ตอนที่ 1 (4)

ไชยนะเดินออกจากร้านไปโดยที่อัญนียังรู้สึกประทับใจคำพูดเขาไม่จางหาย เธอก็อายุตั้งยี่สิบห้าแล้วแท้ๆ แฟนก็ใช่ว่าจะไม่เคยมี แต่ก็ไม่เคยมีผู้ชายคนไหนที่มาพูดจาแบบนี้กับเธอเลย คนที่เธอเคยคบส่วนมากจะเป็นคนที่พูดจาทะลึ่งกวนๆ ตามประสาคนหนุ่มทั่วไป

หรือเธอจะหลงเสน่ห์ของผู้ใหญ่เข้าแล้วนะ...

'ถ้ายังไงไว้ผมจะมาซื้ออีกละกัน ถ้าคุณเป็นคนที่อยู่ขายน่ะนะ...'

มันหมายความว่าเขาจะกลับมาซื้ออีกครั้งถ้าเธอเป็นคนขายหรือเปล่านะ อัญนีคิดในใจอย่างเพ้อฝันแต่ก็นึกขึ้นได้ว่าหนุ่มใหญ่ที่มีเสน่ห์คนนี้เขาก็มีผู้หญิงเป็นตัวเป็นตนอยู่แล้ว คงจะแค่อยากหยอกล้อเธอเล่นเฉยๆ ซะมากกว่า

"เพ้อฝันอะไรกันนะอัญ อยากโง่โดนหลอกอีกหรือไงนะ..."

เคยมีอยู่ครั้งหนึ่งที่อัญนีเคยคบกับผู้ชายมาระยะหนึ่ง เธอเชื่อใจเขาเพราะคำพูดแสนอ่อนโยนและอ่อนหวาน เขาหลอกล่อเธอให้เชื่อใจก่อนที่สุดท้ายจะทำลายความรักที่เธอมีให้ด้วยการนอกใจไปหาผู้หญิงคนอื่น

ต้องยอมรับว่าตอนนั้นอัญนีทั้งเด็กและใสซื่อจนเชื่อใจผู้ชายที่เข้ามาจีบเธอง่ายๆ หลังจากคบกับแฟนคนแรกแล้วถูกทิ้งเธอก็ไม่เคยเชื่อใจใครอีกเลย และไม่ได้คบหากับใครมาตลอดห้าปีเต็ม แม้ว่าจะมีผู้ชายเข้ามาแวะเวียนจีบเธอบ้างก็ตาม

กริ๊ง...

"อ้าว พี่นีกลับมาแล้วเหรอคะ นักข่าวเขากลับไป-"

อัญนีเอ่ยทักทายอัคนีที่เดินฉับๆ เข้ามาในร้านด้วยท่าทางหงุดหงิด คนเป็นพี่นั่งลงกับเก้าอี้ตัวโปรดแล้วตวัดสายตามองน้องสาวตัวเอง

"ช่างเรื่องนั้นเถอะยัยอัญ ไปเอาน้ำมาให้พี่กินสักแก้วซิ ร้อนจะตายอยู่แล้ว!"

"เอ่อ ค่ะพี่นี..."

อัญนีเดินเข้าไปหลังร้านก่อนจะกลับมาอีกครั้งพร้อมกับน้ำเย็นๆ แล้วส่งให้กับอัคนี มือที่ทาสีเล็บฉูดฉาดตามสไตล์สาวแซ่บรับแก้วนั่นมาแล้วดื่มน้ำอย่างกระหายแล้ววางลงกับโต๊ะแรงๆ ด้วยความหงุดหงิด

"พี่นีเป็นอะไรหรือเปล่าคะ?"

"หึ ก็ไม่มีอะไรมาก พี่แค่ทะเลาะกับคุณเบนนิดหน่อย"

"ทะเลาะกัน? แล้วพี่..."

"พี่เลิกกับเขาแล้ว คุณเบนน่ะ"

"อ้าว ทำไมล่ะคะ?"

