ตอนที่ 1 (1)

"อัญ ไปเอาขนมมาเติมในตู้หน่อยสิ มันจะหมดแล้ว เห็นไหมนั่นน่ะ"

อัคนีชี้สั่งน้องสาวด้วยความหงุดหงิด เมื่อเห็นว่าขนมเค้กในตู้หน้าร้านจะหมดแล้วแต่ไม่มีคนยอมไปเติม จริงๆ พนักงานในร้านก็มีแต่เธออยากสั่งอัญนีน้องสาวตัวเองมากกว่า เพราะเรียกใช้งานได้ง่ายกว่า

"ค่ะ พี่นี อัญกำลังจะหยิบไปเติมอยู่พอดีค่ะ"

อัญนียิ้มขณะที่กำลังหยิบขนมออกจากถาดแล้วเติมใส่เข้าไปในตู้โชว์หน้าร้าน พนักงานในร้านที่เป็นรุ่นน้องเห็นจึงเดินเข้ามาหวังจะช่วย

"ยุพิณ! ทำอะไรน่ะ ไม่ไปกวาดหน้าร้านล่ะ"

อัคนีถามเสียงเขียวด้วยความไม่พอใจเมื่อเห็นพนักงานในร้านเดินเข้ามาจะช่วยน้องสาวของเธอ ยุพิณตกใจแล้วรีบอธิบาย

"คือ...พิณเห็นพี่อัญกำลังจะจัดขนมก็เลยอยาก..."

"อย่าเสนอหน้าให้มันมาก ก่อนจะช่วยใครช่วยทำงานของตัวเองให้มันดีก่อนได้ไหม หน้าร้านน่ะไปปัดกวาดให้สะอาดซะสิ อย่างนี้ลูกค้าจะกล้าเข้าร้านฉันได้ยังไง!"

"พิณขอโทษค่ะพี่นี..."

เด็กสาวเอ่ยขอโทษทั้งๆ ที่คิดในใจว่าตัวเองทำอะไรผิดถึงขนาดที่อีกฝ่ายจะต้องตวาดใส่แบบนี้ด้วย ก็แค่อยากจะช่วยอัญนีเรียงของเฉยๆ

"แล้วอีกอย่างต้องเรียกฉันว่าคุณนีย่ะ ตัวเองเป็นแค่พนักงานแท้ๆ คิดจะมาเทียบชั้นกับฉันหรือไง ไม่เจียมกะลาหัวซะบ้างเลย"

"ค่ะ ขอโทษจริงๆ ค่ะคุณนี"

"พี่นีคะ อย่าอารมณ์เสียไปเลยค่ะ พิณจ๊ะ ไปกวาดหน้าร้านหน่อยนะ"

อัญนีที่เห็นว่าพี่สาวตัวเองทำท่าจะโวยวายออกมาอีกรอบเลยเดินเข้ามาหาแล้วบอกให้ยุพิณรีบไปทำงานที่อัคนีสั่ง แม้จะรู้ดีว่าพี่สาวแค่อยากเอาแต่ใจตัวเองเฉยๆ แต่ยุพิณเหมือนจะรับรู้ว่าหญิงสาวมาช่วยเลยรีบพยักหน้าแล้วหยิบไม้กวาดเดินออกไปนอกร้านทันที

"เฮ้อ เธอเนี่ยนะ ชอบใจอ่อนกับพนักงานอยู่เรื่อย เห็นไหมว่ามันจะมาเทียบชั้นกับพี่อยู่แล้วนะ เป็นแค่พนักงานกระจอกๆ แท้ๆ"

อัคนีถอนหายใจแล้วนั่งลงพลางมองอัญนีอย่างไม่พอใจนิดหน่อยที่เข้ามาห้ามตามอำเภอใจอีกแล้ว

"เทียบชั้นอะไรกันคะพี่นี พิณเขาแค่หวังดีจะมาช่วยอัญเฉยๆ เองค่ะ อย่าไปว่าน้องเขาเลยนะคะ"

อัญนีบอกยิ้มๆ ไม่ได้รู้สึกอะไรกับคำพูดดูถูกของอัคนีที่พูดถึงลูกน้องตัวเอง เพราะรู้ดีอยู่แล้วว่าพี่เป็นคนแบบนี้ แต่ไหนแต่ไรก็ชอบอยู่เหนือคนอื่นเสมอ ถ้าใครไม่ตามใจก็จะไปอาละวาดใส่ ซึ่งเดือดร้อนให้เธอต้องตามไปช่วยห้ามประจำ

"เหอะ นี่อัญไม่รู้จริงๆ น่ะเหรอว่ายัยพิณน่ะอยากจะทำตัวเสมอกับพี่น่ะ นี่ถ้าเราไม่เข้ามาห้ามนะพี่จะตบ..."

"จริงสิ พี่นีคะ ร้านของเราได้ลงนิตยสารของ 'เซเว่นทีน' ด้วยนะคะ"

หญิงสาวรีบเปลี่ยนเรื่องเมื่อเห็นว่าอารมณ์ของพี่เริ่มจะปะทุอีกรอบ พอได้ยินเรื่องที่อัญนีพูดออกมาแววตาของอัคนีก็เปลี่ยนไปทันที

"เอ๊ะ จริงเหรอ! ลงเมื่อไร!"

