บทที่สอง กลายเป็นเศรษฐีโรงเตี๊ยมซะงั้น

แสงแดดแผดเผายามบ่ายส่องกระทบหลังคาหลังค่อมของตลาดสดประจำเมืองอำเภอซิงฮวา เสียงพ่อค้าแม่ขายตะโกนแข่งกันเรียกลูกค้าดังระงมผสมกับกลิ่นอายคาวปลาและกลิ่นเครื่องเทศฉุนกึก

ลู่เป่า ก้าวเดินด้วยฝีเท้าที่เบาราวกับเหยียบบนก้อนเมฆ ไม่ใช่เพราะวิชาตัวเบาอันล้ำเลิศอะไรหรอก แต่เป็นเพราะในอกเสื้อของเขามี ตั๋วเงินห้าร้อยตำลึงทอง ซุกอยู่ต่างหาก! การมีเงินก้อนโตขนาดนี้ในชีวิต ทำให้เด็กหนุ่มชาวนาผู้ยากจนรู้สึกราวกับตัวเองกำลังลอยอยู่บนฟ้า

"แม่บอกว่าให้ซื้อหมูสามชั้นครึ่งชั่ง กับแป้งทำหมั่นโถว... แต่มีเงินตั้งเยอะ ข้าซื้อเป็ดพะโล้ทั้งตัวเลยดีกว่า!" ลู่เป่าพึมพำกับตัวเองด้วยรอยยิ้มกว้างจนตาหยี ขณะกำลังเดินเลี้ยวผ่านแผงขายผักสดเพื่อมุ่งหน้าไปร้านขายเนื้อ

ทว่า... ในยุทธภพแห่งนี้ ความสงบสุขมักเป็นเรื่องฟุ่มเฟือยสำหรับคนดวงดีอย่างเขา

โครม! ช่วยด้วย! โจรปล้น! จับโจรเร็วเข้า!

เสียงกรีดร้องโวยวายดังลั่นมาจากตรอกซอกซอยด้านหน้า ไม่ทันที่ลู่เป่าจะได้ตั้งตัว ร่างของชายชุดดำหนวดเคราครึ้มคนหนึ่งก็พุ่งพรวดออกมาจากร้านขายผ้าแพร มือข้างหนึ่งกำถุงเงินใบโตแน่น ส่วนมืออีกข้างถือมีดสั้นวาววับ มันกำลังวิ่งหนีตายหน้าตั้งตรงมาทางที่ลู่เป่าอยู่พอดี!

"เฮ้ย!" ลู่เป่าอุทานลั่นด้วยความตกใจ

โจรป่าหนวดเคราหันมาเห็นเด็กหนุ่มชาวนายืนวางมาดเก๊กซิมขวางทางอยู่ มันแยกเขี้ยวคำรามด้วยความโหดเหี้ยม "ไอ้เด็กสารเลว อยากตายนักใช่ไหม หลบไป!"

พูดจบ มันก็เงื้อมีดสั้นขึ้นหมายจะแทงขู่เพื่อเปิดทาง

ลู่เป่าสมองขาวโพลนด้วยความกลัว สัญชาตญาณการเอาตัวรอดสั่งให้เขาหันหลังวิ่งหนีสุดชีวิต แต่เท้าเจ้ากรรมดันสะดุดเข้ากับเปลือกแตงโม (ที่ใครก็ไม่รู้ทิ้งไว้) บนพื้นถนนดินลูกรังเข้าอย่างจัง!

แผละ!

ลู่เป่าล้มคะมำหน้าคว่ำไปข้างหน้าอย่างรุนแรง หัวกระแทกเข้ากับแผ่นหินสลักลวดลายประหลาดที่ฝังอยู่กับพื้นหน้าตึกร้างแห่งหนึ่งอย่างพอดิบพอดี

คลิ๊ก! ครืนนนนน!

แรงกระแทกจากหัวของลู่เป่าไปกดโดนกลไกโบราณที่ถูกซ่อนไว้ใต้แผ่นหินโดยบังเอิญ พื้นดินบริเวณนั้นสั่นสะเทือนเล็กน้อย ก่อนที่แผ่นหินศิลาบานใหญ่จะเลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นบันไดหินเก่าแก่ที่ทอดยาวดิ่งลงไปสู่ความมืดเบื้องล่าง พร้อมกับกลิ่นอายของทองคำและอัญมณีที่โชยอวลขึ้นมาเตะจมูก!

