ตอนที่5 ปอกคอหมา

COFFEE & BAKERY by VIP CAR

"กลับมาแล้วค่าา"

ฟอด

"น้องรินขอตัวก่อนนะคะ"

รินดารีบหอมแก้มคนเป็นแม่แล้วรีบวิ่งเข้าไปที่ห้องประจำของเธอทันที เพราะร้านกาแฟแห่งนี้พ่อของเธอทำห้องให้เธอด้วย

"เด็กคนนี้นี่"

รดามองตามหลังลูกสาวตัวเล็กของเธอที่รีบวิ่งแจ้นเข้าห้องประจำไปแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร

ในห้อง

เมื่อเข้ามาในห้องรินดาก็รีบเอาตุ๊กตาหมาออกจากกระเป๋าทันที

"ไม่แปลกหรอกที่ลุงรามจะจำเราไม่ได้..."

"เพราะเราไม่เคยออกไปให้ลุงรามเจอนี่น่า"

รินดาพูดกับตัวเองแต่เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นวันนี้ก็ทำให้เธออมยิ้มออกมา

ความจริงรินดารู้จักลุงรามมาตั้งนานแล้ว แต่รู้จักจากการบอกเล่าของแม่ และที่ผ่านมาลุงรามในความคิดของเธอ เธอคิดว่าหน้าตาคงดูมีอายุหน่อย ๆ เพราะเธอไม่เคยเจอและจำไม่ได้ว่าตอนที่เจอตอนเด็กลุงรามหน้าตายังไง แต่แล้วเมื่อไม่นานมานี้ลุงรามได้มาที่ร้าน และนั่นเป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นหน้าลุงราม

ซึ่งลุงรามไม่แก่เลย

ไม่เหมือนกับที่คิดไว้

แต่ลุงรามคงไม่เห็นเธอ เพราะตอนที่เธอเห็นหน้าลุงรามเธออยู่ในห้องกระจกซึ่งคนนอกจะมองไม่เห็นข้างใน และคงเป็นเธอที่รู้จักและเห็นลุงรามอยู่ฝ่ายเดียวเพราะเธอไม่ชอบออกไปเพ่นพ่านหน้าร้าน

และรินดาก็ได้รู้มาว่าลุงรามมีส่วนทำให้เธอได้ลืมตาดูโลกจากคำบอกเล่าของคนเป็นแม่

แม้ตอนนั้นลุงรามกับพ่อของเธอจะไม่ถูกกันก็ตาม

เพราะในวันที่แม่ของเธอปวดท้องจะคลอดเป็นจังหวะที่ลุงรามกับพ่อเหมกำลังทะเลาะกันอยู่ แต่ในจังหวะนั้นแม่รดาก็ปวดท้องจะคลอดขึ้นมา ทำให้ลุงรามกับพ่อเหมหยุดทะเลาะกันโดยปริยาย และลุงรามกลับเป็นคนขับรถพาแม่กับพ่อไปโรงพยาบาล และแม่ยังบอกอีกว่าหลังจากที่เธอคลอดทั้งลุงรามและพ่อเหมก็ไม่อะไรต่อกันอีกและต่างคนต่างอยู่

"ลุงรามจะรู้ไหมนะว่าเป็นคนแรกที่น้องรินให้ขนม"

เพราะแม่ยังเล่าให้ฟังอีกว่าลุงรามเป็นคนแรกที่ทำให้เธอรู้จักแบ่งปัน ในตอนที่เธอสามขวบลุงรามแวะมาที่ร้านทำให้เธอได้เจอกับลุงราม และเธอได้ให้ช็อกโกแลตกับลุงราม เพราะตอนเด็กเธอเป็นคนชอบหวงของไม่ค่อยแบ่งปันแต่กลับแบ่งปันให้ลุงรามจนพ่อแม่ตกใจและดีใจที่เธอรู้จักแบ่งปันแล้ว

"จะได้เจอลุงรามอีกไหมนะ"

สาเหตุที่ทำให้รินดาอยากเจอลุงรามอีกนั้น มันเริ่มตั้งแต่ที่ได้เห็นหน้าลุงรามเมื่อไม่นานมานี้

ซึ่งการที่ลุงรามมาที่ร้านรอบนั้นทำให้รินดาได้รู้มาจากแม่ว่าลุงรามกำลังทำร้านอาหารญี่ปุ่นอยู่ที่หลังโรงเรียนที่เธอศึกษาอยู่ และนั่นก็เป็นสาเหตุที่ทำให้รินดาไปที่หลังโรงเรียน

ซึ่งเธอก็ไปวนเวียนอยู่ที่หลังโรงเรียนเกือบทุกวันตั้งแต่รู้ว่าร้านที่สร้างใหม่ที่อยู่หลังโรงเรียนเป็นของลุงรามแต่เธอก็ไม่เคยได้เจอลุงรามเลย

จนกระทั่งหลายวันก่อน

ที่เธอได้เจอกับลุงรามและอีกหลายวันที่ผ่านมา

ซึ่งเธอไม่ได้ตั้งใจจะทำเป็นไม่รู้จักลุงราม เธอแค่อยากรู้ว่าลุงรามจะคุ้นหน้าเธอไหมแต่ก็เหมือนว่าลุงรามจะไม่คุ้นอะไรในตัวเธอเลยแต่เธอก็เข้าใจเพราะลุงรามไม่เคยเจอเธอมาก่อน และทำให้เธอแกล้งทำเป็นไม่รู้จักลุงรามเหมือนกัน และพอได้แกล้งเธอกลับรู้สึกว่าลุงรามน่าแกล้งและถึงแม้ลุงรามจะดูดุแต่ก็ใจดี

คิดแล้วก็อดอมยิ้มออกมาไม่ได้

"เจ้าหมา...น้องรินรู้แล้วว่าจะทำยังไงกับแกดี"

รินดายิ้มกรุ่มกริ่มเมื่อมองหน้าตุ๊กตาหมา

กระทั่งเวลาผ่านไป

"เสร็จสักที"

"ถ้าลุงรามได้เห็นจะเป็นยังไงนะ คิก ๆ"

รินดายกตุ๊กตาหมาขึ้นมาดูอีกครั้งพร้อมหัวเราะคิกคักที่ตอนนี้ตุ๊กตาหมามีปอกคอสลักชื่อว่า 'ลุงราม'

วันต่อมา

หลังโรงเรียนมัธยม

"มันใช่เรื่องไหม?"

"ทำไมต้องทำตามที่เด็กนั่นบอกไว้ด้วย"

รามบ่นตัวเองในขณะที่มือยังถือไม้หมูปิ้งป้อนให้แม่หมา เขาไม่จำเป็นต้องทำตามหรือทำแบบนี้เลย แต่ในขณะที่เขาเข้ามาดูร้านอยู่ ๆ คำพูดของเด็กสาวกลับแว่วเข้ามาในหู จนเขาต้องหาซื้อหมูปิ้งมาให้แม่หมาอย่างที่เป็นอยู่ตอนนี้

"รีบกินซะ ฉันไม่มีเวลาว่างมากหรอกนะ แกเป็นหมาตัวแรกที่ฉันต้องมาป้อนแบบนี้"

แม้ปากจะบ่นแต่มือก็ยังคอยป้อนคอยส่งหมูปิ้งให้มัน ก็เป็นอย่างที่เขาพูดว่าเขาไม่เคยต้องมาเสียเวลาทำอะไรแบบนี้ แต่ตอนนี้เขากำลังป้อนอาหารให้หมาอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน