ตอนที่ 1 (2)

บริษัทเบียร์เอนเตอร์ไพรท์

"ท่านประธาน นี่ยอดขายของเดือนนี้ที่บริษัทเราได้ครับ"

นิธิ เลขาคนสนิทเดินเข้ามายื่นแฟ้มเอกสารที่แจ้งถึงยอดขายของเดือนนี้ที่บริษัทจะได้รับ ชายหนุ่มรับแฟ้มมาเปิดอ่านก่อนจะกวาดสายตาดูแล้วขมวดคิ้วพลางถามเลขาเสียงเข้ม

"ยอดขายมันน้อยลงไป 10% หรือเปล่านิธิ..."

"เอ่อ ครับ...คงเพราะมีอยู่ช่วงหนึ่งที่ตอนส่งออกไปเกิดปัญหาสินค้าแตกเสียหายน่ะครับ"

"นายไม่ควรให้เรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นได้นะ บริษัทฉันจะเสียกำไรไม่ได้เด็ดขาด ถ้าคุณแม่ท่านรู้จะไม่พอใจเอาได้"

ไชยนะเอ่ยเสียงเรียบแม้จะไม่ใช่ความผิดของเลขาหนุ่มก็ตาม แต่เขาได้มอบหมายหน้าที่การจัดการดูแลสินค้าให้กับนิธิซะส่วนใหญ่เพราะตัวชายหนุ่มเองก็ยุ่งอยู่กับการเข้าประชุมกับผู้ถือหุ้นส่วนมาก ขืนแม่เขารู้ว่ายอดขายเดือนนี้หายไปเกือบ 10% มีหวังได้มาดุว่าแล้วบอกตัวเขาไม่มีคุณสมบัติมากพอในการเป็นผู้สืบทอดอีกแน่...

"ผมขอโทษจริงๆ ครับ ท่านประธาน ผมรับรองว่าครั้งหน้าจะไม่มีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นอีกแน่นอน"

นิธิรู้ว่าไชยนะเตือนด้วยความหวังดี ลองถ้าเป็นคุณหญิงนภามีหวังเขาคงถูกไล่ออกไปแล้ว เพราะคนอย่างคุณหญิงนภาจะไม่ให้โอกาสคนแก้ได้ตัวเป็นรอบที่สอง การทำงานจะต้องไม่มีการผิดพลาดใดๆ ทั้งนั้น ทุกอย่างจะต้องออกมาสมบูรณ์แบบ

"เอาเถอะ ยังไงเสียถ้าไม่ตรวจสอบบัญชีคงไม่รู้อยู่แล้ว โชคยังดีที่ช่วงนี้คุณแม่ท่านติดออกงานสังสรรค์เลยไม่ค่อยได้เข้าบริษัทเท่าไร"

มือใหญ่ปิดแฟ้มเอกสารลงแล้วส่งคืนให้นิธิ เลขาหนุ่มรู้สึกโชคดีที่หัวยังไม่หลุดจากบ่า การที่เขายังคงทำงานรอดมาได้จนถึงทุกวันนี้ก็เป็นเพราะความเมตตาของเจ้านายของเขานั่นแหละ

"แล้วก็มีอีกเรื่องครับที่ผมต้องรายงานท่านประธาน..."

"อะไรอีกล่ะ"

"เรื่องของคุณไชยทศน้องชายของท่านประธานน่ะครับ"

พอได้ยินว่าเป็นเรื่องเกี่ยวกับน้องชายของตัวเองแล้ว ไชยนะก็รู้สึกเหนื่อยใจจนต้องถอนหายใจออกมา กี่ครั้งกี่หนแล้วที่ต้องมานั่งรับฟังเรื่องที่ไชยทศสร้างปัญหาเอาไว้

"มันไปทำอะไรใครเขาอีกล่ะ"

"คนของเราที่ตามประกบไปรายงานมาว่าคุณไชยทศไปก่อเหตุทะเลาะวิวาทที่บาร์ในเมืองมาน่ะครับ ส่วนสาเหตุเพราะมีคนมาแย่งจีบผู้หญิงที่คุณไชยทศเล็งเอาไว้อยู่..."

