบ แน่นอนบรรยากาศน่ากลัวนี้สามารถปั่นประสาทให้คนที่กำลังมีความกลัวแบบเธอ จินตนาการไปถึงแม่น้ำสติกซ์ได้ทันทีอย่างง่ายดาย

บอกเธอว่าจะพาไปฆ่าหมกหิมะ ยังเชื่อกว่าพาไปทำงานซะอีก

จบแล้วชีวิตลลิสา สิรินธรานนท์ นางแบบชื่อดัง

รถชะลอช้ามาจอดสนิทท่ามกลางหิมะกำลังโปรย ไฟจากหน้ารถส่องฝ่าหมอกบางๆไปยังสถานที่พำนักเบื้องหน้า ก็เห็นเป็นวิลล่าหินเก่าแก่บนไหล่เขา ที่ภายนอกเหมือนบ้านตากอากาศทั่วไป ถัดไปทางปล่อยร้างด้วยซ้ำ หากแต่ข้างในตกแต่งหรูหราผิดกับข้างนอกโดยสิ้นเชิง

เพราะมันใกล้รุ่งสางความวุ่นวายจึงไม่มีให้เห็น พวกเขาลำเลียงเสบียงและลังอาวุธลงจากรถอย่างเงียบเชียบตามบรรยากาศโดยรอบ ที่แค่กระซิบคุยหรือหายใจแรงยังได้ยิน

พอมาถึงที่นี่ก็ไม่มีใครสนใจเธออีก อาจเป็นเพราะว่าพวกเขารู้ ต่อให้หนียังไงก็คงไปไม่ถึงไหน ไม่ตกเหวตายก็กลายเป็นอาหารเสือซะก่อน เธอจึงได้รับความเป็นส่วนตัวอยู่หน่อยหนึ่ง และนั่นทำให้มีเวลาสังเกตทัศนียภาพ จากการกวาดสายตาไปโดยรอบ

มือบางกระชับเสื้อ ให้กับอากาศที่หนาวเหน็บอบอวลกระทบเนื้อผิว ก่อนจะมาหยุดชะงักตรงรถคันหนึ่งที่มีคานโลกระโดดลงมาจากฝั่งตรงข้ามคนขับ ก่อนจะเดินอ้อมไปตำแหน่งเบาะหลังแล้วเปิดประตูกว้าง เธอรู้ทันทีเขาเปิดให้ใคร

และนั่นสั่งให้ดวงตากลมโตเพ่งเล็งไปยังจุดนั้นอัตโนมัติ ทำหน้าที่แทนกล้องส่องทางไกล พลางหรี่แคบเล็กน้อยเพื่อล็อคเป้า และเหมือนเดิมเธอแทบไม่เห็นอะไร นอกจากร่างสูงที่เดินหายเข้าไปในพำนักนั้น

“ยังไม่แก่เลยแฮะ”

ถึงเธอจะเห็นใบหน้าของเขาไม่ชัด แต่ความสง่างามแม้กระทั่งท่าทางการเดินกลับชนะความมืดมิดทุกอย่าง เขาเหมาะจะเป็นเจ้าชายหิมะมากกว่า ไม่เหมาะจะเป็นมาเฟียสักนิด ผิวที่ขาวซีด กับการแต่งตัวที่สะอาดสะอ้าน ทว่าทำไมโหดร้ายถึงเพียงนี้

ก็อก ก็อก ก็อก

หญิงสาวสะดุ้งโหยง เผลอกัดฝีปากจนเจ็บ เธอเอาแต่มองเจ้านายของเขา ไม่ทันเห็นว่าคานโลเดินมาถึงแล้ว และเคาะกระจกบอกให้เธอลง หญิงสาวปลดเข็มขัดเปิดประตูอย่างลนลาน

“หลับเหรอครับ”

“ค่ะ

พลันโกหก ใครเล่าจะกล้าบอกว่ากำลังวิจารณ์เจ้านายของเขา

“ผมจะพาคุณไปที่พักของคุณ ตามมาสิครับ”

หญิงสาวหันไปมองจุดที่เขาคนนั้นเดินหายเข้าไปอีกครั้ง หลังจุดที่ร่างสูงตรงหน้าเดินนำไปไม่ใช่ที่เดียวกัน ดวงตาของเธอไหววูบ ใจของเธอเริ่มสั่น

“มะ ไม่ใช่..เอ่อไป”

เพราะความกลัวทำให้เธอกล้าชี้นิ้ว แต่ไม่กล้าถาม คานโลปรายตามองตามถึงได้รู้เธอต้องการจะถามอะไร

“ในนั้นเป็นที่พักนายครับ”

จากนั้นเขาจึงเดินต่อ ไม่สนใจเธออีก