9. อย่าร้อนตัว

“มันไม่ใช่หน้าที่ของฉันสักหน่อย เอาเป็นว่าฉันจะส่งหนังสือแจ้งคนที่ทำผิดพวกนี้ก็แล้วกัน งั้นฉันไปก่อนนะโว้ย” ปรินทร์พูดบอกไปแล้วก้ลุกขึ้นแล้วเดินออกไปทันที เพราะเขาต้องไปสั่งลูกน้องทางฝั่งของเขาให้จัดการส่งหนังสือให้กับพวกนักศึกษาที่ได้ทุนไปแบบผิดๆ

ด้านปิ่นแก้วหลังจากที่เธอเจอภารัณและแฟนคนใหม่ของเขาเมื่อวานมันก็ทำให้เธอรู้สึกไม่ดีเอาซะเลย เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอก็มั่นใจแล้วว่าเธอลืมภารัณได้แล้ว แต่พอเห็นเขามีความสุขกับผู้หญิงคนอื่นใจของเธอกลับรู้สึกเจ็บอย่างบอกไม่ถูก

“ปิ่น ตั้งแต่ที่คุณเจอคุณภารัณกับแฟนของเขาเมื่อวาน คุณก็ดูเงียบไปนะ คุณยังลืมเขาไม่ได้ใช่ไหม” ศิลาพูดออกไปขณะที่เขากำลังนั่งอยู่บนเตียงแล้วมองเธอกำลังยืนคิดอย่างเหม่อลอยอยู่ที่วิวกระจกตรงปลายเตียงใหญ่

“คิดมากไปแล้วค่ะ ช่วงนี้ปิ่นเครียดเรื่องงานน่ะค่ะ ไม่ได้คิดเรื่องของภามเขาสักหน่อย ถ้าปิ่นลืมเขาไม่ได้ปิ่นจะคบกับคุณมาทำไมตั้งสามปีล่ะคะ” ปิ่นแก้วเอ่ยพูดออกไปก็หันไปหาศิลาแล้วก็ยิ้ม ก่อนจะขึ้นไปนั่งบนเตียแล้วโอบกอดเขาอย่างอ้อนๆ เพื่อไม่ให้เขาคิดมาก

“ไม่รู้สิ บางทีคุณอาจจะแค่คบผมเพราะต้องการลืมเขาก็ได้ อีกอย่างคุณก็ยังทำงานกับเขา เจอกันบ่อยๆด้วย จะไม่ให้ผมรู้สึกกลัวได้ยังไงล่ะ” ศิลาพูดออกไปแล้วก็ทำหน้าเศร้าๆ พร้อมกับถอนหายใจออกมาอย่างแรง

“ปิ่นไม่ได้คบคุณเพื่อลืมเขา เชื่อปิ่นเถอะนะคะ ตอนนี้ปิ่นรักคุณและปิ่นก็ดีใจที่เรามีช่วงเวลาดีๆร่วมกันมามากมาย จนปิ่นคิดว่าคงไม่มีใครจะรักและดูแลปิ่นได้ดีเท่ากับคุณอีกแล้วค่ะ จุ๊บ อย่าคิดมากเลยนะคะ” ปิ่นแก้วพูดบอกไปก็หอมแก้มของศิลาอย่างออดออ้นเขา เพราะเธอก็รู้สึกรักและผูกพันกับเขาจริงๆ และเธอก็คงจะเสียเขาไปเพราะเรื่องของภารัณไม่ได้

“งั้นเราสองคนแต่งงานกันได้ไหม ผมต้องการความมั่นใจจากคุณเพราะถ้าคุณยอมแต่งงานกับผม ผมจะไม่คิดมากเรื่องพวกนั้นเลย ผมจะเชื่อว่าคุณรักผมจริงๆ แต่งงานกับผมนะปิ่น” ศิลาพูดออกไป เพราะการเป็นแค่คู่หมั้นกับเธอมันยังไม่ทำให้เขามีสิทธิ์ในตัวเธอมากเท่ากับการได้แต่งงานด้วยกัน

“คุณพูดจริงเหรอคะศิลา เรื่องแบบนี้อย่าเอามาพูดเล่นๆสิคะ” ปิ่นแก้วก็อึ้งไปทันทีทที่ได้ยินศิลาพูดบอกมาแบบนั้น เพราะถึงเธอกับเขาจะหมั้นกันแล้วแต่เธอก็ไม่เคยคิดเรื่องแต่งงานกับเขามาก่อน และเธอก็ไม่คิดว่าศิลาจะตัดสินใจพูดแบบนี้ออกมาด้วย นี่เขาพร้อมจะแต่งงานกับเธอจริงๆ หรือแค่ต้องการผูกหมัดเธอไว้แค่นั้น