"สร้างเรื่องเก่งซะจริง หาทางปิดข่าวซะด้วยล่ะ พวกนักข่าวยิ่งจมูกผีอยู่ด้วย เกิดมีข่าวรั่วไหลไปว่าลูกชายคนรองของเบียร์เอนเตอร์ไพรท์ไปทะเลาะวิวาทมามีหวังชื่อเสียงบริษัทได้ป่นปี้ไม่มีชิ้นดีแน่"

"ครับ ผมทราบแล้วครับท่านประธาน"

"วันๆ ดีแต่สร้างเรื่องไม่หยุดไม่หย่อน นี่ถ้าไม่ติดว่าไอ้ทศเป็นลูกรักของคุณแม่นะ มันโดนฉันเล่นงานไปแล้ว"

ไชยนะกำหมัดแน่นด้วยความโมโห เพราะไชยทศชอบสร้างแต่ปัญหาไม่เว้นแต่ละวัน ภายนอกคนอื่นอาจจะได้ยินแต่ภาพลักษณ์แสนดีของไชยทศก็จริง แต่ข่าวที่ไชยทศชอบไปทำบุญตามสถานที่ต่างๆ ล้วนเป็นแค่การสร้างภาพเท่านั้น เพื่อให้คนอื่นมองว่าลูกชายของเบียร์เอนเตอร์ไพรท์นั้นเป็นคนใจบุญมากแค่ไหน

"ลำบากหน่อยนะครับท่านประธาน"

นิธิรู้สึกเห็นใจเจ้านายหนุ่มเป็นอย่างมาก เพราะทุกครั้งที่ไชยทศก่อปัญหาเจ้านายของเขาจะต้องเป็นคนแบกรับแทนซะส่วนใหญ่ ไม่รู้เป็นโชคร้ายหรือเวรกรรมอะไรที่ทำให้ข่าวลือด้านลบมักพุ่งเป้ามาหาที่ตัวของไชยนะมากกว่า

"เฮ้อ นี่ก็จะเที่ยงแล้ว นายควรไปพักได้แล้วนิธิ"

เห็นว่าใกล้ถึงเวลาพักแล้วชายหนุ่มจึงรีบบอกให้เลขาคนสนิทไปพัก ส่วนตัวเขาเองก็ว่าจะไปทำธุระข้างนอกสักหน่อย

"ท่านประธานจะแวะไปหาคุณลี่สินะครับ"

นิธิที่รู้กิจวัตรประจำวันของเจ้านายตัวเองดีเลยทักถามด้วยรอยยิ้ม

"ใช่ เมื่อวานฉันไม่ได้ไปหาลี่เลย เธองอแงน่าดู..."

รอยยิ้มที่หาดูได้ยากผุดขึ้นบนใบหน้าคมเข้ม ซึ่งไม่มีทางเลยที่ไชยนะจะยิ้มออกมา ขนาดเรื่องของคนในครอบครัวเขายังไม่เคยยิ้มสักครั้ง คงจะมีแต่เรื่องของลี่เท่านั้นแหละที่พอจะทำให้เขายิ้มออกได้

Rrrr

เสียงมือถือดังขึ้นท่ามกลางบทสนทนาของเขาและลูกน้องคนสนิท บรรยากาศกลับมาเคร่งครึมอีกครั้ง เขากดรับสายทันทีที่เห็นว่าใครโทรมา

"ครับ คุณแม่"

(นะ ทำอะไรอยู่ลูก)

"ทำงานครับ"

