ตอนที่4 ตุ๊กตาหมาแก่

เวลาต่อมา

"ในที่สุดหนูก็ได้ตุ๊กตาหมาตัวนี้ ขอบคุณนะคะ"

เด็กสาวยกตุ๊กตาหมาขึ้นมาดูพร้อมยกยิ้มด้วยความดีใจ

"แม่ง แค่ตุ๊กตาตัวเดียวถึงกับทำให้ฉันต้องกลายเป็นพ่อเธอเลยเหรอวะ"

รามสบถออกมาอย่างคาดโทษ

"ขอโทษค่ะ"

เด็กสาวทำหน้าสำนึกผิดเล็กน้อย

"เธออายุเท่าไหร่ถึงได้เล่นตุ๊กตาอย่างกับเด็ก"

รามมองเด็กสาวอย่างหงุดหงิดใจ เขาคิดว่าแค่เป็นผู้ปกครองก็เพียงพอแล้ว แต่ไม่คิดว่าเด็กสาวยังป่าวประกาศว่าเขาเป็นพ่อของเธออีก

คิดแล้วโมโห!

เมียยังไม่ทันมีแต่ตอนนี้มีลูกซะแล้ว

"อย่าโกรธหนูเลยที่หนูให้คุณลุงเป็นพ่อ แต่การเล่นตุ๊กตาไม่จำเป็นต้องเด็กเสมอไปนะคะ แล้วหนูก็ไม่ใช่เด็กเพราะหนูจะสิบเก้าอีกไม่กี่เดือนนี้ค่ะ อีกอย่างอาทิตย์หน้าถ้าหนูสอบเสร็จก็จบมัธยมปลายเตรียมจะเข้ามหาลัยแล้วค่ะ"

"จะจบแล้ว?"

เพราะรามนึกว่าเธออยู่มอสี่มอห้าอยู่

"ค่ะ"

"แต่เธอก็ดูเด็กสำหรับฉันอยู่ดี"

"หนูดูเด็กมากเหรอคะ"

"โคตรเด็ก"

"ลุงรามชอบเด็กไหมคะ...หรือไม่ชอบ"

เด็กสาวหันมองคนตัวสูงด้วยแววตามีประกายบางอย่าง

"ฉันไม่ชอบเด็ก ยิ่งเด็กดื้อก็ยิ่งไม่ชอบเพราะมันน่ารำคาญ"

รามตอบอย่างไม่คิดอะไรและตอบตามสิ่งที่เขารู้สึกมาตลอด

แต่คำพูดของเขากลับทำให้เด็กสาวหน้าเจื่อนและนิ่งเงียบไปแต่มันก็แค่ชั่วครู่เพราะไม่นานเด็กสาวก็ปรับสีหน้าให้เป็นปกติ

"งื้อ ตุ๊กตาหมาตัวนี้น่ารักจัง"

รินดาเปลี่ยนเรื่องคุยและกลับมาให้ความสนใจตุ๊กตาหมาต่อ

"ดีใจขนาดนั้น? แค่ตุ๊กตาหาซื้อที่ไหนก็ได้"

"ตุ๊กตาหมาตัวนี้มันมีคุณค่าทางใจค่ะหาซื้อไม่ได้หรอกค่ะ ขอบคุณคุณลุงจริง ๆ ที่ทำให้หนูได้ตุ๊กตาหมาแก่ตัวนี้"

รินดาพูดออกมาด้วยความดีใจ เพราะน้อยมากที่เธอจะได้รับอะไรจากคนอื่นหรือมีคนอื่นยอมทำอะไรให้แบบนี้นอกจากพ่อกับแม่เท่านั้น เพราะคนอื่นคิดว่าเธอคงไม่อยากได้ของพวกนี้หรือคิดว่าเธอมีพ่อแม่ที่ร่ำรวยอยู่แล้วอยากได้อะไรก็ย่อมได้ แต่ใครจะคิดว่าของเล็กน้อยพวกนี้จะทำให้เธอดีใจมาก ๆ

"อะไรคือหมาแก่?"

รามตั้งคำถามด้วยความสงสัย

"คุณลุงลองดูหน้ามันสิคะ ขนเยอะ ๆ เหมือนรอยเหี่ยวและหน้าย่นเหมือนหมาแก่เลย"

"ก็จริง แล้วจะเลือกตัวนี้ทำไมมันมีตั้งหลายหน้าหลายพันธุ์ไม่เลือกล่ะ"

พอรามดูหน้าตุ๊กตาหมาของเธอก็มีความเห็นเหมือนเธอว่ามันดูเป็นหมาแก่จริง แต่ไม่เข้าใจตรงที่ทำไมเธอถึงเลือกมัน เพราะตุ๊กตาหมามันมีให้เลือกตั้งมากมาย

"เพราะชอบค่ะถึงได้เลือก"

"..."

"ถึงจะเป็นหมาแก่...แต่ก็น่ารักดี"

"..."

