บทที่ 5

เมื่อทุกอย่างสงบลงด้วยดีบุญครองจึงพาปลัดโจหัวหน้าคนใหม่ของเขาไปรายงานตัวกับปลัดอาวุโสที่รักษาการแทนนายอำเภอ แต่บุญครองได้บอกว่าอีกประมาณหกเดือนนายอำเภอคนใหม่จะมารับตำแหน่ง เป็นนายอำเภอที่พึ่งสอบเลื่อนขั้นจากปลัดอาวุโสมาเป็นนายอำเภอได้ บุญครองยังพูดอีกว่าพึ่งได้ตำแหน่งนายอำเภอหมาด ๆ ก็ถูกส่งมาจากทางใต้ ถ้ามาดีคิดดีก็อยู่ได้นานแต่ถ้ามาหวังโกงกินละก็ ได้เจอกำนันโขงกับชาวอำเภอพรรณนาขับไล่แน่ เหมือนนายอำเภอคนก่อนหวังจะมารับทรัพย์เต็มที่แต่ก็ถูกสกัดไว้ก่อนไม่เช่นนั้นชาวบ้านเดือดร้อนแน่ เรื่องนี้ปลัดโจก็พอทราบข่าวมาบางว่านายอำเภอคนก่อนมีการเซ็นอนุมัติให้นายทุนเปิดการพนันในพื้นที่ได้ แต่ถูกทางชาวบ้านขับไล่ออกไปเสียก่อนแถมนายอำเภอก็ถูกปลดสายฟ้าแลบ

ถ้าพูดถึงนายอำเภอที่มารับตำแหน่งใหม่ก็มีหลายคนที่พึ่งสอบเลื่อนขั้นได้หนึ่งในนั้นคือพี่ชายของปลัดโจ ถือเป็นว่าที่นายอำเภออายุน้อยที่สุดเคยมีมาเลยก็ว่าได้ หากถามว่าทำไมพี่ชายเขาถึงได้เจริญก้าวหน้าเร็ว ก็คงเป็นผลงานที่พี่เขาทำไมนั้นมีมากมายจริง ๆ พี่ชายของปลัดโจก็คือปลัดอาวุโส ยศภัค บุญมาลา หรือ ปลัดโย อายุ 35 ปี ผลงานเด่นเลยคือลงไปประจำการที่อำเภอชายแดนในพื้นที่สีแดงทางใต้นานถึงสิบปี เพราะปลัดโยสอบบรรจุเป็นปลัดอำเภอได้ในวัยเพียง 24 ปี และได้ลงบรรจุในพื้นที่สีแดงเลย ปลัดโยเป็นที่รักของชาวบ้านในอำเภอมาก นอกจากนี้ยังขยันเรียนต่อในระดับปริญญาโทไปด้วย จนสามารถสอบเลื่อนเป็นปลัดอาวุโสและจนสอบเลื่อนเป็นนายอำเภอในที่สุด ปลัดโจจึงถือพี่ชายเป็นแบบอย่างถึงอาจเก่งไม่เท่าแต่จะตั้งใจทำงานเพื่อประชาชนให้เก่งเหมือนพี่ชาย แต่ได้ยินพี่ชายบอกว่าจะขอลงประจำการที่ใต้เหมือนเดิม คงไม่ใช่พี่ชายเขาหรอกที่จะมา

หลังจากรายตัวรับมอบงานเสร็จบุญครองก็พาหัวหน้ามาที่ห้องทำงาน ใบหน้าคมเข้มในเครื่องแบบข้าราชการใหม่เอี่ยม เขากวาดตามองห้องทำงานขนาดกลางหน้าห้องติดป้ายฝ่ายปกครอง ภายในห้องก็ถือว่าไม่เก่ามีเครื่องปรับอากาศ พัดลม โต๊ะทำงาน และอุปกรณ์สำนักงานครบทุกอย่างทั้งยังดูใหม่อีกด้วย บุญครองบอกว่างบสนับสนุนส่วนใหญ่ได้มาจากชมรมกำนันผู้ใหญ่บ้านของอำเภอทั้งนั้น

"ยินดีต้อนรับครับปลัดโจ ผมผู้ใหญ่เดชา อยู่หมู่เจ็ดครับ" เดชา

เสียงผู้ใหญ่บ้านวัยกลางคนเอ่ยพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น เขาเป็นคนแรกที่มาทักในเช้าวันนั้น โจยิ้มตอบพลางพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

"ขอบคุณครับ ผู้ใหญ่ ผมอาจยังไม่รู้พื้นที่มากนัก ฝากช่วยแนะนำด้วยนะครับ" โจ

"ได้เลยครับปลัด แต่เอ่อ...ฝากบอกไว้ก่อนนะครับ ที่นี่ใคร ๆ เขาก็เคารพกำนันโขงกันทั้งอำเภอ เรื่องอะไรต้องผ่านกำนันก่อน เพราะเป็นประธานชมรมกำนันผู้ใหญ่บ้าน ถึงจะไปได้ราบรื่น" เดชา

คำพูดนั้นทำให้โจนิ่งไปชั่วขณะ เขาเคยได้ยินชื่อเสียงของกำนันโขงมาแล้ว ว่าเป็นทั้งผู้มีอิทธิพลและผู้มีบุญคุณของชาวบ้าน แต่ในฐานะปลัดหนุ่มไฟแรงเขาเชื่อในกฎระเบียบของกรมการปกครองมากกว่าความเคยชิน

"ต้องเดินตามหลักของกรมการปกครองนะครับผู้ใหญ่ ผมเชื่อว่ากำนันที่ดี คงไม่ขัดกับความถูกต้องหรอก" โจ

"ก็หวังอย่างนั้นครับปลัด" เดชา

ผู้ใหญ่เดชาตอบพลางหัวเราะเบา ๆ จากนั้นผู้ใหญ่เดชาก็ปลัดโจไปทำความรู้กับผู้ใหญ่ท่านอื่น ๆ ที่อยู่ในการดูแลปกครองของปลัดโจ

เสียงหมอลำจากลำโพงดังคลอไปกับกลิ่นไก่ย่าง น้ำจิ้มแจ่ว และเสียงหัวเราะของชาวบ้านที่มารวมตัวกันใต้ศาลาอำเภอในยามค่ำ หลอดไฟสีเหลืองสลัวห้อยอยู่เหนือโต๊ะไม้ยาวเรียงราย อาหารพื้นบ้านถูกวางเต็มโต๊ะ ทั้งแกงหน่อไม้ ลาบเป็ด ไก่บ้านต้มสมุนไพร และข้าวเหนียวห่อใบตอง ปลัดโจในชุดข้าราชการครึ่งยศ นั่งอยู่หัวโต๊ะข้างนายอำเภอ เขายิ้มรับคำแสดงความยินดีจากผู้ใหญ่บ้านและครูในพื้นที่ด้วยท่าทีสุภาพ แต่ลึก ๆ เขารู้สึกถึงสายตามากมายที่มองมาอย่างจับสังเกต ทั้งอยากรู้ ทั้งอยากลองใจ

"ปลัดโจหล่อแท้เด้...มื้อนี่พรรณนามีสีสันขึ้นหลาย" เดชา

เสียงแซวจากผู้ใหญ่เดชาเรียกเสียงหัวเราะรอบโต๊ะ

"ขอบคุณครับ ผมเองก็ดีใจที่ได้มารับราชการที่นี่ หวังว่าจะได้ร่วมมือกับทุกท่านอย่างเต็มที่ เพื่อพัฒนาพื้นที่นี้ไปด้วยกัน" โจ