“ผมพูดจริงสิ แล้วผมก็คิดเรื่องแต่งงานนี้มาสักพักแล้ว แล้วผมก็ปรึกษาพ่อแม่ของผมกับพ่อแม่ของคุณเรียบร้อยแล้ว แล้วพวกท่านก็เห็นด้วยที่เราสองคนจะแต่งงานกัน ตอนนี้ถ้าคุณตกลงผมจะไปบอกพ่อแม่ของผม ให้ไปตกลงเรื่องแต่งงานของเรากับพ่อแม่ของคุณวันนี้เลย” ศิลาพูดออกไป เพราะเขาไม่อยากจะรออีกแล้ว เขาไม่ต้องการเสียเธอให้ใครโดยเฉพาะภารัณ เขาก็ควรจะรีบทำให้เธอกลายเป็นผู้หญิงของเขาโดยสมบูรณ์

ปิ่นแก้วก็นิ่งไป แล้วก็คิดในใจว่าถ้าเธอตกลงแต่งงานกับศิลาแล้วมันจะกลายเป็นการผูกหมัดเธอมากกว่าการเป็นคู่หมั้นกัน แต่ตอนนี้ภารัณเองก็มีแฟนใหม่ไปและมันก็ผ่านมานานมากแล้วด้วย เรื่องระหว่างเธอกับเขามันก็คงจะเป็นไปไม่ได้แล้ว เธอก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะปฎิเสธคนดีๆอย่างศิลาได้อีกต่อไป

“ค่ะ ปิ่นจะแต่งงานกับคุณค่ะ” ปิ่นแก้วพูดบอกไปแล้วก็ยิ้มให้กับศิลาไปอย่างอ่อนโยน

“จริงเหรอปิ่ม ผมดีใจที่สุดเลย ผมจะรีบบอกให้พ่อแม่ของผมไปคุณกับคุณลุงคุณป้าวันนี้เลย จุ๊บ ผมรักคุณนะปิ่น” ศิลาพูดบอกไปอย่างดีใจที่ปิ่นแก้วตกลงแต่งงานกับเขาแล้ว มันทำให้เขารู้สึกมั่นใจมาก

ปิ่นแก้วเองก็ยิ้มไปอย่างยินดีที่ได้เห็นเขาดีใจแบบนี้ และหวังว่าเธอจะตัดสินใจไม่ผิดที่แต่งงานกับเขา จากนั้นไม่นานศิลาก็ก้มลงมามองหน้าของเธอแล้วก็จูบกันอย่างดูดดื่ม ก่อนที่จะเริ่มมีอารมณ์พิศสวาทกันจนยากจะเกินต้านทาน

ณ เวลาบ่ายโมงตรง

ปารารินก็มาพบภารัณที่บริษัทของเขาตามนัด และเขาก็ให้เลขาของเขาไปรอรับเธอขึ้นมายังชั้นของผู้บริหาร จนมีพนักงานหลายคนมอง และวันนี้เธอก็ไม่ได้แต่งตัวแบบชิวๆอย่างเมื่อวานมา เพราะเธอไม่ต้องการให้ใครมามองหรือดูถูกเธอ เธอจึงใส่ชุดเดรสรัดรูปอย่างคล่องแคล่ว

“มาตรงเวลาดีนิ นึกว่าจะได้รอซะอีก” ภารัณพูดออกไปก็มองนาฬิกาข้อมือของตัวเองทันทีที่เธอเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับเลขาของเขา

“นี่คงเป็นสาวน้อยที่ถามคุณภารัณเมื่อวานสินะครับ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ ผมปรินทร์เป็นผู้บริหารฝ่ายการตลาดครับ” ปรินทร์พูดแนะนำตัวออกไปแล้ว็ยิ้มให้กับสาวสวยคนนี้ไปอย่างเป็นมิตร เพราะเธอมีอะไรๆที่น่าสนใจไม่น้อยเลย

“อ่อ ค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะคุณปรินทร์ ฉันปารารินค่ะ จะเรียกว่าปรางเฉยๆก็ได้ค่ะ” ปารารินพูดบอกไปก็ยกมือไหว้เขา เพราะเขาน่าจะอายุไล่เลี่ยกับภารัณซึ่งแก่กว่าเธอมาก แต่เขากลับพูดจาไพเราะน่าเป็นมิตรมากกว่านายภารัณเป็นไหนๆ

“ครับคุณปราง งั้นเชิญนั่งก่อนนะครับ แล้วทางเราจะชี้แจงทุกอย่างให้คุณได้ทราบกับเรื่องที่เกิดขึ้น” ปรินทร์พูดบอกไปก็ยิ้ม แล้วก็รู้สึกชอบเด็กสาวคนนี้อย่างบอกไม่ถูก ก็ดูสิกริยาท่าทางของเธอมันโคตรจะน่ารักเลย