ส่วนโจรหนวดเคราที่วิ่งตามหลังมาด้วยความเร็วสูง กะระยะไม่ทันเพราะลู่เป่าล้มต่ำเกินไป มันเลยสะดุดขาของลู่เป่าที่นอนคว่ำอยู่ พุ่งลอยละลิ่วข้ามหัวลู่เป่าตกลงไปในหลุมสมบัติใต้ดินที่เพิ่งเปิดออกดัง ตุ๊บ! ตามด้วยเสียงร้องโหยหวนและเสียงหัวกระแทกพื้นสลบเหมือดคาที่

ลู่เป่าค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นด้วยความมึนงง เอามือคลำหัวปูดๆ ของตัวเองพลางกะพริบตาปริบๆ

"อูย... เจ็บชะมัด... เอ๊ะ? หลุมอะไรวะเนี่ย?"

เขาก้มลงมองลอดช่องประตูหินที่เปิดอ้าซ่า ลึกกลงไปใต้ดินปรากฏเป็นห้องโถงกว้างขวางที่มีหีบสมบัติทองคำวางเรียงรายกันเป็นตับ ประกายแสงสีทองอร่ามสะท้อนเข้าตาจนแสบพร่า ข้างๆ กันนั้นมีป้ายหินเก่าแก่สลักข้อความตัวหนังสือโบราณไว้ว่า:

'สมบัติลับตระกูลพยัคฆ์ดำ ที่ทางการตามล่ามาสามปีเต็ม'

ไม่ถึงห้านาทีต่อมา เจ้าหน้าที่มือปราบประจำเมืองพร้อมกองกำลังทหารก็แห่กันมาถึงที่เกิดเหตุตามเสียงโวยวาย พวกเขาเตรียมชักดาบเข้าจู่โจมเพราะคิดว่ามีเหตุร้าย แต่พอวิ่งมาถึงกลับต้องอ้าปากค้างจนคางแทบหลุด

ภาพที่เห็นคือ... เด็กหนุ่มชาวนามอมแมมคนหนึ่งกำลังยืนเกาหัวแก๊กๆ อยู่ปากหลุม ด้านล่างมีโจรหนวดเคราตัวแสบสลบเหมือดจมกองสมบัติมหาศาล โดยมีถุงเงินของชาวบ้านวางอยู่ข้างกายอย่างเรียบร้อย

หัวหน้ามือปราบพุ่งเข้ามาประชิดตัวลู่เป่าด้วยความตื่นตะลึง มือไม้สั่นเทาชี้ไปที่หลุมสมบัติ "เจ้า... เจ้าหนุ่ม! นี่เจ้า... เจ้าเป็นยอดฝีมือสำนักไหนกัน ถึงกล้าบุกรังลับของโจรพยัคฆ์ดำตัวเป้งคนนี้โดยใช้หัวกระแทกเปิดทางเข้าเนี่ยนะ?!"

ลู่เป่าอ้าปากค้าง รีบโบกมือพัลวัน "เปล่านะครับใต้เท้า! ข้าแค่สะดุดเปลือกแตงโมล้มหัวโขกพื้นเฉยๆ!"

"ฮ่าๆๆๆ! ไม่ต้องถ่อมตัวหรอกพ่อหนุ่ม!" หัวหน้ามือปราบตบไหล่ลู่เป่าฉาดใหญ่ด้วยความชื่นชม "ล้มหัวโขกพื้นจนทลายรังโจรและจับกุมคนร้ายได้ในคราเดียว ฝีมือระดับนี้ในยุทธภพหาจับตัวยากยิ่งนัก! ทางการมีรางวัลนำจับให้พันตำลึงทอง และสมบัติในนี้ครึ่งหนึ่งยกให้เจ้า!"

ชาวบ้านในตลาดที่ยืนมุงดูเหตุการณ์ต่างพากันปรบมือเกรียวกราวและกราบไหว้สรรเสริญ ยกให้ลู่เป่าเป็น "วีรบุรุษหน้าใหม่แห่งตลาดล่าง"

ลู่เป่ามองถุงทองคำหนักอึ้งที่เจ้าหน้าที่ยัดใส่มือให้สลับกับตู้สมบัติใต้ดิน สมองของเขาขาวโพลนเป็นรอบที่สองของวัน...

เมื่อเช้ายังไม่มีเงินกินข้าว... ตอนเที่ยงกลายเป็นเศรษฐีใหม่รวยล้นฟ้าไปซะแล้วเหรอเนี่ย?!