บทที่ 6

ปลัดโจกล่าวพร้อมยกแก้วน้ำขึ้นดื่มแทนเหล้า เขาไม่ดื่มของมึนเมาในงานราชการ นั่นเป็นกฎของเขาเอง ไม่ทันขาดคำ เสียงเครื่องยนต์กระบะดังขึ้นจากนอกศาลา ไฟหน้ารถสาดเข้ามาทำให้หลายคนหันไปมอง ก่อนร่างใหญ่ของชายสองคนจะก้าวลงมา คนหนึ่งวัยสิบต้น ๆ แต่ยังดูหนุ่ม ผิวเข้ม หนวดเขี้ยวเข้ม นั่นคือกำนันโขงอีกคนหนุ่มกว่า ร่างสูงใหญ่ในเสื้อเชิ้ตลายผมยุ่งเล็กน้อยก็คือเข้ม

"มาแล้ว กำนันโขงกับเข้ม..."

กำนันก้าวเข้ามาอย่างสง่างาม ท่ามกลางเสียงทักของชาวบ้าน

"อ้าว กำนัน! มาทันพอดีเลยครับ งานต้อนรับปลัดใหม่"

ปลัดอาวุโสพูดพลางลุกขึ้นจับมือ

"คนบ้านเดียวกัน จะให้ขาดได้ยังไงล่ะครับป.ใหญ่"

กำนันตอบพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น ก่อนจะหันมามองปลัดโจที่นั่งอยู่

"ปลัดโจ ยินดีต้อนรับสู่พรรณนานะ บ้านเฮาไม่ใหญ่ แต่หัวใจคนมันกว้าง" โขง

โจยกมือไหว้อย่างนอบน้อม

"ครับกำนัน ยินดีที่ได้ร่วมงานครับ" โจ

กำนันโขงหัวเราะเบา ๆ

"ร่วมงานไม่พอ ต้องร่วมใจกันด้วย ปลัดคนก่อนอยู่ไม่ถึงปีเพราะถือกฎเกณฑ์อย่างเดียว ไม่ถือใจคน...แต่ผมเชื่อว่าปลัดคนนี้จะไม่เหมือนเดิม" โขง

คำพูดนั้นฟังดูเหมือนคำชม แต่ก็แฝงแรงกดดันบางอย่าง โจรู้ได้ทันทีว่าชายคนนี้ไม่ได้พูดเล่นบรรยากาศเงียบลงชั่วครู่ ก่อนเข้มจะเดินเข้ามายกเก้าอี้อีกตัวนั่งข้างพ่อ พลางยกแก้วน้ำขึ้นดื่มโดยไม่พูดอะไร แต่สายตาของเขาเหลือบมามองปลัดหนุ่มตรง ๆ สายตาคู่นั้น...ทั้งคม ทั้งเย็น แต่ไม่ใช่ศัตรู มันเหมือนคนกำลังประเมิน ปลัดโจยิ้มบาง ๆ

"ผมเคยได้ยินชื่อขจรศักดิ์ ดวงธรรมา จากในรายงานครับ ว่าช่วยงานอำเภอบ่อย" เข้ม

เข้มวางแก้วลงเบา ๆ แล้วพูดเรียบ ๆ

"ไม่ได้ช่วยหรอกครับแค่กันไม่ให้เรื่องมันบานปลาย...ที่นี่มันบ้านเรา ถ้ารอเจ้าหน้าที่มาถึงทีหลัง บางทีคนเจ็บก็มีแล้ว"เข้ม

