บทที่ 2

ให้ฉันเล่าให้ฟังว่าผู้หญิงคนหนึ่งหายตัวไปในบ้านที่มีคนอยู่สี่สิบคนได้ยังไง

ช้า ๆ แล้วก็หายไปในพริบตาเดียว

เดือนแรก ฉันยังสู้

ฉันดักรอแม่หน้าห้องทำงาน ทำเสียงให้สดใสสบาย ๆ แบบที่แม่ชอบ

"แม่คะ วันอาทิตย์ของเรากลับมาทำกันไหม แค่เราสองคน ทำเล็บเท้า ดูหนังห่วย ๆ แล้วไปร้านไดเนอร์เลี่ยน ๆ ที่แม่ชอบทำเป็นเกลียดน่ะ"

ตั้งแต่ฉันอายุเก้าขวบ วันอาทิตย์เป็นของเราสองคน แม่เคยจดทุกอย่างที่ฉันพูดลงในสมุดเล่มเล็ก ๆ ทุกสีที่ฉันชอบ ทุกเพลง ทุกความเห็นงี่เง่า แม่ถึงได้รู้ว่าฉันชอบสีน้ำเงินเที่ยงคืน

"แม่ยุ่ง" แม่ตอบ ขณะที่เดินจากไปแล้ว

ฉันขอแม่สิบสองครั้งในสามเดือน ฉันนับไว้ในโทรศัพท์ เพราะฉันพังในแบบที่ต้องเก็บหลักฐาน

แล้วแม่ก็เลิกตอบไปเลย

เดือนที่สอง ฉันเลิกหวังกับพี่ชาย

มาร์โกบอกว่า "ไม่ใช่ตอนนี้" ลูกาบอกว่า "งานล้นมือ ยัยหนู" จีโอไม่แม้แต่จะละสายตาจากแล็ปท็อป ส่วนร็อกโก ร็อกโกคนที่สอนฉันต่อย คนที่ให้ฉันนอนบนพื้นห้องเขาทุกครั้งที่ฝันร้ายจนฉันอายุสิบสอง วางมือสองข้างบนไหล่ฉัน ยกฉันออกจากประตูเหมือนยกโคมไฟ แล้วเดินผ่านไป

เดือนที่สาม หัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยเลิกฝึกฉัน

พอฉันถามว่าทำไม เขาก้มมองรองเท้าแล้วพูดว่า "คำสั่งครับ คุณหนูวาเลนติ"

คุณหนูวาเลนติ

เขาเรียกฉันว่าลูลู่มาตั้งแต่ฉันอายุหกขวบ

เดือนที่สี่ ฉันย้ายออกจากบ้านใหญ่

ที่ขอบสุดของที่ดินมีกระท่อมคนสวนเก่า ๆ หลังหนึ่ง ห้องเดียว เตาฟืนหนึ่งเตา หน้าต่างหนึ่งบานที่มองเห็นแต่ทะเลสาบ ฉันกวาดมันจนสะอาด ลากฟูกเข้าไป แล้วขโมยกาต้มน้ำมาจากห้องเก็บของที่ไม่มีใครนับ

"มาดูกันว่าพวกเขาจะใช้เวลานานแค่ไหนกว่าจะรู้ตัว" ฉันพูดกับห้องว่างเปล่า

สปอยล์ให้ก่อนเลย ฉันอยู่ที่นั่นแปดเดือน

ไม่มีใครเคาะประตูห้องนอนของฉันในบ้านใหญ่ ไม่มีใครสังเกตว่าตู้เสื้อผ้าของฉันว่างลงทีละไม้แขวน ฉันแอบเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำของตัวเอง เช็ดเคาน์เตอร์ให้เรียบร้อย แล้วออกมาเหมือนโจรในบ้านตัวเอง

ฉันเก่งเรื่องการล่องหนขึ้นเรื่อย ๆ ไม่มีใครเตือนเลยว่ามันก็เป็นบาดแผลอย่างหนึ่ง

คืนที่ฉันพังจริง ๆ คือคืนงานเลี้ยงวันเกิดของพ่อ

ฉันใส่ชุดที่ดีที่สุด นั่งลงที่โต๊ะ พ่อยกแก้วไวน์บาโรโลขึ้นแล้วพูดว่า "แด่ลูก ๆ ของพ่อ"

