4 ระแวง

นิรินแอบพ่นลมหายใจ ไม่ได้อยากดื่มเลยแต่โดนคะยั้นคะยอจนแทบป้อนเข้าปากบวกกับแรงยุจากเพื่อนทุกคนทำให้ปฏิเสธไม่ได้ หลับตาสะบัดศีรษะเล็กน้อยหวังขับไล่ความมึนที่หนักอึ้งทว่าไม่ได้ช่วยอะไรมาก มือเล็กยกขึ้นปัดไปมาไม่รับเพิ่มเมื่อเพื่อนสาวยื่นให้อีกแก้ว

“พอแล้ว เราเริ่มจะไม่ไหวละ” นิรินบอกเสียงกลั้วหัวเราะ นั่งพิงพนักโซฟายกแขนขึ้นดูนาฬิกาประดับข้อมือถึงได้รู้ว่าเคลื่อนเข้าสี่ทุ่มกว่า เธอควรกลับบ้านได้แล้ว

“อะไรกันนิ้ง จะกลับแล้วเหรอ ยังไม่ห้าทุ่มเลย” สุปรียาร้องถามเมื่อเห็นยัยคุณหนูคว้ากระเป๋าขึ้นมาสะพาย หญิงสาวส่งสายตาให้เพื่อนอีกคนเป็นอันว่ารู้กัน

“อือ พรุ่งนี้เราต้องตื่นเช้าน่ะ” ที่จริงเธอไม่ได้อยากมาด้วยซ้ำ แต่ถ้าไม่มาก็จะดูน่าเกลียดเกินไปเพราะหลายคนตัดพ้อที่เธอแทบไม่มาร่วมงานของใครเลย

“งั้นนิ้งกลับพร้อมกัน ดอมกำลังจะกลับพอดีเดี๋ยวแวะไปส่ง” ใบหน้านวลใสเริ่มแดงขึ้นไม่ใช่เพราะเจ้าตัวเขินอาย แต่คงเป็นเพราะฤทธิ์แอลกอฮอลที่ดื่มไปมากกว่า หลายครั้งที่เขาแอบมองนิรินแล้วจินตนาการไปไกลจนกู่ไม่กลับ เป็นเพราะเธอค่อนข้างพูดน้อยแถมยังปลีกตัวอยู่คนเดียว ยากที่จะเข้าถึงกว่าผู้หญิงทุกคน

พลาดครั้งนี้แล้วเขาจะหาโอกาสจากที่ไหนได้อีก อย่างน้อยๆ ก่อนจะแยกกันก็ขอจัดให้หนำใจสักคืน เงียบๆ หงิมๆ แบบนี้คงไม่กล้ามีปากมีเสียง เก็บหลักฐานไว้สักคลิปสองคลิปเผลอๆ เขาอาจได้กินยาวจนเบื่อไปข้างหนึ่ง

“ไม่เป็นไรเรากลับได้ ไม่ได้ไกลมากแป๊บเดียวก็ถึง” คำชวนหรือความหวังดีก็ไม่รู้ แต่นิรินปฏิเสธทันทีโดยไม่ต้องคิดอะไรมากมาย ไม่ได้เข้าข้างตัวเองเท่าไหร่แต่แววตาของแดนไทมันไม่ได้น่าไว้ใจขนาดนั้น

“เรากลับก่อนนะ” บอกลาเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัย แต่น้อยคนนักที่จะหันมาสนใจเธอ นิรินลุกขึ้นอย่างระมัดระวังเดินออกจากโต๊ะใจลอยลิ่วๆ อยากกลับบ้านยิ่งกว่าสิ่งใด แต่ด้วยความหนักของศีรษะทำให้เธอเซเล็กน้อย

“ไหวไหมนิ้ง ดอมช่วยดีกว่า ส่งลงป้ายรถเมล์ใกล้ๆ บ้านนิ้งก็ได้” แดนไทถือวิสาสะเลื่อนฝ่ามือโอบเอวบางดึงลำตัวหญิงสาวเข้าหา ใจเขาอยากจะเลื้อยเข้าไปใต้เสื้อสีหวานจับลูบไล้ให้สมใจด้วยซ้ำ

“เรากลับเองได้” นิรินเริ่มหงุดหงิดขืนตัวออกจากเพื่อนชาย แต่แดนไทไม่ยอมปล่อยง่ายๆ ยังยื้อสุดชีวิต

“ปล่อย !” น้ำเสียงที่เคยหวานนุ่มเริ่มขุ่นเข้มขึ้นมา นั่นทำให้ชายหนุ่มหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ

“คิดว่าจะนุ่มนิ่มเป็นอย่างเดียวเสียอีก” ปลายจมูกเฉียดแก้มใสยังไม่ทันได้แตะหรือกดลงไป เพราะหญิงสาวเบี่ยงหน้าหนีทันควันทำให้เขาขุ่นเคืองไม่น้อย มีแค่นิรินที่เล่นตัวไม่เหมือนคนอื่นๆ