กำนันโขงหัวเราะในลำคอ

"ลูกชายผมมันพูดตรงไปหน่อย อย่าว่ามันเลยปลัด" โขง

"ไม่ว่าหรอกครับ ผมชอบคนตรงดี" โจ

โจตอบกลับอย่างไม่ยอมแพ้ แววตาแน่วแน่จ้องเข้ากับเข้มครู่หนึ่ง

เสียงหมอลำกลับมาดังอีกครั้ง ผู้คนเริ่มกลับมาพูดคุยและหัวเราะกันต่อ แต่วินาทีนั้น ทั้งสามคน ปลัดโจ กำนันโขง และเข้ม ต่างรู้ดีว่านี่คือจุดเริ่มต้นของสายสัมพันธ์แปลกประหลาด ระหว่าง อำนาจรัฐกับบารมีท้องถิ่นที่อาจกลายเป็นทั้งมิตรและไฟในอนาคต

เมื่องานเลี้ยงผ่านไปสักพักปลัดโจก็เริ่มเมาเพราะถูกรับน้องให้ยกเหล้าขาวสี่ดีกรีและยาดองเพียว ๆ ไปหลายแก้ว ปลัดหนุ่มเริ่มรู้ว่าถ้าหนักกว่านี้ความลับเขาแตกแน่จึงต้องรีบขอตัวไปเขาห้องน้ำก่อน ความที่ว่านั้นก็คือถ้าเขามากจะเกิดอารมณ์ทางเพศขั้นรุนแรง ที่สำคัญเขานั้นจะมีน้ำเมือกหล่อลื่นไหลออกมาจากช่องทางด้านหลัง ถึงเขาจะกล้ามโตร่างกายกำยำแต่เขาก็แอบร่านเอ็นอยู่นะ แต่ก็ยังไม่มีใครได้เอาสักทีเพราะหุ่นเขาไม่ใช่รสนิยมของใครหลาย ๆ คน ซึ่งวิธีที่ใช้แก้ขัดมาตลอดก็คือของปลอม แต่ตอนนี้ของปลอมอยู่ที่บ้านพักปลัดเดิมไปก็ไกลอยู่ ปลัดโจไม่มีเวลาคิดมากเขาตัดสินใจเดินไปเข้าห้องน้ำในตัวอำเภอเพื่อระบายความใคร่ด้วยนิ้วของตัวเองแก้ขัดก่อน

เมื่อเข้าห้องน้ำได้ก็เขาก็จัดการตัวเองทันที เสียงครางทุ้มดังไปทั่วห้องน้ำทำเอาเข้มที่แอบตามมาด้วยถึงกลับมีอารมณ์ร่วม เข้มเห็นว่าปลัดคนใหม่มีอาการแปลกกลัวจะไม่สบายจึงตามมาและอยากมากวนประสาทอีกฝ่ายเล่นเฉย ๆ เวลาเห็นหน้าบึ้งตึงของปลัดหนุ่มมันน่าเอ็นดู แต่ก็ไม่คิดว่าจะมาเจออะไรดีแบบนี้ ที่คิดว่าจะจับปลัดโจทำเมียดูเหมือนไม่ต้องรอแล้ว เอาเป็นเมียวันนี้เลยแล้วกัน จะมาโทษกันไม่นะก็ลืมประตูเอง

"ให้ช่วยไหมครับ ผมช่วยได้นะ ดูสิใหญ่แบบผมคุณน่าจะชอบ" เข้ม

ปลัดโจตกใจมากตอนแรกว่าคนที่เข้ามาเจอเขาคือเข้มไอ้เด็กจอมปีนเกลียว แต่ผมได้เห็นท่อนเอ็นอันใหญ่โตที่เขาใฝ่ฝันเท่านั้นแหละ เขาลืมทุกอย่างแม้กระทั่งความอาย แถมยังอ้าขาเชิญชวนให้คนเด็กกว่าเข้ามากระทำชำเราตัวเองได้

"ช่วยหน่อยสิ สักครั้งก็ยังดี" โจ

"หึ...คิดว่าจะมีครั้งเดียวเหรอฝันไปเถอะ ในเมื่อคุณมาทำให้หัวใจผมตกหลุมรักได้ในครั้งแรกขนาดนี้ คุณต้องเป็นเมียผมไปตลอดชีวิต" เข้ม