ตอนที่3 ดื้อตาใส

"คุณลุง! เดี๋ยวก่อนค่ะ"

กึก

แต่รามกลับถูกเรียกไว้อีกครั้ง

"อะไรอีก?"

"นั่นคุณลุงจะไปไหนคะ"

"ฉันต้องบอกเธอ?"

"คุณลุงจะไปไหนก็ต้องบอกกันก่อนสิคะ เราเป็นคนรู้จักกันนะคะ"

"เธอพูดคุยกับคนแปลกหน้าและไว้ใจคนง่ายไปหรือเปล่า ทำไมถึงตีสนิทกับคนแปลกหน้าง่าย ๆ พอได้คุยกับใครก็บอกว่าสนิทรู้จักกันแล้วเหรอ"

"..."

"แล้วฉันบอกหรือยังว่าอยากรู้จักเธอ"

รามถอนหายใจและอดไม่ได้ที่จะพูดออกมาและรามเริ่มคิดแล้วว่าเด็กคนนี้อาจจะมีปัญหาอะไรหรือเปล่า อาจไม่มีเพื่อนคบหรืออาจขาดความอบอุ่นถึงได้ทำตัวรู้จักสนิทสนมกับคนแปลกหน้าง่ายดายขนาดนี้

"หนูไม่ได้ทำความรู้จักไปทั่วและไม่ได้พูดคุยกับใครไปเรื่อยนะคะ แต่หนูทำความรู้จักกับคุณลุงคนแรก อีกอย่างคุณลุงก็ดูไม่ใช่คนแปลกหน้าที่ดูไว้ใจไม่ได้นี่คะ"

'ควรจะดีใจไหม?'

รามไม่รู้ว่าควรรู้สึกยังไง เขาควรจะดีใจเหรอที่เด็กประหลาดมาบอกว่าเขาคือคนแรกที่เธอทำความรู้จัก

"แล้วรู้ได้ไงว่าฉันดูไว้ใจได้? ไม่รู้จักคำว่ารู้หน้าไม่รู้ใจเหรอไง"

รามอดไม่ได้ที่จะสั่งสอนเด็กประหลาด

"คุณลุงไว้ใจไม่ได้เหรอคะ?"

"..."

"แต่หนูเชื่อว่าคุณลุงเป็นคนดี ถึงแม้หน้าคุณลุงจะดุไปหน่อยแถมยังบึ้งตึงและหน้าเครียดไปหน่อย แต่หนูรู้ว่าคุณลุงเป็นคนดี"

รามยังไม่ทันได้พูดอะไรออกมาแต่เด็กสาวก็สรุปเอาเองอีกแล้ว ที่สำคัญคำพูดของเธอทำให้เขาครุ่นคิดว่าเธอชมเขาจริงใช่ไหมหรือหลอกด่าอีกแล้ว ที่บอกว่าเขาหน้าดุหน้าเครียดบึ้งตึง

'นี่ชมเขาอยู่ใช่ไหม?'

"ว่าแต่พรุ่งนี้คุณลุงมาอีกไหมคะ"

"จะมาไม่มาเกี่ยวอะไรกับเธอ"

"เกี่ยวสิคะก็หนูอยากเจอคุณลุง"

"..."

"เพราะตอนนี้เราเป็นคนรู้จักกันแล้ว"

"อยากเจอฉันทำไม ไม่มีเพื่อนคบเหรอไง"

"เพื่อนมีค่ะ แต่เพื่อนรุ่นราวคราวเดียวกับคุณลุงไม่มีค่ะ"

"เด็กนี่!"

รามอยากจะฟาดเด็กปากดีจริง ๆ แต่ก็พยายามระงับอารมณ์และท่องไว้ว่าเธอเป็นแค่เด็ก

และเขาไม่อยากเถียงกับเด็กอีกเลยหันหลังเดินหนีไปทัน

"อ้าว คุณลุง!"

"คุณลุงไปไหนคะ! เดี๋ยวก่อนค่ะ!"

"ตกลงพรุ่งนี้จะมาอีกไหมคะ"

"หนูรอนะคะ!"

เด็กสาวตะโกนตามหลังร่างสูง

'หึ'

รามกระตุกยิ้มมุมปากเพราะรู้สึกสะใจเมื่อได้ยินเด็กปากดีแหกปากร้องหาเขาจากอีกฟากฝั่งของรั้ว

หลายวันต่อมา

"คุณลุง"

"คุณลุงพอจะมีเวลาว่างสักนิดไหมคะ?"