แล้วพ่อก็เอ่ยชื่อออกมาห้าชื่อ

มาร์โก ลูกา จีโอ ตอมมาโซ ร็อกโก

เก้าอี้ตัวที่หกมีคนนั่ง ลูกคนที่หกถือส้อมอยู่ในมือ

ฉันลุกขึ้น เดินออกไปข้างนอก แล้วอาเจียนใส่พุ่มกุหลาบของแม่ในชุดราคาสองพันดอลลาร์

คืนนั้นเองที่ฉันเปิดตู้เซฟของพ่อ

ดอนทุกคนของตระกูลวาเลนติจะเก็บสมุดประจำตระกูลไว้ เล่มหนัง เก่ากว่าตัวบ้าน บันทึกการเกิด พิธีล้างบาป การแต่งงาน การตาย ชีวิตทั้งชีวิตของลูกทุกคน เขียนด้วยลายมือของดอนเอง

ฉันรู้รหัสมาตั้งแต่อายุสิบขวบ มันคือวันเกิดของแม่ แน่ล่ะ ต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้ว

หน้าของฉันอยู่ค่อนไปทางท้ายเล่ม ฉันเปิดมันตอนตีสองใต้แสงโคมไฟตั้งโต๊ะดวงเดียว

บันทึกสุดท้าย ลายมือพ่อ ลงวันที่คืนงานหมั้นของฉัน

L. อายุครบ 21 ปี ริชชียกเลิกการหมั้น ไม่ดำเนินการใดเพิ่มเติม

แค่นั้น

ไม่มี "ลูกฉลาดหลักแหลม" ไม่มี "ลูกเรียนจบที่หนึ่งของรุ่น" ไม่มี "ลูกสาวของเราถูกเหยียดหยามต่อหน้าคนสี่ร้อยคน แต่เราไม่ทำอะไรเลย"

ไม่ดำเนินการใดเพิ่มเติม

ฉันนั่งอยู่บนพรมของพ่อ กำคำไม่กี่คำนั้นไว้ในมือ และเพิ่งเข้าใจในที่สุดว่าฉันไม่ใช่ลูกสาวอีกต่อไปแล้ว ฉันเป็นแค่บรรทัดหนึ่งในสมุดบัญชี

"หนูไม่มีค่าสำหรับพ่อขนาดนั้นเลยเหรอคะ" ฉันกระซิบ

ไม่มีใครตอบ ไม่มีใครตอบฉันมาหลายเดือนแล้ว

ฉันจึงกลับไปที่กระท่อม เปิดแล็ปท็อป แล้วพิมพ์ชื่อที่คนในโลกของฉันกล้าเอ่ยได้แค่เสียงกระซิบ

คาสเตลเลน

ทุกตระกูลมาเฟียในอเมริกาต้องฟังโต๊ะเดียว นั่นคือ "คอมมิชชัน" สภาสูงสุดของโลกใต้ดิน และคอมมิชชันต้องฟังคนคนเดียว นิโก คาสเตลเลน อายุสามสิบสองปี บริหารทุกอย่างจากตึกกระจกในแมนฮัตตัน เวลาสองตระกูลกำลังจะเปิดศึก คนของเขาจะเดินเข้าไป แล้วเดินออกมาพร้อมการจับมือ แทนที่จะเป็นงานศพ

พวกเขาเรียกคนเหล่านั้นว่า "ฟิกเซอร์"

รับปีละสิบสองคน ทดสอบแบบไม่เปิดเผยตัวตน และไม่เคยรับผู้หญิงจากชิคาโก เพราะตระกูลในชิคาโกจัดการเรื่องของตัวเองเสมอ

ฉันจึงสมัครโดยใช้นามสกุลเดิมของคุณยาย L. เฟอร์โร

ฉันอดนอนสิบเอ็ดคืนติดเพื่อทำข้อสอบของพวกเขา ตรรกะ ความจำ กฎของตระกูลที่ไม่เคยมีใครเขียนไว้ สถานการณ์เป็นไปไม่ได้ที่ต้องเลือกว่าคนแปลกหน้าคนไหนต้องตาย

แล้วฉันก็กดส่ง และรอถูกปฏิเสธ อีกครั้ง

สิบเอ็ดวันต่อมา ซองจดหมายสีดำก็มาถึง

ห้ามบอกใคร

ฉันหัวเราะออกมาดัง ๆ ในกระท่อมว่างเปล่า

พวกเขาคิดว่าฉันยังเหลือใครให้บอกอีกเหรอ