ตอนที่ 2 หน้าที่ใหม่

หน้าที่ของพิมพ์มาดาคือการจัดเตรียมอาหารสำหรับคุณนภา จัดยา หาหมอ ไปวัด ซื้อของ ทำธุระ สรุปคือทุกอย่างของหญิงชราจะมีชื่อเธออยู่ในนั้น ซึ่งป้านวลแม่บ้านไม่สามารถทำได้เพราะต้องไปเช้าเย็นกลับ ส่วนเธอต้องพักอยู่ที่นี่บ้านหลังนี้เพื่อสะดวกในการเรียกหาตลอดเวลาแม้ในเวลากลางคืน เนื่องจากปัญหาสุภาพของนภา พิมพ์มาดาไม่ได้กังวลเลยแม้แต่น้อยค่าตอบแทนดีขนาดนี้มีหรือที่เธอจะปฏิเสธ มีอะไรบ้างที่เธอจะทนไม่ได้ เพื่อเงิน

มื้อเช้าของการทำงานวันแรกและบรรยากาศบนโต๊ะอาหาร

วันนี้เธอเตรียมอาหารเช้าสำหรับคุณย่าและหลานชายที่ยังไม่เคยพบหน้าตั้งโต๊ะรอไว้แล้วโดยมีป้านวลแม่บ้านคนเก่าแก่ยืนกำกับ เสียงฝีเท้าเดินลงจากบันได พิมพ์มาดาเงยหน้ามองตามเสียง

“บอส” เธอนึกในใจปนอึ้งเล็กน้อย ถึงสรรพนามที่พนักงานโรงแรมเรียกกันตอนที่เธอทำงานเป็นประชาสัมพันธ์ที่นั่น

“แสดงว่า…”

“ผมขอกาแฟก็พอ” เขาเอ่ยขึ้น มองป้านวลและตวัดสายตาขึ้นมองหญิงแปลกหน้าที่ยืนข้างป้านวลซึ่งเธอยืนมือประสานกันและก้มหน้าอยู่ คนนี้เหรอเขาคิดในใจ

“วันนี้คุณย่าจะไปไหนเหรอครับ แต่งตัวแต่เช้า?”

“ย่าจะไปวัด ต่อไปพิมพ์มาดาจะเป็นพยาบาลคอยดูแลย่า แกไม่ต้องห่วง” นภาอธิบายสั้น ๆ ปกรณ์ พยักหน้า ชื่อ “พิมพ์มาดา” เขาเคยอ่านในประวัติที่ฝ่ายบุคคลส่งให้

ระหว่างเดินทางไปวัด โดยปกรณ์ให้คนขับรถประจำไว้ให้คอยรับส่งผู้เป็นย่า

“คุณยายคะ พิมพ์ขออนุญาตเรียก คุณท่าน เหมือนกับป้านวลได้ไหมคะจะได้ไม่รู้สึกแปลกค่ะ” แท้จริงแล้วแค่ไม่อยากให้คนอื่นหมั่นไส้หรือคิดว่าเธอเป็นเด็กเส้น ยังไงเสียเธอก็รับเงินเดือน และนภาก็เป็นเจ้านายเธอไม่ใช่เครือญาติ

“เรียกคุณย่าก็แล้วกัน เหมือนที่ตากรณ์เรียก” หนักกว่าเดิมอีก

“มันจะดีเหรอคะ?”

“ย่าว่าดีก็ต้องดี”

“ค่ะ” ถึงแม้จะไม่อยากเรียก

การทำงานดูแลหญิงชราที่เป็นประมุขของบ้านตั้งแต่ย้ายมาอยู่ พิมพ์มาดาปรับตัวได้อย่างง่ายดาย แค่สองเดือนกว่าๆ ก็เร็วเหมือนโกหก หญิงชราไม่สร้างความลำบากใจให้เธอแม้แต่น้อย หรืออีกอย่างคือพิมพ์มาดาคนนี้ทนได้ทุกเรื่อง

คุณนภาพอใจในพยาบาลส่วนตัวอย่างมาก โดยเอ่ยชื่นชมเธอให้หลานชายฟังอยู่เสมอ แม้ในเวลาที่เธอต้องไปปฏิบัติธรรมที่วัดสองสามวันเป็นประจำซึ่งไม่มีพยาบาลคนก่อนๆ ทนได้แม้แต่รายเดียว ด้วยความเป็นห่วงสุขภาพของผู้เป็นย่า หลานชายของเธอเขียนเป็นข้อตกลงไว้ พยาบาลประจำตัวต้องติดตามหญิงชราไปทุกที่ ทำให้ไม่มีใครรอดถึงสามเดือนแม้แต่รายเดียว แต่หญิงอึดอย่างพิมพ์มาดาหล่อนสามารถ

