บทที่ 7 ราชินีแห่งลานสเก็ต (1/3)

“เมื่อกี้ที่เธอพูด หมายความว่าไงน่ะ เธอบอกว่าขอฝากตัวด้วย” นักกีฬาหญิงคนหนึ่งถามขึ้นอย่างไม่แน่ใจ

“นั่นสิ”

“ไม่ต้องเสียเวลาคิด ถามเจ้าหน้าที่เลยดีกว่า” นักกีฬาชายคนหนึ่งพูดขึ้นพร้อมกับก้าวเข้าไปหาเจ้าหน้าที่ที่รับลงทะเบียน

“ขอโทษนะครับ นักกีฬาหญิงคนเมื่อกี้ เธอมาแข่งในนามของประเทศไหนครับ” เขาถามเป็นภาษาอังกฤษ

“ประเทศ C ครับ”

คำตอบที่ได้ยินทำให้นักกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวจากประเทศ C ตะลึงงัน ข่าวที่ดาร์ลีน หยาง ย้ายมาแข่งในนามประเทศ C แพร่สะพัดไปในหมู่นักกีฬาจากประเทศ C อย่างรวดเร็ว พวกเขาตื่นเต้นกันอย่างยิ่ง เพราะที่ผ่านมาประเทศ C ไม่เคยได้เป็นเจ้าเหรียญทองในโอลิมปิกฤดูหนาวเลย ได้เหรียญทองมาอย่างมากก็เพียง 1-3 เหรียญ ขณะที่ชาติมหาอำนาจด้านกีฬาฤดูหนาวสี่ห้าชาติต่างได้เหรียญทองกันไม่ต่ำกว่าชาติละ 9 เหรียญขึ้นไป

“ใช่ หยางลี่เซียนจริงๆ ด้วย” นักกีฬาคนหนึ่งของประเทศ C ซุบซิบกันเมื่อเห็นดาร์ลีนเดินไปตักอาหารมานั่งรับประทานกับผู้หญิงสองคน

“ผู้หญิงสองคนนั่นเป็นใคร ใครรู้บ้าง”

“ฉันรู้ คนผมดำนั่น คุณแม่ของเธอ ส่วนฝรั่งอีกคนเป็นครูของเธอ ฉันดูคลิปเธอบ่อยๆ เลยจำได้”

“ฉันนึกออกแล้ว วันนั้นที่ฉันเห็นคนไปซ้อมที่อีกตึกซ้อมต้องเป็นหยางลี่เซียนแน่ๆ เลย”

“จริงด้วย ฉันนึกออกแล้วที่เธอเล่าให้ฟัง”

“อุ้ย ! นั่น มีคนใจกล้าเข้าไปขอนั่งกินอาหารกับเธอด้วยล่ะ” นักกีฬาคนหนึ่งพูดขึ้น

“ฉัน...เอ่อ...นั่งด้วยได้มั้ยคะ” เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งพูดขึ้น

“ได้ค่ะ” ดาร์ลีนตอบรับพร้อมกับแจกยิ้มให้

“ขอบคุณค่ะ” เธอคนนั้นกล่าวพร้อมกับนั่งลงข้างแคลร์

“เอ่อ...ฉันได้ยินข่าวของคุณแล้ว ไม่คิดไม่ฝันจริงๆ ว่าคุณจะมาแข่งในนามของประเทศ C ฉันดีใจจริงๆ นะคะ”

ดาร์ลีนได้แต่ยิ้ม

ทุกคนมองเห็นนักกีฬาหญิงคนนั้นของประเทศ C นั่งคุยไป กินอาหารเย็นไป ด้วยท่าทีสนุกสนาน

วันนี้เป็นวันแข่งขันสเก็ตความเร็วระยะสั้นแล้ว นักกีฬาทุกคนต่างลงแข่งขันกันอย่างสุดฝีมือ แต่เมื่อทุกคนได้เห็นดาร์ลีน คู่แข่งของเธอและเพื่อนร่วมชาติอย่างประเทศ C ยังต้องหนาวเหน็บ เพราะเธอทำลายสถิติโลกและเป็นนักกีฬาสเก็ตประเภทหญิงเดี่ยวคนแรกของโลกที่ทำลายกำแพงคะแนน 100 คะแนนในโปรแกรมสั้น แน่นอนว่านี่เป็นเรื่องน่ายินดีที่สุดเพราะเป็นครั้งแรกที่ประเทศ C ทำได้ขนาดนี้ และนี่ยังเป็นเหรียญทองแรกจากกีฬานี้ในโอลิมปิกฤดูหนาวที่ประเทศ C ไม่เคยได้มาก่อน

การถ่ายทอดสอดโอลิมปิกฤดูหนาวจากประเทศ K ทำให้ประชาชนประเทศ C ต่างกรีดร้องด้วยความดีใจกันทั้งประเทศเมื่อดาร์ลีนคว้าเหรียญทองมาให้และยังทำลายกำแพง 100 คะแนน เว่ยป๋อร้อนแรงระดับไฟลุกท่วม สิบหัวข้อแรกในเว่ยป๋อล้วนแต่เป็นเรื่องของเธอทั้งหมด ข่าวอื่นถูกกวาดตกจากความสนใจของคนทั้งประเทศ ทุกคนพร้อมใจกันเรียกขานดาร์ลีนว่า ‘ราชินีแห่งความเร็วระยะสั้น’