ภารัณก็มองปรินทร์และปารารินด้วยสายตาจดจ้อง ก่อนจะเบะปากออกไปอย่างอดหมั่นไส้เธอไม่ได้ เพราะปารารินดูเป็นมิตรกับปรินทร์มากจนเกินหน้าเกินตา

“ในเมื่อคุณก็มาแล้ว งั้นผมก็จะไม่อ้อมค้อมนะ หลังจากที่คุณมากล่าวหาผมเมื่อวานว่าผมนอนกับนักศึกษาเพื่อจะให้ทุนกับพวกเขา ตอนนี้ผมสืบทุกอย่างอย่างชัดเจนและหาตัวคนที่ทำความผิดร้ายแรงนี้ได้แล้ว และเพื่อเป็นการยืนยัน ผมจะให้คุณนั่งอยู่ที่นี่ด้วย คุณวิ ไปบอกให้คุณเรวัติเข้ามาได้เลย” ภารัณพูดบอกไปก็มองหน้าของปารารินอย่างจริงจัง ก่อนจะหันไปบอกเลขาของเขาให้เชิญตัวเรวัติเข้ามา

“ค่ะคุณภารัณ” วิชุดาพูดออกไปก็เดินไปเปิดประตูห้องประชุม พร้อมกับเดินไปเรียกเรวัติที่กำลังนั่งรออยู่ที่โต๊ะรับแขกในชั้นของผู้บริหาร จากนั้นเธอก็พาเรวัติเข้ามาในห้องด้วยใจที่ลุ้นระทึกว่าเรวัติจะต้องเจอกับอะไรบ้าง

“สวัสดีครับคุณภารัณ สวัสดีครับคุณปรินทร์” เรวัติพูดทักทายออกไปก็ไปนั่งที่เก้าอี้ทันที ก่อนจะมองสำรวจว่าในห้องนี้มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้น จึงทำให้เขาอดสงสัยไม่ได้ว่าจะประชุมอะไรกัน หรือว่าผู้หญิงสวยๆคนนี้จะเป็นลูกค้า เรวัติคิดไปอย่างค้นๆหน้าของเธอเหมือนเขาเคยเจอที่ไหนสักที่

“นี่คือปาราริน นักศึกษาที่ได้ทุนเรียนจากบริษัทของเราจนจบปริญาตรี และเธอเข้ามาร้องเรียนกับผมเรื่องที่รายชื่อของเธอถูกปรับเปลี่ยนกับเพื่อนที่มีเกรดเฉลี่ยน้อยกว่าเธอ ซึ่งมันก็ต่ำกว่าเกฑณ์ที่ทางบริษัทกำหนด คุณจะชี้แจงเรื่องนี้ว่ายังไงคุณเรวัต” ภารัณพูดออกไปด้วยเสียงเข้ม พร้อมกับไม่บอกว่าตอนนี้เขาได้หลักฐานมาแล้ว เขาแค่ต้องการจะทดสอบเรวัติดูว่าเขาจะยอมรับผิดของตัวเองหรือไม่

“ผะ ผมว่าต้องมีเรื่องเข้าใจผิดแล้วล่ะครับ จะมีการเปลี่ยนทุนให้คนที่เกรดเฉลี่ยต่ำกว่ามาตรฐานของบริษัทได้ยังไงล่ะครับ ในเมื่อทุนทุกอันก็ได้รับคำอนุมัติจากคุณภารัณทั้งหมด นั่นก็หมายความว่าคุณภารัณได้ตรวจอย่างดีแล้ว ผมว่าเด็กคนนี้โกหกคุณภารัณแล้วล่ะครับ ได้ทุนเรียนแล้วยังไม่สำนึกแล้วยังกล้ามาก่อความวุ่นวายแบบนี้ใช้ได้ที่ไหนกัน ให้คนมาจับตัวออกไปเถอะครับ” เรวัติพูดออกไปอย่างไม่ยอมรับ และเขาจะไม่ยอมให้เด็กเมื่อวานซืนอย่างเธอมาทำให้ชีวิตของเขาพังเด็ดขาด

“นี่คุณ มาว่ากันแบบนี้มันไม่เกินไปหน่อยเหรอ ฉันแค่มาร้องเรียนเพื่อความยุติธรรมของตัวเอง ถ้าคุณไม่ได้ทำอะไรผิดก็อย่ารีบร้อนตัวสิคะ” ปารารินพูดออกไปแล้วมองหน้าของผู้ชายคนนี้อย่างอดทนกับคำพูดของเขา