และสิ่งที่สำคัญที่สุดที่นภากังวลคือพยาบาลทุกรายจ้องเขมือบหลานชายของเธออยู่ตลอด แต่พิมพ์มาดาไม่แม้แต่จะสนใจเขา หล่อนจะหลบหน้าทุกครั้งเมื่อใกล้ถึงเวลาที่เขาจะลงจากห้อง และเวลากลับบ้านหลังเลิกงาน ที่หญิงชราสังเกตอยู่เสมอ

“นวลจะไปต่างจังหวัดหนึ่งเดือน หลานเขาป่วยต้องผ่าตัดและต้องพักรักษาตัวไม่มีคนดูแล”

“ระหว่างนี้เธอก็รับผิดชอบงานของนวลไปก่อนก็แล้วกัน มันเหนื่อยหน่อยแต่ฉันจะเพิ่มพิเศษให้” ประโยคหลังนี่แหละน่าฟังที่สุดสำหรับเธอ พิมพ์มาดายิ้มในใจ

“ตอนเช้าเตรียมกาแฟให้คุณกรณ์ก่อนออกจากบ้าน ตอนเย็นคุณกรณ์จะกินมื้อเย็นพร้อมกับคุณท่านไม่ต้องยุ่งยาก ทำความสะอาดห้องหลังจากคุณกรณ์ไปทำงาน ส่วนวันหยุดให้ทำความสะอาดห้องหลังสี่โมงเย็นที่คุณกรณ์ออกไปวิ่ง และหลังกลับมาห้ามรบกวนถ้าเขาต้องการอะไรเขาจะบอกเอง และวันหยุดไม่ต้องทำกับข้าวเผื่อคุณกรณ์จะออกไปกินข้าวข้างนอก” นี่คือคำบอกเล่าของป้านวล

เสียงเปิดประตูห้องทำให้ชายหนุ่มหยุดชะงักที่หน้ากระจกห้องน้ำ พิมพ์มาดาเดินมองสำรวจรอบห้องเพื่อหาตะกร้าผ้า และเดินผ่านห้องน้ำไปสวนกับร่างใหญ่ที่เดินออกมา และเธอหันกลับกะทันหันชนเข้ากับร่างนั้นซึ่งตอนนี้มีเพียงผ้าขนหนูชิ้นเดียวที่พันอยู่รอบเอว ลำตัวเขาเปียกชุ่มไปด้วยหยดน้ำ ปลายจมูกของเธอเปียกน้ำที่ชนจากแผ่นอกแน่น หัวใจหล่นวูบเหมือนตกจากที่สูง เธอถอยหลังอัตโนมัติ ก้มศีรษะลงเล็กน้อยมือจับกันแน่น

“ขอโทษค่ะ ฉัน…เอ่อ…พิมพ์ ไม่ทราบว่าคุณกรณ์อยู่ห้องจะมาเอาผ้าไปซักค่ะ เดี๋ยวค่อยมาใหม่ค่ะ”

พิมพ์มาดานึกทบทวนวันนี้ก็ไม่ใช่วันหยุดนะทำไมเขาอยู่ แต่รถก็ไม่อยู่ลุงเพิ่มก็ไม่อยู่ ทำให้หล่อนเข้าใจผิด ตายๆ แล้วถ้าเขาไม่พอใจล่ะ ก่อนจะรีบเดินลงจากห้องเขาไปทันที

เสียงออดหน้าบ้านดังขึ้นลุงเพิ่มที่กลับมาแล้วออกไปเปิดประตูรั้ว หญิงสาวร่างสูงเพรียวเฉิดฉายหน้าตาสะสวย รสนิยมดี เดินลงมาจากรถหรูและนั่งที่โซฟาห้องรับรองอย่างคุ้นเคย พิมพ์มาดายกแก้วน้ำมาวางตรงหน้าเธอ ยังไม่ทันที่แขกจะยกน้ำขึ้นจิบ ก็ต้องฉีกยิ้มกว้างกับร่างของชายหนุ่มที่เพิ่งเดินลงมา

“กรณ์” เธอเรียกชื่อเขาอย่างสดใสพร้อมรอยยิ้ม

“มาพอดีเลย ไปกันเถอะค่ะ เดี๋ยวสาย”