"พี่เบื่อเขาแล้ว อยู่ๆ ก็มาทำตัวเป็นเจ้าเข้าเจ้าของพี่ พี่ไม่ชอบ"

จริงๆ อัญนีก็ไม่แปลกใจเท่าไรที่จู่ๆ พี่สาวก็เลิกกับคนที่กำลังคบหากันอยู่ เพราะอัคนีเป็นคนที่เปลี่ยนคนที่คบหาไปเรื่อย คนไหนที่ไม่ถูกใจหรือเข้ากันไม่ได้ อัคนีก็จะทิ้งอีกฝ่ายก่อนทันที แต่หนุ่มคนล่าสุดที่ชื่อเบนเป็นคนที่พี่สาวคบด้วยนานที่สุดในช่วงนี้แล้ว

"คุณเบนอาจจะรู้สึกหลงรักพี่เลยทำตัวเป็นเจ้าเข้าเจ้าของหรือเปล่าคะ?"

อัญนีวางขนมมาการองที่อัคนีชอบมาเสิร์ฟให้ที่โต๊ะ ริมฝีปากสีแดงสดคลี่ยิ้มรู้สึกพึงพอใจกับการบริการของน้องสาวตัวเอง เธอยิ้มแล้วหยิบมาการองกินพลางพูดให้อัญนีฟัง

"ผู้ชายทุกคนต้องหลงรักพี่อยู่แล้ว คุณเบนก็โปรไฟล์ดีอยู่ แต่ไม่ใช่คนที่พี่อยากจะเอามาแต่งงานด้วยหรอกนะ ก็แค่คนที่เอาไว้คบกันเล่นๆ เฉยๆ"

"น่าสงสารเขาออกนะคะ ดูคุณเบนจะรักพี่นีมาก"

ทุกครั้งที่เบนมารับอัคนีที่ร้านมักจะหอบของขวัญอย่างดอกไม้ กระเป๋าราคาแพงต่างๆ มาให้อยู่เสมอ เพื่อเป็นการเอาใจพี่ของเธอ อัญนีเห็นการกระทำนั้นตลอดระยะเวลาที่เขาคบหากับพี่เธอ ก็พอจะดูออกว่าเบนชอบพออัคนีมากพอสมควร

"พี่ไม่สนใจหรอก เขาเองก็ได้อะไรจากพี่ไปมากแล้วเหมือนกัน ก็ถือว่าแฟร์ๆ ทั้งคู่ อย่าพูดถึงเขาอีกเลยพี่รำคาญ"

"ค่ะ"

"ว่าแต่...ผู้ชายที่เข้าร้านมาก่อนหน้าที่พี่จะเข้ามาน่ะ ลูกค้าเหรอ?"

ตึกตักตึกตัก...

เพียงนึกถึงใบหน้าของผู้ชายคนนั้นหัวใจดวงน้อยก็พลันเต้นแรง แต่อัญนีก็พยายามเก็บความรู้สึกประทับใจเอาไว้ในใจแล้วพยักหน้าให้อัคนี

"ใช่ค่ะ เขามาซื้อขนมน่ะค่ะ ดูเหมือนจะซื้อไปให้แฟน"

"เห...หนุ่มใหญ่ซื้อขนมให้ผู้หญิง สงสัยโคแก่กินหญ้าอ่อนแน่ๆ เลย"

"พี่นี ทำไมพูดแบบนั้นล่ะคะ?"

"พี่พูดความจริงผิดตรงไหน ดูจากหน้าตาน่าจะอายุสักสามสิบกว่าๆ เกือบสี่สิบแล้วล่ะมั้ง แก่ไปหน่อยไม่ใช่รสนิยมพี่ด้วย"

"ถ้าเขาเป็นรสนิยมพี่ พี่จะจีบเขาเหรอคะ?"

"ก็ไม่แน่นะ ต่อให้อีกฝ่ายมีแฟนอยู่จริงแต่ถ้าแค่ได้ลองของก็น่าตื่นเต้นเหมือนกัน"

เพราะอัคนีเป็นสาวแซ่บ มีความมั่นใจในตัวเองสูง ชอบแต่งหน้าแต่งตัวเซ็กซี่ทันสมัยตลอด ถ้าให้เทียบกันแล้วเธอก็สู้พี่สาวเธอไม่ได้สักนิด ผู้ชายร้อยทั้งร้อยพอเจอเธอกับพี่สาวก็จะหันไปจีบอัคนีทันที

