ตอนที่2 เด็กเมื่อวานซืน

"คุณลุงมารอรับลูกเหรอคะ ถึงได้มาสูบบุหรี่ตรงนี้"

เด็กสาวยังเอ่ยถามต่อ

"เมียฉันยังไม่มีจะเอาลูกมาจากไหน"

รามเริ่มไม่สบอารมณ์พร้อมปรายตามองเด็กสาวเพราะเธอพูดไม่เข้าหู นอกจากเรียกเขาว่าลุงแล้ว ยังหาว่าเขามารอรับลูกอีก

ใครมาได้ยินเข้าใจผิดกันหมดแน่

"อ้าว คุณลุงยังไม่มีเมียไม่มีลูกหรอกเหรอคะ ไม่มีใครอยากคบคุณลุงเหรอคะ"

เด็กสาวทำหน้าคล้ายจะสงสัย แต่คนฟังกลับรู้สึกว่ากำลังถูกเด็กสาวเยาะเย้ยเหมือนเธอกำลังดูถูกเขาว่าไม่มีปัญญาหาเมียและไม่มีใครอยากเอา

"ไม่มีเมียไม่ได้แปลว่าไม่มีใครเอา...เป็นฉันที่ไม่เอาใครเป็นเมียต่างหาก"

เขาไม่ได้อยากเถียงหรืออะไรกับเด็กหรอก แต่เขาก็ต้องพูดปกป้องตัวเองว่าที่เขาไม่มีเมียเพราะเขายังไม่เอาใครเป็นตัวเป็นตนต่างหาก

"อ้อเหรอคะ แล้วคุณลุงมาสูบบุหรี่ทำไมตรงนี้คะ บุหรี่และกลิ่นบุหรี่มันไม่ดีต่อสุขภาพนะคะ"

เด็กสาวยังลอยหน้าลอยตาสั่งสอนผู้ใหญ่ด้วยใบหน้าซื่อ

"ที่ตรงนี้ตรงที่ฉันยืนอยู่เป็นพื้นที่ของฉัน ฉันเลยไม่คิดว่าการที่ฉันยืนสูบบุหรี่ของฉันอยู่ดี ๆ จะมีนักเรียนอยู่บริเวณนี้ด้วย อีกอย่างตรงที่เธอยืนอยู่นั้นมันเป็นส่วนข้างหลังของโรงเรียนและห่างไกลจากอาคารเรียน และเวลานี้ก็น่าจะเป็นเวลาเลิกเรียนแล้ว ฉันเลยไม่คิดว่าจะมีเด็กนักเรียนมาเพ่นพ่านแถวนี้"

"อ่อแบบนี้นี่เอง...แล้วที่กำลังก่อสร้างอยู่ก็เป็นของคุณลุงเหรอคะ"

"อืม"

"ว้าว ร้านอะไรคะ"

"ร้านอาหารญี่ปุ่น"

"ดีเลย หนูชอบอาหารญี่ปุ่น หนูจะมากินที่ร้านคุณลุงค่ะ"

"..."

"แต่คุณลุงคะ...หนูอยากแก้ตัวค่ะที่หนูมาแถวนี้ไม่ได้มาเดินเพ่นพ่านนะคะ แต่หนูมาเพื่อเอาอาหารมาให้แม่หมาที่คลอดลูกหมาค่ะ หนูน่ารักและใจดีใช่ไหมล่ะคะ"

รินดา เด็กสาวที่มาพร้อมกับความสดใสแต่มีความดื้อรั้นอยู่ในตัวบอกกับคุณลุงด้วยรอยยิ้มและความภูมิใจในตัวเอง แต่นิสัยโดยปกติของรินดานั้นเป็นคนชอบหวงของ ถ้ากับสัตว์เธอจะไม่หวงและแบ่งปันเหมือนที่ทำอยู่ แต่ถ้ากับคนเธอไม่ใช่คนที่จะแบ่งปันให้ใครง่าย ๆ แต่เธอจะเลือกคน

"หึ! ใจดีมาก"

รามแค่นหัวเราะในลำคอตอบประชดเด็กสาว เมื่อเด็กสาวกำลังยกยอตัวเองให้เขาฟัง แล้วเขาไม่เคยเห็นใครชมตัวเองได้เหมือนเธอมาก่อน

ไม่เห็นจะน่ารัก

"ดีใจที่คุณลุงก็ชมหนูนะคะ เพราะคุณพ่อคุณแม่สอนหนูว่าต้องรู้จักแบ่งปันค่ะ และหนูไม่คิดว่าการที่หนูมาหาแม่หมากับลูกหมาในครั้งนี้จะทำให้หนูได้เจอกับคุณลุง...ถือว่าหนูกับคุณลุงรู้จักกันแล้วนะคะ"

"รู้จักกัน?"

รามไม่คิดว่าเธอจะตีมึนบอกว่าเขากับเธอรู้จักกันแล้ว ใครอยากรู้จักกับเธอและเขาไปทำความรู้จักกับเธอตอนไหนไม่ทราบ

"ค่ะ เรารู้จักกันแล้วและในฐานะที่เรารู้จักกันหนูอยากแนะนำคุณลุงด้วยความหวังดีนะคะ ว่าคุณลุงไม่ควรสูบบุหรี่ใกล้สถานศึกษาค่ะ อีกอย่างการสูบบุหรี่อาจทำให้ตายไวขึ้นด้วยนะคะ"

"...!"

"ยิ่งคุณลุงไม่มีลูกไม่มีเมียเจ็บป่วยมาไม่มีคนดูแลจะแย่เอานะคะ ถ้าเป็นเด็กคนอื่นคงไม่เตือนคุณลุงหรอก แต่เพราะหนูเป็นเด็กน่ารักและหนูกับคุณลุงเรารู้จักกัน หนูเลยหวังดีกับคุณลุงค่ะ"

เด็กสาวบอกกับคุณลุงเสียงใสและสีหน้าของเธอก็แสดงออกมาว่าเป็นห่วงอย่างสุดซึ้ง

"หวังดี?"

รามดุนลิ้นกับกระพุ้งแก้มจ้องมองเด็กสาวเขม็ง เด็กนี่จะรู้ไหมว่ากำลังพูดกับใครอยู่ เขาไม่ใช่คนใจดีหรือนิสัยดีอะไร ถ้าไม่ติดว่าเป็นเด็กหรือไม่ใช่ผู้หญิง เขาคงได้ต่อยปากจริง ๆ ติดที่ว่าเธอเป็นเด็กและเป็นเด็กที่ไหนไม่รู้มาสอนเขา

ไม่รู้ว่าสอนหรือแช่งกันแน่

และเธอยังตีมึนไม่เลิกที่ทำเหมือนเป็นคนรู้จักกัน แล้วดูหน้าตาเหมือนไม่มีพิษไม่มีภัยแต่คำพูดแต่ละคำที่ออกมาจากปากโคตรแสบ เพราะเขารู้สึกเหมือนถูกหลอกด่า

"หนูหวังดีจริง ๆ ค่ะ และหนูไม่อยากให้คุณลุงตายไว"

"ขอบคุณ"

รามพูดประชดเสียงเข้มเพราะไม่ได้ต้องการความหวังดีจากเธอ

ปากบอกหวังดีแต่นี่มันแช่งกันชัด ๆ

เด็กเมื่อวานซืน

และรามคิดว่าเขาไม่ควรจะเสียเวลากับเด็กนี่

ขอคนละหนึ่งใจให้ไร์หน่อยจ้า