บทที่ 5 หุบเหวทะเลเพลิง

หุบเหวทะเลเพลิง เบื้องล่างนั้นคือหุบเหวอันเวิ้งว้าง ไฟโลกันตร์ลุกโชนไม่สิ้นสุด เปลวเพลิงสีแดงฉานลุกไหม้ราวกับจะกลืนกินสรรพสิ่ง ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ได้ว่าเพลิงนี้จะมอดดับลงเมื่อใด เพราะทะเลเพลิงแห่งนี้กว้างใหญ่ไพศาลไร้ขอบเขต ไม่อาจหาที่บรรจบได้ ไอมารที่แผ่ออกมารุนแรงเกินกว่าจะทานทนได้ ราวกับมีชีวิตของมันเอง มันรุนแรงเสียจนเหล่ามารทั้งปวงยังไม่กล้าเข้าใกล้เขตแดนนี้ เพราะนี่คือที่สถิตของ ‘พญามาร’ ผู้เคยถูกเทพบิดรเทียนหมิง สังหารไปก่อนยุคสร้างโลกมนุษย์นับร้อยนับพันล้านใบ

แต่ทว่า “พญามาร” หาได้สูญสิ้นไปอย่างแท้จริงไม่ ดวงจิตอันมืดมิดของมันกลับรวบรวมซากแห่งพลังขึ้นมาใหม่ แล้วถูกผนึกไว้ในใจกลาง ทะเลเพลิงไกลโพ้น สมุนมารจากเผ่าต่างๆ ต่างเฝ้ารอการหวนคืนของนายเหนือหัว เพื่อวันหนึ่งจะได้ทำลายสวรรค์และโค่นล้มบัลลังก์แห่งเทพเซียนให้มอดไหม้ไปพร้อมเปลวเพลิง

กลางใจทะเลเพลิงนั้น ตั้งตระหง่านอยู่’ เสาปีศาจ ‘อันเป็นที่สถิตของดวงจิตพญามาร มันยืนอยู่เพียงลำพัง ท่ามกลางเปลวไฟและความเดียวดายชั่วนิรันดร์ ทุกครั้งที่มีมารใดหาญกล้าเข้าใกล้ ล้วนไม่มีผู้ใดได้กลับออกมาอีก เพราะพญามารจะดูดกลืนไอมารเหล่านั้นจนร่างสลาย กลายเป็นเชื้อเพลิงให้เปลวเพลิงร้อนแรงยิ่งกว่าเดิม จึงไม่มีมารตนใดกล้าเหยียบย่างเข้าสู่เขตแดนแห่งนี้อีกเลย

แต่บัดนี้… ภายในทะเลเพลิงอันลุกโชนกลับเกิดการสั่นสะเทือน พญามารเริ่มก่อร่างสร้างกายขึ้นใหม่ในรูปมนุษย์อีกครั้ง แม้ดวงตาทั้งคู่ยังคงปิดสนิทอยู่ในห้วงนิทรานับแสนปี แต่เพียงเห็นก็รู้ว่าร่างนี้หาใช่สิ่งอัปลักษณ์ไม่ แต่ทว่าใบหน้าของเขางดงามราวเทพเซียน ทั้งที่เนื้อแท้คือพญามารผู้เคยทำให้สวรรค์สั่นสะเทือน

พลังแห่งดวงจิตของเขาบัดนี้แข็งแกร่งยิ่งกว่าครั้งใด เพราะได้ดูดซับไอมารนับหมื่นปี จนกลั่นเป็นแก่นแห่งอสูร

เสียงหัวเราะต่ำลึกดังขึ้นท่ามกลางเพลิงโลกันตร์

“การอุบัติของพญามารใกล้สมบูรณ์แล้ว… อีกไม่นาน ข้าจะลืมตาตื่นจากการหลับใหลนับแสนปี… ตงฟาง! เหล่าเทพเซียนทั้งปวง! ข้าอยากรู้เหลือเกิน ว่าพวกเจ้ายังจะได้เสวยสุขกันอยู่อีกหรือไม่… ฮ่า… ฮา… ฮา…!”