ตอนที่ 1 (3)

"ร้านสร้างมานานหรือยังครับคุณอัญนี?"

นักข่าวหนุ่มเอ่ยถามพร้อมกับกดเริ่มบันทึกเสียงเอาไว้สำหรับลงตีพิมพ์

"ประมาณหนึ่งปีกว่าๆ ได้แล้วค่ะ แต่จริงๆ ร้านแห่งนี้เป็นร้านของพี่อัคนี พี่สาวของฉันค่ะ"

ก่อนหน้านี้ในช่วงที่เธอกับยุพิณกำลังทำขนมอยู่หลังร้าน แป้งพนักงานที่ดูแลหน้าร้านก็เข้ามาแจ้งว่ามีนักข่าวอยากจะมาขอสัมภาษณ์เรื่องที่ร้านได้ลงนิตยสารเซเว่นทีนหน่อย ใจจริงอัญนีอยากให้พี่สาวกลับมาให้สัมภาษณ์เองมากกว่า แต่ตอนที่โทรไป...

'พี่นีคะ มีนักข่าวมาขอสัมภาษณ์ที่ร้านของพี่ได้ลงนิตยสารเซเว่นทีนน่ะค่ะ พี่พอจะว่างกลับมาที่ร้านไหมคะ?'

'อือออ ไม่ว่างหรอก พี่กินข้าวอยู่กับคุณเบน อีกนานเลยกว่าจะกลับ'

'แต่ว่า...'

'ไม่มีสมองคิดหรือไงยะยัยอัญ เธอก็ทำแทนพี่ไปสิ สัมภาษณ์ดีๆ ล่ะ แล้วก็พูดถึงพี่ให้มันเยอะๆ อย่าให้พี่รู้ทีหลังนะ แค่นี้แหละ'

ก็อย่างที่โทรไปหา...พี่เธอไม่ว่างที่จะกลับมาให้สัมภาษณ์ อัญนีเลยจำใจต้องมาให้คำตอบแทนในฐานะตัวแทนเจ้าของร้านที่ไม่อยู่ ซึ่งนักข่าวคนนี้ก็ไม่ได้ติดใจอะไรที่ไม่ได้สัมภาษณ์เจ้าของร้านตัวจริง เพราะเขาขอแค่มีเรื่องให้ไปทำข่าวก็พอใจแล้ว

"น่าเสียดายนะครับที่คุณอัคนีไม่อยู่ เขาไปไหนเหรอครับ?"

จะให้บอกว่าไปเดตกับผู้ชายอยู่ก็คงจะไม่ได้...

"พี่นีไปหาซื้อวัตถุดิบสำหรับทำขนมน่ะค่ะ ร้านมันอยู่ไกลมากๆ เลยค่ะ พี่เขาจะออกไปซื้อให้ทุกครั้งที่ของในร้านจะหมด"

อัญนีตอบคิดว่าคำตอบแบบนี้น่าจะเหมาะสมที่สุดแล้วและคงทำให้พี่เธอพอใจได้ด้วยในตอนที่ไปอ่านข่าวในตอนหลัง

"อย่างนี้นี่เอง แปลว่าปกติคุณอัคนีเป็นคนทำขนมสินะครับ"

"ใช่ค่ะ ขนมทุกชิ้นในร้านเป็นผลงานของพี่นีหมดเลยค่ะ มีทั้งสำหรับผู้ใหญ่และเด็กค่ะ ทานได้ทุกวัย"

อยากจะบอกว่าเป็นฝีมือของเธอ แต่ขืนพูดอะไรแบบนั้นออกไปมีหวังอัญนีได้โดนอัคนีอาละวาดใส่ทีหลังแน่ เพราะเรื่องที่เธอเป็นคนทำขนมมีแค่คนในร้านกับอัคนีเท่านั้นที่รู้เรื่องนี้ คนนอกรู้แค่ว่าอัคนีเป็นทั้งเจ้าของร้านและคนทำขนม

"แหม ดีจริงๆ เลยนะครับ สมแล้วที่ร้านของคุณอัคนีได้ถูกลงในนิตยสารเซเว่นทีนแบบนี้ แล้วมีขนมออกใหม่บ้างหรือเปล่าครับ หรือจะเป็นขนมที่อยากแนะนำ..."