"เมื่อเช้าค่ะ แต่เห็นพี่นียุ่งอยู่อัญเลยไม่ได้บอกน่ะค่ะ"

"อัญเธอนี่นะ ทีเรื่องที่ควรจะบอกล่ะไม่รู้จักบอกให้มันเร็วกว่านี้ ว่าแต่นี่มันร้านของพี่จ้ะ ไม่ใช่ร้านของเราพูดให้มันถูกๆ ด้วย"

"ค่ะ อัญพูดผิดไปขอโทษนะคะ ร้านของพี่นี่ดังจนได้ลงนิตยสารที่วัยรุ่นกำลังนิยมอยู่เลยนะคะ"

"แหงล่ะ นี่พี่นะ ไม่ใช่พวกชั้นต่ำพวกนั้นนี่ ร้านของพี่ต้องดีกว่าร้านเค้กกระจอกๆ แถวนี้อยู่แล้ว ใครมันจะไปสู้ได้"

อัคนีฉีกยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจที่รู้ว่าร้านขนมของตัวเองได้ลงนิตยสารฉบับนั้นด้วย เซเว่นทีนเป็นนิตยสารที่ดังอยู่ในตอนนี้ ถ้าร้านของใครได้ลงในนั้นก็จะดังเป็นพลุแตกทีเดียวเชียว

"อ้าว แล้วนั่นพี่นีจะไปไหนคะ?"

อัญนีถามเมื่อเห็นว่าพี่สาวลุกไปหยิบกระเป๋าสะพายเหมือนจะออกไปข้างนอก อัคนีหยิบแว่นมาสวมใส่พลางมองในกระจกแล้วคิดว่าตัวเองดูดีมากพอแล้วก่อนจะหันมาตอบสิ่งที่อััญนีสงสัย

"พี่จะไปหาคุณเบนสักหน่อย นัดกันไว้ว่าจะไปดูหนัง"

"เอ๊ะ แต่ว่าจะเค้กหมดแล้วนะคะ ไหนพี่บอกว่า..."

"อัญก็ทำซะสิ มันหน้าที่ของเธอนี่ อีกอย่างจะให้เล็บสวยๆ ของพี่ไปโดนพวกแป้งได้ยังไง เสียของหมด"

อัคนีตอบอย่างไม่ใส่ใจเพราะคิดว่าหน้าที่ที่ต้องทำขนมไม่ใช่ของเธอ แต่ควรเป็นของอัญนีมากกว่า เธอมีหน้าที่แค่นับเงินของร้านก็พอแล้ว

"พี่ไปก่อนนะ จะกลับมาตอนเย็นๆ รีบๆ ไปเตรียมเค้กซะล่ะ เดี๋ยวลูกค้าเข้าร้านมาไม่มีของให้จะขายหน้าพี่"

"เอ่อ...ค่ะพี่นี เดินทางปลอดภัยนะคะ"

อัญนียิ้มรับแล้วพยักหน้าอย่างว่าง่ายซึ่งมันทำให้อัคนียิ้มออกมาอย่างพอใจ หญิงสาวเดินออกจากร้านไปทันทีโดยไม่สนใจเลยว่าจะทิ้งภาระไว้ให้น้องตัวเองมากแค่ไหน

"พี่อัญจ๊ะ คุณนีเขาไปไหนล่ะคะ?"

ยุพิณที่เห็นว่าอัคนีเจ้าของร้านสุดแสบออกจากร้านไปข้างนอกแล้วก็รีบเดินเข้ามาถามไถ่อัญนีด้วยความเป็นห่วงทันที

"พี่นีเขามีธุระไปข้างนอกนิดหน่อยน่ะจ้ะ เดี๋ยวพี่รบกวนพิณมาช่วยพี่ทำขนมหน่อยนะ หน้าร้านของใกล้หมดละ เห็นแป้งเขามาบอก"

"ได้ค่ะพี่อัญ แต่จะใช่ธุระจริงๆ เหรอคะ เห็นมีผู้ชายมารับด้วยนี่ แบบนี้พี่อัญก็เหนื่อยแย่สิคะ"

ยุพิณถามด้วยความสงสัยรู้สึกสงสารอัญนีจับใจ ถึงแม้ว่าร้านนี้จะเป็นกรรมสิทธิ์ของอัคนีก็ตาม แต่คนเป็นเจ้าของกลับไม่เคยมาลงมือทำขนมด้วยตัวเองเลยสักครั้ง กลับกันอัญนีที่ไม่เคยทำขนมมาก่อนในชีวิตต้องไปหัดเรียนทำจนเป็นแล้วมาทำขาย ตามจริงแล้วขนมเค้กทุกชิ้นในร้านเป็นผลงานของอัญนีทั้งหมดมากกว่า

"ธุระแหละพิณ"

อัญนีตอบสั้นๆ ไม่ได้ว่าอะไรเด็กสาวเพราะรู้ว่าพูดเพราะเป็นห่วงกลัวเธอจะทำงานหนักจนเกินไป

"พูดก็พูดเถอะนะคะ พี่นีน่ะแค่นั่งนับเงินอย่างเดียวเองนะคะ พวกเราสิที่ทำงานหนัก..."

ยุพิณบ่นเปรยเบาๆ ถ้าอัคนีมาได้ยินเด็กสาวคงจะไม่ซวยแค่ถูกไล่ออกแต่คงโดนตบตีจนกว่าอัคนีจะพอใจซะมากกว่า

"ช่วยๆ กันทำเดี๋ยวก็เสร็จแล้วล่ะ"

อัญนีพูดให้กำลังใจเพราะจำนวนของขนมก็ไม่ใช่น้อยๆ แถมยังต้องทำแข่งกับเวลาที่ลูกค้าจะเข้ามาตอนไหนก็ไม่รู้อีกต่างหาก

ถ้าถามว่าเหนื่อยไหมคงจะตอบได้เต็มปากเต็มคำว่าเหนื่อย แต่เพื่อคนเป็นพี่เธอที่เป็นน้องก็อยากจะช่วยเท่าที่จะทำได้