เดินตรงเข้าไปหาทันทีมือคล้องที่แขนชายหนุ่ม คงเป็นแฟนของเขา มีแฟนสวยจัง ก็แน่ล่ะหล่อขนาดนั้น เธอคิดในใจ

ภาพสองหนุ่มสาวเดินขึ้นรถและขับออกไปโดยมีสายตาของผู้เป็นย่ามองตามอยู่ข้างหลัง สาวสวยที่ไม่ค่อยจะตรงสเป็กของหญิงชรานัก เธอเป็นนางแบบแนวหน้าที่ข่าวซุบซิบในแวดวงว่าคบหาดูใจกับหนุ่มนักธุรกิจทำให้มีภาพหลุดดินเนอร์คู่ลงข่าวให้เห็นอยู่บ่อยๆ

ซึ่งปกรณ์บอกกับย่าของเขาว่าไม่มีอะไรแค่เพื่อนกันเท่านั้น แต่นภาคิดว่านี่คือแผนสร้างชื่อเสียงเของเธอโดยการดึงปกรณ์เข้าไปอยู่ในนั้น ประวัติข่าวฉาวของเธอนั้นไม่ธรรมดาและหญิงชราจะต้องแยกหลานชายออกห่างเธอแน่นอน

ปกรณ์เปิดตู้เสื้อผ้าไม่ค่อยจะคุ้นตาสักเท่าไหร่ มันเปลี่ยนไปแต่ดีขึ้น เสื้อผ้าของเขาที่แขวนเป็นระเบียบโดยเรียงจากโทนสี ดูเป็นระเบียบเรียบร้อย รวมถึงหน้ากระจกที่จัดเรียงเป็นระเบียบจนหาของไม่เจอ เข็มขัดเส้นที่ใส่ประจำมันย้ายที่ไปอยู่ไหน พิมพ์มาดาที่ไม่รู้ว่าบางอย่างป้านวลจัดเก็บข้าวของให้เขาอย่างไร เธอจึงจำเป็นต้องจัดเรียงใหม่ตามแบบของเธอ

“เข็มขัดผมเก็บไว้ตรงไหน?”

เขาเดินลงมาหาหญิงสาวที่ด้านล่าง พิมพ์มาดาเดินขึ้นไปหยิบและยื่นให้ ยังไม่ทันที่จะถามอะไรต่อหล่อนก็หายไปแล้ว สักพักชายหนุ่มก็เดินลงมาใหม่

“สมุดโน้ตผมอยู่ตรงไหน?”

เหมือนเดิม เธอเดินขึ้นไปหยิบและยื่นให้เขา ก่อนจะเดินลงมาทันทีเช่นกัน

เสียงหัวเราะพูดคุยเบาๆ ระหว่างหญิงสาวและหญิงชราดังแว่วให้ได้ยิน ปกรณ์เดินลงมานั่งโซฟาแทรกวงสนทนาที่ออกรสออกชาติ สองหญิงต่างวัยหยุดหัวเราะหันมามองพร้อมกันแทนคำถาม ชายหนุ่มเอนหลังพิงโซฟายกขาขึ้นไขว่ห้างพร้อมกอดอกมองหน้าพิมพ์มาดา แสดงอาการไม่สบอารมณ์

“หนังสือที่อยู่หัวเตียงผมวางไว้เมื่อคืน...อยู่ไหน?” พยายามข่มอารมณ์ขุ่นเคืองไว้ ไม่อยากแสดงอาการต่อหน้าผู้เป็นย่าที่กำลังอารมณ์สดใส แต่กระนั้นก็ยังหลุดรอด

“แล้วคุณก็เลิกหลบหน้าผมได้แล้ว ผมต้องเดินลงมาหาคุณเพื่อตามหาของทุกวันไหม?” หญิงชราที่มองหน้าหลานชายและพยาบาลส่วนตัวสลับกันไปมา

“หรือจะให้ตะโกนเรียก?” เขาผ่อนลมหายใจออกช้า ๆ ตวัดสายตาขึ้นมองหน้าเธอ

“ขอโทษค่ะ แต่คุณกรณ์เรียกพิมพ์ได้ตลอดนะคะ” พูดเสียงอ่อยพลางหลบตา

“ป้านวลบอกว่าคุณกรณ์ไม่ชอบให้รบกวน พิมพ์ก็เลย….”