รามไม่ได้พูดอะไรออกมา และไม่เข้าใจว่าเด็กสาวจะมองหน้าเขาทำไม

"แต่หนูก็อยากขอบคุณคุณลุงอีกครั้งที่สละเวลามาเป็นผู้ปกครองให้หนูและทำให้หนูได้ตุ๊กตาหมาแก่ตัวนี้ หนูได้มันมาเพราะคุณลุงเลยน้า"

"ถ้าซึ้งใจขนาดนั้นไม่สลักชื่อฉันไว้บนตัวมันเลยล่ะ"

รามพูดประชดออกไป เพราะเด็กสาวขอบคุณเขาแทบนับครั้งไม่ถ้วน ไม่คิดว่าแค่ตุ๊กตาตัวเดียวเธอจะดีใจขนาดนั้น

"โอ๊ะ จริงเหรอคะ แล้วคุณลุงชื่ออะไรเหรอคะ รู้จักกันมาตั้งนานยังไม่รู้ชื่อเลย"

เด็กสาวถามด้วยความตื่นเต้น

"ถามชื่อฉันไปทำไม"

"ก็คุณลุงบอกให้สลักชื่อลงบนตุ๊กตา ก็ต้องรู้ชื่อคุณลุงก่อนสิคะ"

"เธอนี่มัน"

รามพ่นลมหายใจอย่างระงับอารมณ์ ทำไมเขาต้องมาเจอกับเด็กปั่นประสาทแบบนี้ แล้วเขาก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันที่ยังพูดคุยกับเด็กนี่อยู่ได้

"คุณลุงจะไม่บอกชื่อจริงเหรอคะ หนูชื่อรินดาหรือจะเรียกน้องรินก็ได้ค่ะ เพราะพ่อแม่ชอบเรียกหนูว่าน้องริน"

"เธอบอกชื่อตัวเองกับคนอื่นง่าย ๆ เลยเหรอ"

แม้เขาจะรู้สึกคุ้น ๆ กับชื่อของเธอทั้ง รินดา และ น้องริน เพราะเขารู้สึกเหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อนแต่นึกไม่ออกแต่ก็ปล่อยผ่านไป และก็อดไม่ได้ที่จะตำนิเด็กสาวที่ไว้ใจคนง่ายไป แต่เขาก็นึกสงสัยอีกครั้งที่เด็กสาวทำตัวเหมือนขาดความอบอุ่นแต่ก็พูดถึงพ่อแม่อยู่บ่อย ๆ

"ก็คุณลุงไม่ใช่คนอื่นสำหรับหนูนี่คะ เพราะตอนนี้เราสนิทกันแล้ว สรุปคือคุณลุงจะไม่บอกชื่อจริงเหรอคะ แต่น้องรินอยากรู้จริง ๆ นะคะ"

"ราม...ฉันชื่อราม"

สุดท้ายรามก็บอกชื่อของตัวเองไปให้มันจบ ๆ

"ลุงราม..."

"..."

"ชื่อหนูกับลุงรามคล้องกันเลยนะคะ"

รินดาพูดออกมาพร้อมอมยิ้มจนตาหยี

"แล้วแต่เธอจะคิดแล้วกัน แล้วก็เลิกเรียกฉันว่า ลุง! สักที"

รามพูดอย่างเหนื่อยหน่ายใจ

"อ่าว ไม่ให้เรียกลุงแล้วจะให้เรียกอะไรคะ เรียกพี่เหรอคะ?"

"..."

รามเริ่มรู้สึกปวดหัวกับเด็กสาว เธอดูไม่ประสาแต่คำพูดคำจานี่ถึงกับทำให้เขากุมขมับ

เด็กนี่หาเรื่องให้เขาติดคุกเหรอไง

"แม่ง ลุงก็ลุง"

"อ้อ ค่ะลุงราม"

"ฉันไม่อยากเสียเวลากับเธอแล้ว แยกย้ายกันซะ"

"ก็ได้ค่ะ หนูขอบคุณอีกครั้งนะคะ แต่ลุงรามคะหนูขอรบกวนอีกเรื่องได้ไหมคะ"

"อะไรของเธออีก"

"เสาร์อาทิตย์นี้ถ้าลุงรามมาดูร้านหนูวานชะโงกหน้าดูแม่หมากับลูกหมาให้หน่อยนะคะหรือเอาอาหารให้มันหน่อยค่ะ"

"เธอกำลังใช้ฉัน?"

รามอยากจะบ้าตาย สรุปแล้วเด็กหน้าซาลาเปานี่เข้าหาเขาเพื่อหวังใช้ประโยชน์จากเขาชัด ๆ

"เปล่านะคะ แค่บอกไว้เฉย ๆ และหนูหวังว่าวันจันทร์จะได้เจอกับลุงรามอีกนะคะ หนูจะมาเวลาเดิม"

เด็กสาวยังลอยหน้าลอยตาพูดต่อ

"ฉันไปล่ะ"

รามไม่ได้รับปากแต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ พร้อมขอตัวไปทันทีเพราะขืนต่อล้อต่อเถียงกับเธอคงไม่จบสักที

จากนั้นเขาก็ไม่รอฟังอะไรจากเธออีกพร้อมเดินออกไปทันที

ส่วนเด็กสาวกลับไม่ละสายตาไปจากคนตัวสูง

"ถึงจะดุไปหน่อยแต่ลุงรามก็ใจดี"

"แถมยังหล่อเหลา"

รินดายิ้มตามหลังคนตัวสูงและมองแผ่นหลังกว้างที่เดินหายจนลับตาไป พร้อมยกตุ๊กตาหมาขึ้นมามองหน้าอีกครั้งจากนั้นก็กอดไว้แน่น

'ไว้เจอกันใหม่นะคะลุงราม'

(อีบุ๊กเร็ว ๆ นี้จ้า)