"อัญเองก็น่าจะหาผู้ชายมาควงบ้างนะ เดี๋ยวก็เหี่ยวหมดหรอกไม่ใช้งานแบบนั้น"

อัคนีพูดเยาะเย้ยเพราะรู้ดีว่าคนอย่างน้องสาวตัวเองไม่มีทางจะไปจีบผู้ชายก่อนเด็ดขาด เป็นพวกหัวโบราณรักนวลสงวนตัวซะไม่มี

"ไม่เอาหรอกค่ะ อยู่แบบนี้ก็สบายดีแล้วค่ะ"

"หรือต้องให้พี่แนะนำผู้ชายให้ไหมล่ะ ในสต็อกก็ยังจะพอเหลืออยู่บ้างนะ"

"เอ่อ...เกรงใจค่ะพี่นี"

"เธอนี่-"

Rrrrr

ยังไม่ทันที่อัคนีจะพูดจาถากถางใส่อัญนีต่อ เสียงมือถือของอัคนีก็ดังขึ้นซะก่อน อัคนีจิ๊ปากเบาๆ คล้ายไม่พอใจก่อนจะหยิบมือถือมากดรับสายแล้วรีบเปลี่ยนเสียงทันที

"ค่าาา คุณพ่อ ว่ายังไงค้า?"

(อยู่ที่ร้านหรือเปล่านี)

"อยู่ค่ะ นีงานยุ๊งยุ่งจะตายแล้วค่ะคุณพ่อ ยัยอัญก็อยู่ค่ะ"

(วันนี้กลับบ้านมาเร็วหน่อยนะ พ่อมีเรื่องจะคุยด้วย อย่าลืมพาอัญกลับมาด้วยล่ะ)

"คะ? ยัยอัญด้วยเหรอคะ?"

อัคนีแปลกใจเพราะปกติพ่อจะเรียกให้เธอกลับบ้านคนเดียวซะส่วนใหญ่ ด้วยความที่อัคนีเป็นลูกรักของครอบครัวมากกว่าทำให้ทั้งพ่อและแม่เอาอกเอาใจอัคนีมากกว่าอัญนี ซึ่งมันเป็นอะไรที่ทำให้อัคนีชอบใจมาก แต่จู่ๆ วันนี้ก็มาเรียกให้อัญนีไปด้วยเนี่ยนะ

(ใช่ พาน้องกลับมาด้วยล่ะ)

"เห...แปลกแฮะ อัญ วันนี้กลับบ้านพร้อมพี่ละกัน"

ถึงอัคนีจะประหลาดใจที่พ่อให้พาน้องสาวกลับบ้านแต่ก็คิดว่าคงไม่มีอะไรมาก อาจจะแค่ไม่อยากให้อัญนีน้อยอกน้อยใจคิดว่าพ่อไม่รักมากกว่า

"คะ? แต่ปกติพี่จะกลับก่อนนี่คะ"

อัญนีแปลกใจมากเพราะทุกครั้งเวลาปิดร้านกว่าจะได้กลับก็ใช้เวลาทำนู่นทำนี่พอสมควร ทำให้มีแค่อัคนีเท่านั้นที่ได้กลับบ้านไปหาพ่อกับแม่ก่อนตลอด

"เออน่า พ่อบอกให้พี่พาเธอกลับบ้านด้วย บอกมีเรื่องสำคัญจะคุยกับพวกเราสองคน"

"เรื่องสำคัญเหรอคะ?"

"สงสัยจะอยากยกทรัพย์สินในบริษัทให้พี่ล่ะมั้ง"

อัคนีหัวเราะเพราะตามหลักเธอมีศักดิ์เป็นลูกคนโต ในฐานะที่เป็นลูกรักก็น่าจะได้ทรัพย์สินของพ่อแม่เพียงคนเดียว เธอไม่ได้มีความคิดที่อยากจะแบ่งเงินให้อัญนีแม้แต่นิดเดียว

"สงสัยจะใช่ล่ะมั้งคะ"

อัญนีไม่ได้คิดอะไรมากกับคำพูดของอัคนีกลับกันได้แต่แปลกใจว่าทำไมพ่อถึงเรียกเธอกลับบ้านด้วยแบบนี้มากกว่า