“เอาน่าตากรณ์เรื่องแค่นี้ ถ้าแกขี้เกียจเดินก็โทรลงมาสิ ข้างล่างก็มีโทรศัพท์ ห้องย่าก็มี ในห้องเค้าก็มี หรือจะตะโกน” หญิงชราพูดประชดประชัน

“คุณย่าครับ...” คิ้วย่น

“เอาล่ะ เอาล่ะ พิมพ์ก็จะกลัวอะไรตากรณ์หนักหนา การดูแลเขาคือหน้าที่ของเธอ ทำให้ดี ไม่ใช่ทำแค่รอนวลกลับมา”

“ค่ะ” เสียงอ่อย

เช้าวันทำงาน ปกรณ์เดินลงมาด้านล่างตามปกติ แต่โต๊ะอาหารว่างเปล่าไม่มีสำรับอาหารมื้อเช้าของคุณย่า ชายหนุ่มแปลกใจเดินสำรวจไปในห้องครัวก็ว่างเปล่า เสียงสนทนาแว่วๆ มาทางห้องผู้เป็นย่า หญิงสูงวัยนั่งกึ่งนอนอยู่ที่เตียง มีผ้าห่มคลุมที่ขา พิมพ์มาดาถือถ้วยข้าวต้มกำลังป้อนอยู่

“คุณย่าไม่สบายเหรอครับ เป็นยังไงบ้างครับ?” เขานั่งลงข้างเตียงมองสำรวจกรอบหน้านภาอย่างละเอียดด้วยความเป็นห่วง

“ตากรณ์”

“ย่าไม่เป็นไรแต่รู้สึกเพลียๆ มันปวดขาก็เลยไม่เดิน” เธอโกหก

พิมพ์มาดาวางถ้วยข้าวต้มตรงหน้า

“คุณกรณ์จะรับกาแฟก่อนไหมคะ? พิมพ์จะไปชงให้”

เขายื่นมือมา ขอถ้วยข้าวต้มแทนคำตอบเพื่อจะป้อนคุณย่า

“ไม่เป็นไรย่าอิ่มแล้วขอนอนต่อสักพัก พิมพ์ไปหาอะไรให้ตากรณ์รองท้องก่อนไปทำงานเถอะ”

หญิงสาวหยิบยาที่เตรียมไว้ยื่นให้คุณย่าพร้อมกับแก้วน้ำ ดึงผ้ามาห่มให้หญิงชราแล้วเดินออกมา

“ถ้าคุณย่าอาหารไม่ดีขึ้นคุณรีบโทรบอกผมทันที” บอกหลังจากออกจากห้องผู้เป้นย่าแล้ว

“ค่ะ”

ผ่านไปหลานวันอาการป่วยของนภาดีขึ้นมาก พิมพ์มาดาปฏิเสธที่จะให้เธอเดินโดยหญิงสาวขอใช้รถเข็นตามคำแนะนำของหมอเกี่ยวกับปัญหากระดูกของผู้สูงวัย แต่สภาพจิตใจของผู้ป่วยนั้นยังคงซึมเศร้า

“วันหยุดนี้คุณกรณ์มีธุระที่ไหนไหมคะ” เขามองหน้าแทนคำตอบ

“พิมพ์อยากพาคุณท่านไปทะเลค่ะ”

อยู่ต่อหน้าเขาเธอยังคงใช้สรรพนามเรียกผู้สูงวัยเหมือนกับป้านวล

“สุขภาพร่างกายคุณท่านดีขึ้นกว่าเดิมมากค่ะ แต่คุณหมอบอกว่าปัญหาเรื่องกระดูกเข่าและสะโพกจำเป็นจะต้องให้ใช้รถเข็นไปก่อนในช่วงนี้ ให้เดินบ้างแต่ต้องเป็นระยะทางใกล้ๆ พิมพ์คิดว่าเรื่องนี้ที่ทำให้คุณท่านเป็นกังวลพลอยทำให้ไม่สบายใจ และก็ไม่อยากทานอาหารมาหลายวันแล้วค่ะ”

“คุณกรณ์พาคุณท่านไปเที่ยวเปิดหูเปิดตาได้ไหมคะ เผื่อท่านจะดีขึ้น”

“คุณก็พาไปได้นี่ คนขับรถผมก็หาให้แล้ว”

“พิมพ์พาไปได้ค่ะ แต่คุณท่านคงดีใจที่คุณกรณ์พาไปค่ะ พิมพ์เป็นพยาบาลแต่คุณกรณ์เป็นหลานค่ะ” ปกรณ์หันขวับมองหน้าผู้พูดทันทีเมื่อจบประโยค

“นี่ยัยซื่อบื้อนี่คิดว่าเราไม่เป็นห่วงไม่ใส่ใจคุณย่าหรือไงนะ” เขาคิดในใจได้ แต่ไม่มีคำพูดใดออกจากปากเขาแม้สักคำ