และวันนี้ก็เป็นอีกวันที่เด็กสาวเกาะรั้วพูดคุยกับคนตัวสูงอย่างเช่นหลายวันที่ผ่านมา

"เลิกเรียกสักที อะไรกับฉันนักหนาวะ"

ตั้งแต่เขาเจอกับเด็กสาวเมื่อหลายวันก่อน เขาก็เจอกับเธอทุกวันจนถึงวันนี้ ซึ่งเขาไม่ได้อยากเจอหรืออยากพูดคุยกับเธอ แต่ช่วงหลายวันมานี้เขาต้องมาดูร้านทุกวันเพราะใกล้จะเสร็จแล้ว อีกอย่างที่เขามาเวลานี้เพราะเป็นเวลาสะดวกของเขาแต่ก็ไม่สะดวกหูเท่าไหร่เพราะมาทีไรเจอกับเด็กปากเสียที่มาป้วนเปี้ยนวุ่นวายตลอด

"พอดีหน้าโรงเรียนมีแจกตุ๊กตาค่ะ แต่เขาจะแจกให้ก็ต่อเมื่อพาผู้ปกครองไปด้วยเท่านั้นค่ะ"

"แล้ว?"

"คุณลุงไปเป็นผู้ปกครองให้หนูหน่อยได้ไหมคะ คือหนูอยากได้ตุ๊กตาค่ะ"

"อะไรนะ ให้ฉันไปเป็นผู้ปกครอง?"

รามไม่อยากจะเชื่อว่านอกจากเขาจะถูกเด็กที่ไหนไม่รู้มาเรียกตัวเองว่าลุงและมาวุ่นวายทุกวัน ล่าสุดยังถูกขอให้ไปเป็นผู้ปกครองอีก

"ค่ะ ถือว่าช่วยคนรู้จักได้ไหมคะ อีกอย่างวันก่อนนั้นคุณลุงก็ทำความผิดนะคะที่สูบบุหรี่รบกวนหนูกับแม่หมาและลูกหมานะคะ ถือว่าทำเพื่อหลายชีวิตค่ะ"

"ฉันเคยบอกไปแล้วว่าไม่ได้อยากรู้จักเธอ อีกอย่างเรื่องบุหรี่มันตั้งแต่วันไหนแล้ว"

"นะคะ"

เด็กสาวตีมึนไม่หยุด

"จะอะไรหนักหนาวะ"

รามสบถออกมาอย่างหัวเสีย

"..."

แต่กลับทำให้เด็กสาวหน้าเสียเล็กน้อย

"แม่ง เป็นก็เป็น"

แม้เขาจะหงุดหงิดรำคาญ แต่พอเห็นสีหน้าเธอกลับทำให้เขาตอบตกลงให้มันจบ ๆ ไป เพราะเขาได้ข้อสรุปในใจแล้วว่าเด็กสาวคงเป็นเด็กขาดความอบอุ่นและอาจไม่มีผู้ปกครองดูแลจริง ๆ ทำให้เขาตอบรับเด็กสาว เขาจะถือซะว่าช่วยเด็กละกัน

"จริงนะคะ!"

เด็กสาวยิ้มแป้นออกมาด้วยความดีใจที่เขายอมทำตามคำขอ

"อืม เห้ย! ทำอะไรของเธอวะ!"

รามตกใจพร้อมหันซ้ายหันขวาดูว่าจะมีใครมาเห็นไหม เมื่อตอนนี้เด็กสาวกำลังปีนรั้วออกมา

ตุบ!

"ไปกันค่ะคุณลุง"

ทุกอย่างเกิดขึ้นไวมาก ในขณะที่รามยังคงตกใจแต่เด็กสาวกลับปีนรั้วข้ามฝั่งมาหาเขาอย่างง่ายดาย อีกทั้งเจ้าตัวยังยืนยิ้มอย่างไม่ทุกข์ร้อนอีก

"ทำอะไรลงไปไม่กลัวตกลงมาบาดเจ็บเหรอไง!"

รามพูดเสียงเข้มใส่เด็กสาว แม้กำแพงมันไม่สูงและปีนได้จริงแต่เธอเป็นผู้หญิงก็ไม่ควรทำและยิ่งเธอใส่กระโปรงมันก็ยิ่งไม่สมควร อีกอย่างถ้าตกลงมาจะเจ็บหนักเอาได้

"ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วงค่ะ แต่หนูแค่กลัวคุณลุงจะหนีเลยปีนมาหา"

"เหอะ!"

รามแค่นหัวเราะออกมาอย่างเอือมระอา เขาไม่ได้เป็นห่วงอย่างที่เธอเข้าใจแต่เขาแค่กลัวว่าถ้าเธอเป็นอะไรต่อหน้าเขา กลัวว่าจะกลายเป็นเขาที่ต้องรับผิดชอบ

พอเห็นใบหน้าของเด็กสาวใกล้ ๆ รามก็รู้สึกคุ้นแปลก ๆ และก็อดสำรวจเด็กสาวไม่ได้ เด็กสาวตัวเล็กบอบบางน่าทะนุถนอม ผิวพรรณของเด็กสาวเหมือนผิวลูกคุณหนู ผิวขาวละเอียดมากโดนอะไรเข้าหน่อยก็คงแดง แต่ถึงเด็กนี่จะเหมือนคุณหนูแต่แม่งโคตรแสบ

โคตรดื้อตาใส