ตอนที่6 น่ารำคาญ

วันจันทร์

หลังโรงเรียน

หลังจากสอบเสร็จและแยกย้ายกับเพื่อนรินดาก็รีบมาที่หลังโรงเรียนทันที

"แม่หมาช่วยตอบน้องรินทีว่าวันนี้ลุงรามจะมาหรือเปล่านะ"

รินดาเอ่ยถามแม่หมาขณะที่ป้อนลูกชิ้นให้มัน

"หรือลุงรามกลับไปแล้ว..."

รินดาทำหน้าเศร้าพร้อมชะโงกหน้ามองไปทางร้านอาหารญี่ปุ่นของลุงราม เธอไม่รู้เลยว่าลุงรามจะมาเวลาไหนและไม่รู้ว่าจะได้เจอกันอีกหรือเปล่า แต่เธอก็อยากเจอลุงราม

ตุบ!

และเป็นอีกครั้งที่รินดาปีนรั้วข้ามมาอีกฝั่ง ถึงแม้เธอจะดูเป็นผู้หญิงบอบบางแต่เธอก็ไม่ได้อ่อนแอ รั้วแค่นี้เธอปีนได้สบาย

"วันนี้จะไม่ได้เจอจริง ๆ เหรอ"

รินดาเดินวนไปวนมาอยู่หน้าร้านอาหารของเขา

และเธอก็ตัดสินใจว่าจะกลับ

"มาทำอะไรแถวร้านฉันอีก"

กึก

แต่กลับมีเสียงทุ้มดังขึ้นเสียก่อน

"ลุงราม!"

รินดาเรียกคนตัวสูงด้วยความดีใจ

"ทำไม?"

รามแกล้งทำเสียงเข้มและทำหน้าขรึมใส่เด็กสาวเหมือนว่าไม่สบอารมณ์ที่ได้เจอเธอ ทั้งที่ความจริงแล้วเขามาที่ร้านไปแล้วครั้งหนึ่งแต่เขากลับวนรถกลับมาอีกครั้ง ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกันแต่คำพูดของเด็กสาวกลับดังเข้ามาในหัว

'หนูหวังว่าวันจันทร์จะได้เจอกับลุงรามอีกนะคะ หนูจะมาเวลาเดิม'

และนั่นก็ทำให้เขากลับมาที่นี่อีกครั้ง

"หนูคิดว่าจะไม่ได้เจอซะแล้วค่ะ ว่าแต่ลุงรามเพิ่งมาเหรอคะ"

"อืม เพิ่งมา"

ตอบไม่ค่อยเต็มเสียงเพราะมาไปแล้วรอบหนึ่ง

"ดีใจจังที่ได้เจอลุงราม"

"อยากเจอฉันทำไม?"

"เพราะหนูมีอะไรจะให้ลุงรามดู"

"อะไร?"

"แป๊บนะคะ"

รินดาเปิดกระเป๋าของตัวเองพร้อมล้วงเอาอะไรบางอย่างออกมา

พรึ่บ

"แท๊แดน นี่ไงคะ หนูทำตามที่ลุงรามบอกแล้ว"

รินดายื่นตุ๊กตาหมาให้ลุงรามดูด้วยความภูมิใจ

"ทำบ้าอะไรวะ!"

รามทวนชื่อที่ถูกสลักไว้ตรงปอกคอของตุ๊กตาหมาของเธอ

'ลุงราม'

เขาอ่านอยู่ซ้ำ ๆ ว่ามันใช่จริงไหม แต่เมื่อแน่ใจแล้วว่าใช่เขาถึงกับโมโห

"หนูสลักชื่อลุงรามไว้ตามที่บอกทุกอย่าง หนูตั้งใจทำเลยนะคะ ตัวเดียวในโลกเลย...ลุงรามไม่ชอบเหรอคะ"

"คิดได้ไงว่าคนอย่างฉันจะชอบ ถ้ารู้ว่าเป็นแบบนี้ฉันไม่กลับมาอีกครั้งหรอก"

รามพูดด้วยอารมณ์โมโห เพราะเธอทำอย่างกับเขาเป็นหมาแล้วมีเธอเป็นเจ้าของยังไงยังงั้น

"อะไรนะคะ"

เพราะเธอได้ยินไม่ชัด

"เธอกล้ามากนะที่เอาชื่อฉันไปทำแบบนั้น ไม่มีใครสั่งสอนหรือไง เธอไม่มีสิทธิเอาชื่อคนที่ไม่รู้จักมาทำอะไรแบบนี้"

ถึงแม้ว่ามันจะดูไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องที่ชื่อเขาจะถูกเอามาทำอะไรแบบนี้ และเขากับเธอก็ยังถือว่าเป็นคนแปลกหน้าต่อกัน เธอก็ไม่ควรมาทำอะไรแบบนี้

"ขอโทษค่ะ...หนูคิดว่าลุงรามอนุญาตแล้ว แต่หนูชอบจริง ๆ นะคะ"

"..."