"ก็จะมีขนมชาเขียว กับ ขนมชาไทยที่เป็นขนมที่พี่นีเพิ่งจะทำออกมาใหม่ค่ะ รับรองว่าจะได้รสชาติของชาแท้ๆ แน่นอนค่ะ"

"ขายอยู่ราคาเท่าไรครับ?"

"ชิ้นละยี่สิบห้าบาทค่ะ"

หลังจากนั้นนักข่าวก็สัมภาษณ์อัญนีอีกหลายต่อหลายคำถาม ถึงขนาดที่ยุพิณรุ่นน้องเห็นก็ยังอดสงสารไม่ได้ เพราะทุกคำถามที่นักข่าวถามอัญนี เธอต้องตอบให้อัคนีดูดีหมดทุกอย่างเลย

"เหนื่อยหน่อยนะคะพี่อัญ"

เมื่อจบสัมภาษณ์เสร็จเรียบร้อย นักข่าวก็กลับไปพร้อมกับเสียงบันทึกที่เตรียมไว้ทำข่าวในวันถัดไป ยุพิณเดินเอาชานมเย็นมาให้อัญนีแก้เหนื่อย

"ขอบคุณนะจ๊ะพิณ นิดหน่อยน่ะ ไม่นึกเลยว่าจะมีนักข่าวมากะทันหันแบบนี้ น่าเสียดายที่พี่นีไม่ได้อยู่"

"อย่าเลยค่ะ พิณว่าพี่อัญเป็นคนตอบแทนก็ดีแล้วล่ะค่ะ"

ขืนอัคนีอยู่ตอบสัมภาษณ์ซะเองมีหวังได้เอาแต่ใจอยากให้เขียนลงข่าวไม่เป็นจริงซะมากกว่า เผลอๆ จะปาเงินฟาดหััวใส่นักข่าวให้เขียนโปรโมตร้านอย่างเดียวแน่ๆ

"พูดอะไรอย่างนั้น พี่นีเขาเป็นเจ้าของร้านนะพิณ"

"แหม...แต่คุณนีเขาทำขนมไม่เป็นนะคะ จะตอบรู้เรื่องเหรอ"

"เอ่อ...นั่นสินะ มีหวังพี่นีคงหัวร้อนน่าดู"

กริ๊ง...

แต่บทสนทนาของอัญนีและยุพิณก็ต้องจบลงเมื่อมีลูกค้าเข้ามาในร้านซะก่อน แต่เมื่อเห็นลูกค้าที่เข้ามายุพิณก็ทำหน้าตกใจแล้วหันไปกระซิบกับอัญนี

"พี่อัญคะ ลูกค้าคนนี้เขาทำหน้าเหมือนจะไปฆ่าคนมากกว่าจะมาซื้อเค้กนะคะ..."

"พิณ...เบาๆ สิ นินทาลูกค้าได้ยังไง"

อัญนีตำหนิยุพิณเบาๆ เมื่อนินทาถึงลูกค้าหนุ่มใหญ่ตรงหน้า ผู้ชายหน้าตาหล่อเหลาคมคายออกแนวหนุ่มใหญ่ ดวงตาคมสีน้ำตาลเข้ม ร่างกายสูงใหญ่ใส่สูทช่างเป็นอะไรที่ขัดกันซะจริง ในร้านขนมแบบนี้แต่จู่ๆ มีลูกค้าเป็นผู้ชายหน้าตาดุดันเข้ามา พนักงานในร้านก็ย่อมกลัวกันเป็นธรรมดา

"สงสัยมาซื้อให้แฟนหรือเปล่าพี่อัญ หน้าตาลุงเขาดูเคร่งเครียดมากเลย"

อัญนีขำเล็กน้อยกับคำเรียกของยุพิณ เพราะยุพิณยังเด็กในสายตาของเธอลูกค้าคนนี้คงจะออกแนวรุ่นลุงจริงๆ นั่นแหละ

แต่ก็จริงอย่างที่ยุพิณบอกอย่างหนึ่งคือเขาหน้าตาดูเครียดซะเหลือเกิน นี่จะมาเลือกขนมหรือเลือกปืนกันนะ

"คุณลูกค้าคะ"

"ครับ..."