เธอเกลียดตัวเองเวลานี้จริงๆ ที่มีสติไม่เต็มร้อยปล่อยให้ตัวเองตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ พลังอันน้อยนิดผลักแดนไทออกจากตัวสำเร็จแต่ก็ใช่ว่าเขาจะเซไปไกล แค่หลุดจากพันธนาการน่ารังเกียจพวกนั้นเฉยๆ

“อย่าเล่นตัวให้มันมากได้ไหมนิ้ง บอกว่าจะไปส่งก็ไปส่งสิวะ !” อาจเพราะตรงนี้ไม่มีเพื่อนๆ อยู่ด้วย อีกทั้งใกล้ลานจอดรถผู้ชายคนนี้ถึงได้แสดงสันดานที่เก็บซ่อนมานาน

“เท่าที่จำได้เราไม่เคยทำอย่างที่นายพูดสักครั้ง”

“ว่าไงนะ !”

แดนไทย่างสามขุมเข้าหาหญิงสาวคว้าข้อมือจะกระชากเข้าหาตัว แต่ยังไม่ทันได้ทำอะไรตามใจ ข้อมือของตัวเองกลับถูกใครบางคนคว้าเอาไว้เสียก่อนโดนบีบแน่นจนใบหน้าเหยเก

“จะกลับหรือยัง”

นิรินหน้าถอดสีเมื่อเห็นว่าใครที่ยืนขนาบข้างแดนไท แถมเขายังปรายตามาทางเธอแบบเหี้ยมๆ ทำให้คนโดนมองรู้สึกใจหวิวชอบกล

มาได้ยังไง !

“พี่พิชญ์…”

“แม่บอกให้มารับเธอ” พิชญ์จ้องมาที่เธอ ไม่ได้ตวาดแต่เสียงนั้นกดต่ำชวนน่าขนลุก นิรินไม่รู้เลยว่าการกลับกับแดนไทหรือแม้กระทั่งกลับกับพิชญ์แบบไหนจะอันตรายกว่ากัน

“ขอบคุณที่อาสาไปส่ง แต่ผมมารับเธอแล้ว” ข้อมือของแดนไทถูกปล่อยเป็นอิสระ แต่แรงที่บีบเมื่อครู่นั้นทำให้คนคิดไม่ซื่อไม่กล้าผลีผลามทำอะไร เพราะดูแล้วอีกฝ่ายไม่ใช่เล่นๆ ด้วยรูปร่างและอะไรหลายๆ อย่าง

“พี่ชายเหรอนิ้ง เพิ่งรู้ว่ามี”

“บอกเขาไปสิ” เจ้าของร่างสูงย้ายมายืนข้างกาย วาดวงแขนโอบเอวบางแล้วรั้งเข้าหาตัว แววตาดุดันจ้องมองผู้ชายอีกคนถ้ามันไม่โง่ก็คงมองออก ใจเขาอยากจะคว้าขอเสื้อแล้วตะโกนถามว่า ‘เสือกอะไร’ ด้วยซ้ำไป

“ขอตัวกลับก่อนแล้วกัน โชคดีนะ” ขืนตัวออกจากพันธนาการของพี่ชายกำมะลอ หากให้เทียบกันแล้วละก็ แดนไทไม่สามารถสู้พิชญ์ได้สักนิดเรียกได้ว่ามองไม่เห็นฝุ่น ในเรื่องของความเจ้าเล่ห์มากแผนและรวมถึงหัวใจที่หยาบกระด้าง

คนที่อ้างว่าอนงค์สั่งให้มารับตรงดิ่งไปยังสปอร์ตคาร์ด้านคนขับ เจ้าของร่างสูงหยุดฝีเท้ามองท่าทีคนตัวเล็กที่จ้องมองราวกับว่ารู้ทัน เขาเหยียดยิ้มเบาๆ ไม่สนใจเพยิดหน้าสั่งกลายๆ ให้เจ้าตัวขึ้นรถ

นิรินกำสายสะพายกระเป๋าไว้แน่นก่อนจะยอมเปิดประตูก้าวขาขึ้นรถคันงามของพิชญ์อย่างว่าง่าย เพียงแค่หย่อนสะโพกลงกับเบาะสีเพลิงแดง กลิ่นน้ำหอมหวานกรุ่นลอยขึ้นเตะจมูกเท่ากับว่าก่อนหน้ามีผู้หญิงคนอื่นนั่งตรงนี้มาก่อน จู่ๆ น้ำลายกลับเฝื่อนคอเมื่อมองตามภาพความจริง

แล้วยังไงล่ะ มีสิทธิ์อะไรไปลิดรอนความต้องการของเขา