"หนูไม่ได้ทำไปเพราะแกล้งลุงราม แต่วันนั้นลุงรามบอกว่าสลักชื่อลงไปเลยหนูก็คิดว่าทำได้จริง และที่หนูทำเพราะมันเหมือนของแทนใจเพราะที่หนูได้มาก็เพราะลุงราม"

รินดาหน้าเจื่อนเล็กน้อย เพราะรู้สึกว่าลุงรามจะโกรธจริง ๆ แต่ก็ไม่ผิดที่ลุงรามจะต่อว่าเธอ เพราะตามจริงลุงรามไม่รู้จักเธอเลยเพราะเธอรู้จักและเห็นลุงรามอยู่ฝ่ายเดียวมาตลอด

"เข้าใจคำว่าประชดไหม...ฉันไม่น่ามาเสียเวลากับเด็กอย่างเธอเลย"

"..."

"กลับบ้านไปซะ เวลานี้มันใช่เวลาที่เด็กอย่างเธอจะมาแถวนี้ แล้วเลิกวุ่นวายกับฉันซะที"

"ค่ะ ขอโทษอีกครั้งค่ะ"

รินดาขอโทษเขาอีกครั้ง พร้อมเดินคอตกกอดตุ๊กตาหมาออกไป ซึ่งวันนี้เธอไม่คิดวอแวอะไรเขาอีก

'ช่างเถอะ'

ส่วนรามได้แต่มองตามหลังเด็กสาวพร้อมถอนหายใจอย่างไม่รู้จะทำยังไง ยอมรับว่าโมโหแต่พอเห็นสีหน้าสลดที่ไร้ความสดใสอย่างเก่าของเธอ กลับทำให้เขาคิดว่าตัวเองพูดแรงไปหรือเปล่าเพราะยังไงเธอก็เป็นแค่เด็ก

แล้วทำไมต้องใส่ใจด้วย

ก็ดีแล้วที่ไม่มีเด็กมาวอแววุ่นวาย

เพราะมันน่ารำคาญ

@Memory

"ร้านอาหารญี่ปุ่นของมึงใกล้เสร็จแล้วใช่ไหมไอ้ราม"

"อืม"

รามตอบเพื่อนสนิทอย่าง อิท สั้น ๆ ขณะที่มือข้างหนึ่งลูบไล้หญิงสาวที่เรียกมาบริการซึ่งเธอก็นัวเนียเขาอยู่เช่นกันส่วนมืออีกข้างของรามก็ยกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม และบาร์กึ่งร้านอาหารแห่งนี้ก็เป็นของเขาซึ่งกลางวันเปิดโซนร้านอาหารส่วนกลางคืนเปิดโซนบาร์

"มึงดูมีเรื่องให้คิดนะ"

คำพูดของอิททำให้รามชะงักมือที่กำลังลูบคลำหญิงสาวข้างกาย

"กูนี่นะ"

"ถ้ามึงไม่มีเรื่องให้คิดมึงคงไม่นัวกับน้องเขาขนาดนั้นหรอกและมึงคงไม่ดื่มขนาดนี้ เป็นเพราะมึงอยากสนใจอย่างอื่นเพื่อจะได้ไม่ต้องคิดเรื่องที่ทำให้คิด"

"หึ มึงโคตรมั่ว"

รามแค่นหัวเราะออกมากับคำพูดของเพื่อน

"มึงอย่าลืมว่ากูคบมึงมานาน"

อิทกระตุกยิ้มมุมปากอย่างรู้ดี แต่ก็ไม่คิดถามว่าเรื่องอะไรที่ทำให้เพื่อนเป็นแบบนี้เพราะคิดว่าเพื่อนกำลังจัดการด้วยวิธีคงตนอยู่

"แต่ตอนนี้กูกำลังจะเลิกคบมึงแล้ว มึงคงไม่เหงาใช่ไหมเพราะผู้หญิงข้างกายที่กูเรียกมาคงทำให้มึงมีความสุข"

รามยกยิ้มมุมปากบ้างและอิทก็รู้ความหมายดี เพราะไม่ใช่แค่รามที่มีผู้หญิงประกบข้างเพราะอิทก็มีไม่ต่างกัน

"หึ เชิญ"

อิทบอกกับรามอย่างรู้ความหมายดี

"ไปกันเถอะค่ะ"

สาวสวยข้างกายของรามพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อนและต้องการเต็มทน

"อืม"

รามขานรับในลำคออย่างไม่ใส่ใจนักพร้อมยกเหล้าขึ้นดื่มอีกครั้ง

พรึ่บ

จากนั้นก็ลุกขึ้นโดยมีหญิงสาวข้างกายควงแขนไม่ห่าง และจุดหมายของทั้งสองคือห้องสำหรับหลับนอน

เม้นท์เป็นกำลังใจให้ไรท์หน่อยค่า