บทที่ 3

พอเหตุการณ์สงบลงทุกคนแยกย้ายเจ้าที่หน้าที่ปกครองที่ไปรับโจมาจากตัวเมืองจังหวัดก็รับพาปลัดคนใหม่เข้าอำเภอ โจยังคงสงสัยว่าไอ้หน้าอ่อนคนนั้นมันเป็นใครถึงได้กล้าปีนเกลียวกับเขาขนาดนี้

"พี่บุญครองครับ ไอ้คนที่มันพูดกับผมเมื่อกี้ พี่จะรู้จักไหมครับ" โจ

"รู้สิ รู้จักดิเลยแหละ มันชื่อเข้มลูกกำนันโขง ผู้มีอิทธิพลของอำเภอพรรณนา ตัวตึงเลยแหละ ป.โจ มันเป็นเจ้าถิ่นใครก็เกรงใจมัน อย่างพวกเด็กช่างที่ยกพวกตีกันวันนี้ ถ้า ป.โจไม่ลงไปห้าม เข้มมันก็ควบคุมได้ มันเป็นพี่ใหญ่ของพวกนั้น" บุญครอง

"เป็นนักเลงเหรอครับ" โจ

"จะว่านักเลงก็ใช่ บอกว่าเป็นเด็กช่างก็ใช่อีก มันเรียนอยู่วิทยาลัยประจำอำเภอนี้แหละ" บุญครอง

บุญครองเล่าต่อว่ากำนันโขง คือชื่อที่ใคร ๆ ในอำเภอพรรณนาได้ยินแล้วต้องให้ความเคารพ ไม่ใช่เพราะกลัวอำนาจ หรือเพราะชื่อเสียงเรื่องนักเลงใหญ่ในอดีตเท่านั้น แต่เพราะชายผู้นี้มีบารมี ที่เกิดจากการกระทำมากกว่าคำพูด

เขาเป็นกำนันมาหลายสมัยจนชาวบ้านเรียกกันติดปากว่า พ่อโขง ผู้คุมทุกเรื่องในอำเภอ ทั้งความสงบเรียบร้อย การช่วยเหลือคนตกทุกข์ได้ยาก ไปจนถึงเรื่องเล็ก ๆ อย่างการซ่อมสะพานไม้ที่ชำรุด เขามักลงมือเองก่อนลูกน้องเสมอ มือหยาบกร้านของเขาเคยจับทั้งปืน ทั้งค้อน ทั้งจอบ แต่ไม่เคยยกขึ้นทำร้ายใครโดยไร้เหตุผล

ถึงจะมีร่างใหญ่เสียงดังและสายตาคมที่คนทั่วไปมองว่าน่ากลัว แต่กำนันโขงกลับเป็นคนใจอ่อนกับคนยากจน เขามักสั่งให้ลูกน้องนำข้าวสาร น้ำปลา หรือแม้แต่เงินส่วนตัวไปช่วยครอบครัวที่เดือดร้อน โดยไม่ต้องบอกว่าเป็นของใคร

ส่วนลูกชายคนเดียวของเขา เข้ม ดวงธรรมา ก็เป็นที่รู้จักทั่วอำเภอเช่นกัน เด็กช่างรูปร่างสูงใหญ่ วัยเพียงยี่สิบเอ็ด แต่มีทั้งบารมีและแรงบันดาลใจจากพ่อเต็มเปี่ยม แม้จะมีชื่อเสียงเรื่อง มือถึง ปากกล้า และเป็นนักเลงหัวไม้ในสายตาคนภายนอก แต่คนที่รู้จักจริง ๆ จะรู้ว่า เข้มไม่ใช่คนเกเร เขาเป็นเพียงคนรักพวกพ้อง รักความถูกต้องและพร้อมปกป้องคนอ่อนแอ

หลายครั้งที่เข้มเข้าไปมีเรื่อง ไม่ใช่เพราะอยากโชว์อำนาจ แต่เพราะเห็นคนถูกรังแก หรือมีใครมาทำร้ายเพื่อน เขาจะไม่ยอมให้ความอยุติธรรมเกิดขึ้นต่อหน้าเด็ดขาด ถึงขั้นมีคำพูดติดปากว่า

“ถ้ากูอยู่ แล้วคนดีต้องถอยหลัง คนเลวต้องหัวเราะ...กูยอมไม่ได้”

ด้วยอิทธิพลของพ่อและบารมีของลูกชาย ทำให้ตระกูล ดวงธรรมา กลายเป็นเหมือนศูนย์กลางของอำเภอพรรณานิคม ใครมีเรื่องไม่เป็นธรรมก็มักจะมาขอพึ่งพา ใครมีงานบุญก็เชิญกำนันโขงกับเข้มไปช่วย ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะศรัทธา

ทั้งคู่จึงเป็นเหมือน เงาใหญ่ที่ปกป้องอำเภอพรรณนาไว้จากความอยุติธรรม อิทธิพลของพวกเขาไม่ได้เกิดจากอำนาจหรือกำลังคน แต่มาจากหัวใจที่กล้าและความเป็นธรรมที่ไม่เคยสั่นคลอนเลยแม้แต่น้อย

แดดยามสายของพรรณนาแผดแรงจนฝุ่นแดงลอยฟุ้งไปทั่วถนนดิน ปลัดโจ สวมเสื้อเชิ้ตแขนพับ กางเกงสแลคและรองเท้าหนังที่เริ่มมีคราบฝุ่นเกาะ ยืนมองป้ายที่ว่าการอำเภอพรรณนา ด้วยหัวใจที่ทั้งฮึกเหิมและระแวดระวัง สถานที่ที่ทุกอย่างเป็นระเบียบตามตัวอักษรของกฎหมาย ตอนนี้ตำแหน่งนายอำเภอยังคงว่างอยู่ มีเพียงแต่ปลัดอาวุโสรักษาการแทน แต่ที่นี่เขาได้ยินมาว่าคนใหญ่สุดไม่ใช่ปลัดอาวุโสแต่คือกำนันโขง เหมือนวันแรกของปลัดโจจะไม่ได้สงบสักเท่าไหร่ยังไม่ทันได้พักรถ ก็มีเสียงโหวกเหวกก็ดังจากหน้าตลาดที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับที่าว่าการอำเภอลอยมา

"อย่ามายุ่งกับพวกกูนะเว้ย!"

โจหันไปเห็นกลุ่มวัยรุ่นสองกลุ่มกำลังปะทะกัน เสียงเหล็กกระทบกันดังแกร๊ง ๆ ผู้คนแตกฮือออกสองข้างทาง ปลัดหนุ่มไม่รอช้า เขาคว้าโทรศัพท์เรียกตำรวจ แต่สายยังไม่ทันต่อ เขาก็พุ่งเข้าไปกลางวง พยายามห้ามทั้งสองฝ่าย วันนี้เข้าโดนรับน้องเหรอเนี่ยเมื่อเช้าก็ลงไปห้ามกลุ่มเด็กช่างตีกัน พอมาตอนสายก็ห้ามมาวัยรุ่นตีกันอีกชีวิตบันเทิงจริง ๆ

"หยุด! นี่พื้นที่สาธารณะ ใครก่อความวุ่นวายจะถูกดำเนินคดี!" เข้ม

"พวกเองหยุดได้แล้ว" หาญ