บทที่ 4

แต่เสียงของเขาเหมือนลอยไปในอากาศ จนกระทั่งมีเสียงรถกระบะเก่าคันหนึ่งเบรกเอี๊ยดอยู่ตรงข้างถนน ชายร่างใหญ่ในเสื้อเชิ้ตเสื้อเชิ้ตแขนยาวพับถึงศอก ก้าวลงมาพร้อมกล้ามแขนแน่นและสายตาคมเขาคือหาญหลานชายและมือขวาของกำนันโขง ข้าง ๆ เขามีชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่พอ ๆ กัน ปลัดโจจำได้ดีว่าเป็นใครมันก็คือไอ้เด็กคนหน้ากวนบาทาที่ปีนเกลียวเขาเมื่อเช้า

"เข้มมาแล้วเว้ย!"

ทุกคนเงียบลงแทบจะในทันที เสียงชาวบ้านกระซิบกันเบา ๆ เข้มเดินตรงเข้ามา กลุ่มวัยรุ่นที่กำลังตีกันต่างหลบเป็นทางเขาไม่พูดอะไรมาก แค่ยกมือขึ้นแล้วพูดเสียงเรียบ

"ใครจะมีเรื่อง ออกไปนอกตลาด กูไม่อยากให้คนแก่เด็กเจ็บเพราะพวกมึง" เข้ม

คำพูดนั้นเรียบแต่เด็ดขาด ทุกคนหยุดราวกับถูกสะกด ปลัดโจมองอย่างไม่พอใจ

"คุณไม่มีสิทธิ์มาสั่งการแทนเจ้าหน้าที่รัฐ" โจ

เสียงหนึ่งดังขึ้นจากข้างหลังหนักแน่นแต่สุภาพ

"เขาไม่ได้สั่งแทน เขาห้ามไม่ให้เลือดตกยางออกต่างหาก" โขง

ชายร่างสูงวัยประมาณสี่สิบต้น ๆ ในเสื้อเชิ้ตขาวกางเกงผ้าฝ้ายเดินออกจากฝูงชนเขาคือกำนันโขง โจหันไปสบตาแววตาของกำนันโขงนิ่งสงบแต่มีแรงกดดันจนรู้สึกได้ บุญครองกระซิบบอกว่านี่แหละคือกำนันโขง เขายกมือไหว้ก่อนพูดเรียบ ๆ

"ผมปลัดโจครับ มาประจำที่นี่วันแรก ขอให้ทุกอย่างเป็นไปตามกฎหมายด้วยนะครับ กำนัน" โจ

กำนันโขงยิ้มบาง ๆ

"ดีแล้วปลัด กฎหมายต้องมาก่อนเสมอ แต่ก่อนจะจับคนผิด ก็ต้องรู้ก่อนว่าใครเริ่ม" โขง

จากนั้นเขาหันไปทางวัยรุ่นที่นั่งก้มหน้า

"เด็กมันทะเลาะกันเรื่องมอไซค์ชนท้าย ไม่ได้มีเจตนาทำร้ายใคร ข้าเองก็สั่งให้เข้มมาห้าม ไม่ใช่ให้ยุ" โขง

ปลัดโจนิ่งก่อนตอบอย่างเข้ม

"ถ้าเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิด ผมจะให้ตำรวจลงบันทึกไว้ แต่ขอให้กำนันอย่าปล่อยให้ลูกชายใช้วิธีนอกกฎหมายอีก" โจ

กำนันหัวเราะเบา ๆ

"ถ้าไม่มีคนแบบเข้ม ห้ามแบบนี้ ป่านนี้เลือดอาจสาดไปแล้ว ปลัดที่นี่มันไม่เหมือนกรุงเทพฯหรอก" โขง

บรรยากาศเงียบชั่วขณะ สายลมพัดฝุ่นขึ้นเบา ๆ โจสบตาเข้มเห็นในแววตานั้นมีทั้งความท้าทายและความจริงใจ และในใจลึก ๆ เขาก็ยอมรับว่า หากไม่มีสองพ่อลูกนี้เหตุการณ์อาจจบไม่ดีนัก วันนั้นเป็นวันแรกที่ปลัดโจเข้าใจว่า "อำนาจ" กับ "บารมี" มันต่างกันและกำนันโขงกับเข้ม คือคนที่อยู่ตรงกลางระหว่าง "ความถูกต้องตามกฎหมาย" กับ "ความถูกต้องของในแบบคนบ้านนี้คิด"