เขาตอบคำถามของแม่สั้นๆ แต่จริงๆ คือเขากำลังจะไปหาลี่ต่างหากล่ะ แต่ขืนแม่เขารู้เข้ามีหวังได้โวยวายเหมือนทุกครั้งแน่ๆ เพราะนภาไม่ได้ชอบลี่สักเท่าไร แต่เพราะไชยนะดื้อดึงจะอยู่กับลี่ให้ได้มากกว่า

(ดีแล้ว ทำให้ดีให้สมกับที่แม่ฝากดูแลล่ะ ว่าแต่เห็นน้องชายเราหรือเปล่า บ่ายวันนี้นัดทานข้าวกับแม่ไว้แท้ๆ แต่ยังไม่ยอมโทรมาหาก่อนเลย)

ชายหนุ่มขมวดคิ้วเมื่อจู่ๆ แม่ก็พูดชื่อน้องชายที่เขาเกลียดออกมาด้วยน้ำเสียงรักใคร่ ไชยนะพยายามระงับอารมณ์ที่เกิดในใจไว้แล้วตอบกลับเสียงเรียบ

"น้องคงไปทำธุระอยู่แหละครับ ถ้ายังไงผมจะโทรบอกทศมันให้นะครับแม่"

(ขอบใจจ้ะ บอกให้ทศมาทานข้าวกับแม่เร็วๆ นะ อ๋อ อีกอย่างไว้พรุ่งนี้กลับไปกินข้าวที่บ้านหน่อยนะลูก)

"มีเรื่องสำคัญเหรอครับ?"

ไชยนะถามอย่างแปลกใจที่จู่ๆ แม่นัดทานข้าวพร้อมหน้าพร้อมตา ทั้งๆ ที่ปกติครอบครัวของพวกเขาแทบจะไม่ได้เจอหน้ากันเท่าไร คงจะมีแต่แม่ที่จะชอบนัดเจอกับทศน้องชายเขาบ่อยๆ แต่หายากมากที่มารดาจะอยากเจอหน้าเขาด้วยแบบนี้

(ใช่ เรื่องสำคัญสำหรับพวกลูกทั้งสองคนเลยล่ะ พรุ่งนี้ค่อยมาคุยรายละเอียดกัน เจอกันที่บ้าน ห้ามสาย แค่นี้ก่อนนะลูก)

พูดสั่งจบก็ตัดสายไปโดยไม่รอคำตอบจากเขาเลย นิสัยของแม่ที่ไม่ได้ใส่ใจเขาเท่ากับน้องชาย เห็นกี่ครั้งก็อดโมโหไม่ได้จริงๆ

"เอ่อ...ท่านประธานเป็นอะไรหรือเปล่าครับ?"

นิธิถามด้วยความเป็นห่วงเมื่อเห็นสีหน้าเคร่งเครียดของเจ้านายหนุ่ม

"นิดหน่อย นิธิ ก่อนไปพักโทรไปบอกไอ้ทศให้ฉันหน่อยนะ บอกให้มันไปทานข้าวกับคุณแม่ซะ ตอนบ่ายท่านจะรอ"

"ได้ครับ ผมจะจัดการให้ทันที"

"ฉันว่าจะไปหาซื้อขนมให้ลี่สักหน่อย นิธิ นายรู้จักร้านขนมอร่อยๆ บ้างหรือเปล่า"

ไชยนะถามเพราะคิดว่าไหนๆ จะไปหาทั้งทีคงต้องมีของชดเชยที่เมื่อวานไม่ได้ไปหาไปไถ่โทษสักหน่อย แต่ตัวเขาก็ใช่ว่าจะชอบของหวาน

"ผมพอจะรู้จักอยู่ร้านหนึ่งครับ เป็นร้านขนมที่ลงในนิตยสารเซเว่นทีน ดังพอตัวเลยครับ คิดว่าคุณลี่น่าจะชอบ"

"ดี งั้นเดี๋ยวฉันจะไปซื้อร้านที่นายแนะนำ"