ในอีกไม่กี่วันต่อมา ดาร์ลีนก็คว้าเหรียญทองสเก็ตลีลาด้วยคะแนนสูงลิบลิ่วทิ้งห่างคู่แข่งอย่างมากมาย นี่ก็เป็นเหรียญทองแรกของประเทศ C ที่เพิ่งได้รับจากกีฬาชนิดนี้

เว่ยป๋อยิ่งร้อนแรงจนค้างไปพักใหญ่ หากไม่นานนัก เจ้าหน้าที่ก็แก้ปัญหาสำเร็จ เว่ยป๋อก็กลับมากระหึ่มอีกครั้ง ความคลั่งไคล้ในตัวดาร์ลีนบนโลกโซเชียลพุ่งขึ้นยิ่งกว่าปรอทแตก

“เธอทำผลงานได้ยอดเยี่ยมกว่าที่คิดไว้มาก คิดไม่ถึงว่าเธอจะทำได้ขนาดนี้” ประธานาธิบดีหลี่เคอเฟิงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงยินดีอย่างยิ่ง

“นั่นสิครับ ผลงานก่อนหน้าของเธอก็ว่ายอดเยี่ยมแล้ว นี่เธอยังทำได้ยอดเยี่ยมยิ่งขึ้นไปอีก” เจ้าหน้าที่ระดับสูงคนหนึ่งตอบรับ

“แล้วทาง ดร.หยางหราน เป็นไงบ้าง” หลี่เคอเฟิงหมายถึงงานที่องค์การอวกาศ

“ดีเยี่ยมครับ งานหลายอย่างที่เคยติดขัด ด็อกเตอร์แก้ปัญหาให้จนหมด จนงานคืบหน้าเร็วกว่าเดิมมาก ตอนนี้ด็อกเตอร์กำลังไล่แก้ปัญหาที่เกิดขึ้นให้กับทุกโครงการของเราอยู่ เมื่อแก้ปัญหาจบก็สามารถเดินหน้าต่อได้ทันทีครับ”

“ดี พวกเราเลือกไม่ผิดคนจริงๆ คอยสนับสนุนพวกเขาต่อไป แล้วด็อกเตอร์กับครอบครัวต้องการอะไรเพิ่มหรือไม่”

“ไม่เลยครับ คนของเราที่คอยคุ้มกันและดูแลพวกเขาบอกว่าพวกเขาไม่เรียกร้องอะไรเพิ่มเลย ใช้ชีวิตตามปกติ ทำงานตามหน้าที่ที่ได้รับอย่างดี พวกเขาอัธยาศัยดีมากๆ ผมเองก็ไปดูการซ้อมของคุณหนูหยางมาก่อนหน้าแล้ว ยอมรับเลยว่าเธอซ้อมหนักมากจริงๆ และครูของเธอแม้จะใจดีแต่ก็เข้มงวดมากเวลาซ้อม เข้าใจได้เลยว่าทำไมเธอถึงคว้าเหรียญทองมาได้อย่างง่ายดาย”

“คอยดูแลพวกเขาไว้ หากมีปัญหาอะไร จัดการแก้ไขให้พวกเขาทันที”

“ครับผม”

วันนี้ดาร์ลีนบินกลับมาถึงประเทศ C ทันทีที่เธอก้าวออกมาจากด้านในอาคารมาถึงบริเวณที่คนมารอรับผู้ที่เดินทางมา เสียงกรีดร้องก็ดังขึ้นต้อนรับเธอ ดาร์ลีนตกใจมาก เธอไม่เคยคิดว่าจะได้รับการต้อนรับถึงขนาดนี้ เพราะที่ประเทศ U ไม่ได้มีใครปลื้มเธอจนคลั่งไคล้แบบนี้

เสียงตะโกนเรียกชื่อ ‘หยางลี่เซียน’ ดังกระหึ่มไปทั้งอาคารผู้โดยสารขาเข้า เธอได้แต่ยิ้มให้ทุกคนพร้อมกับโบกมือตอบรับ หากนั่นยิ่งทำให้เสียงกรีดร้องเพราะความคลั่งไคล้ยิ่งดังกว่าเดิม บอดี้การ์ดต้องคุ้มกันเธอ แม่และครูของเธออย่างหนักกว่าจะฝ่าฝูงชนออกมาขึ้นรถตู้ที่จอดรออยู่ได้

ดาร์ลีนนั่งเล่น นอนเล่น พักผ่อนอยู่ที่บ้านได้สามวัน ตอนสายของวันที่สี่ก็มีโทรศัพท์มาถึงมารดาของเธอ

“ค่ะ ท่านมีอะไรคะ”

“อ๋อ ! แบรนด์นี้”

“ท่านจะให้ดาร์ลีนไปทำหรือคะ”