เพียงวินาทีที่สบตากัน หัวใจของอัญนีก็เต้นรัวขึ้นมาเล็กน้อย ดวงตาคมจับจ้องหญิงสาวที่กล้าเดินเข้ามาทักเขาอย่างแปลกใจ เพราะปกติผู้หญิงส่วนมากจะกลัวเขาจนไม่กล้าเข้าใกล้ซะมากกว่า

"เห็นคุณดูกลุ้มๆ ถ้ายังไงอยากให้ฉันช่วยเลือกให้ไหมคะ?"

"ก็ดีครับ เพราะผมไม่เคยเลือกขนมให้ผู้หญิงมาก่อนเหมือนกัน"

เลือกให้ผู้หญิงจริงๆ อย่างที่ยุพิณบอกเลย หัวใจดวงน้อยแอบเสียใจเล็กๆ ที่หนุ่มใหญ่ตรงหน้ามีคนในใจแล้ว เพราะเขาดูหล่อเหลาถูกใจเธอไม่น้อยเหมือนกัน

"ไม่ทราบว่าผู้หญิงที่คุณอยากซื้อให้เธอชอบกินรสอะไรเหรอคะ?"

"น่าจะ...ช็อกโกแลตครับ"

"ถ้าอย่างนั้นฉันขอแนะนำขนมสอดไส้ช็อกโกแลตของทางร้านค่ะ คิดว่าน่าจะถูกปากผู้หญิงทุกคนนะคะ"

อัญนีพาชายหนุ่มเดินมาดูขนมสอดไส้ช็อกโกแลตชิ้นละสิบบาทเพื่อให้ดูเป็นการตัดสินใจ ไชยนะมองแล้วคิดว่าลี่น่าจะชอบกินเลยพยักหน้าเห็นด้วยกับคำแนะนำของอัญนี

"งั้นผมเอาที่คุณแนะนำก็ได้ครับ ขอสิบชิ้น"

"ได้ค่ะ กรุณารอสักครู่นะคะ"

อัญนียิ้มก่อนจะใช้ที่คีบหยิบขนมใส่ถาดแล้วนำไปคิดเงิน ยุพิณได้แต่ยืนมองอยู่ห่างๆ อย่างกลัวๆ ไชยนะเห็นแล้วก็รู้สึกว่าสายตาของเด็กสาวคนนั้นที่มองเขาน่ะคือเรื่องปกติ แต่กับผู้หญิงคนนี้สิ...

"ทั้งหมดหนึ่งร้อยบาทพอดีค่ะ ทางร้านแถมขนมชาไทยไว้ให้หนึ่งชิ้นนะคะ"

"แถม?"

"ค่ะ ช่วงโปรโมตร้านน่ะค่ะ ถ้าชอบก็อย่าลืมกลับมาซื้ออีกครั้งนะคะ"

รอยยิ้มของอัญนีทำให้ไชยนะรู้สึกสนใจเธอเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้อะไรมากแค่พยักหน้าแล้วจ่ายเงินให้

"ขอบคุณมากที่ช่วยแนะนำ..."

"เรื่องเล็กน้อยค่ะ"

"คุณเป็นเจ้าของร้านงั้นเหรอ"

"เปล่าค่ะ ฉันเป็นน้องสาวเจ้าของร้านค่ะ"

"ไว้ผมจะลองชิมขนมที่คุณแถมมาให้ละกัน"

อัญนียิ้มดีใจเมื่ออีกฝ่ายที่มีหน้าตาดุแต่ก็ยอมกินขนมที่เธอแถมให้

"ค่ะ ขอให้อร่อยนะคะ"

"ถ้ายังไงไว้ผมจะมาซื้ออีกละกัน ถ้าคุณเป็นคนที่อยู่ขายน่ะนะ..."