2

“พี่ต้นจะไม่ทิ้งลิลใช่ไหม ?”

“พี่จะทิ้งลิลได้ไงเล่า อย่าคิดมาก” ลูบศีรษะของลลิลด้วยความรัก เขารักลลิล ถึงจะเป็นความรักของวัยหนุ่มสาวแรกแย้ม แต่ก็ไม่เคยคิดที่จะทิ้งปัญหาไว้กับเด็กสาวเพียงคนเดียว ในเมื่อเขาเองก็มีส่วนผิดอย่างเต็มตัว เขาเองก็ต้องรับผิดชอบกับเรื่องที่เกิดขึ้น

“พี่ต้องคุยกับพ่อแม่ก่อน ลิลกลับไปรอที่บ้านนะ” เขากับลลิลอยู่หมู่บ้านเดียวกัน เพราะอย่างนี้เลยรู้จักกันมาตั้งแต่เด็กส่วนพ่อแม่ทั้งสองฝ่ายรู้จักกันแบบผิวเผิน

ตอนที่เปิดตัวคบหากัน พ่อของลลิลไม่เห็นดีเห็นงามด้วยเพราะยังเด็กด้วยกันทั้งคู่ แต่เพราะรักลูกสาวมากก็เลยยอม แต่มีข้อแม้คือต้องอยู่ในสายตาของผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย สุดท้ายเขาก็ทำเรื่องขึ้นมาจนได้

“ไม่ต้องกลัว พี่จะไม่ทิ้งลิล”

“ค่ะ ลิลไปรอที่บ้านนะคะ” ผละออกจากอ้อมกอดของต้นกล้าแล้วค่อย ๆเดินออกไปจากสวนหย่อมของหมู่บ้านแล้วเดินเข้าไปยังซอยบ้านของตัวเอง ต้นกล้ามองตามหลัง

ลลิลจนเด็กสาวเดินหายเข้าไปในซอย เด็กหนุ่มระบายลมหายใจแล้วหลุบตามองชุดตรวจครรภ์ที่ถือไว้อีกครั้ง ยืนนิ่งทำใจอยู่พักหนึ่งก็เดินกลับเข้าไปที่บ้าน

“ต้นว่าอะไรนะ ไหนพูดอีกทีสิ!”

ผู้เป็นแม่ถามขึ้นด้วยน้ำเสียงร้อนใจ จ้องหน้าลูกชายอย่างเอาจริงเอาจัง ภาวนาให้สิ่งที่ได้ยินเมื่อครู่ หูฝาดไปเอง

“ต้นทำลิลท้อง”

ยกมือขึ้นทาบอก น้ำตาคลอเบ้า ไม่คิดว่าลูกชายคนโตที่อบรมเลี้ยงดูมาอย่างดีจะมาทำเรื่องให้หนักใจแบบนี้ได้ ลำพังต้องหาเงินมาส่งเสียเลี้ยงดูลูกชายทั้งสองคนก็เหนื่อยสายตัวแทบขาดแล้ว

“แม่จะเป็นลม ทำไมทำแบบนี้ล่ะต้น จะมีอะไรกันทำไมไม่ป้องกัน ปล่อยให้ท้องได้ยังไง ยังเด็กกันทั้งคู่”

“ต้นขอโทษครับแม่ ต้นผิดไปแล้ว”

“ทางนั้นเขารู้หรือยังว่าลูกสาวท้อง”

ถามขึ้นด้วยความเป็นกังวล เด็กทั้งคู่และที่ผ่านมาพ่อแม่ของลลิลก็ไม่ได้เห็นดีเห็นงามที่เด็กทั้งสองจะคบหากัน แล้วมาเกิดเรื่องใหญ่แบบนี้ ไม่อยากจะคิดเลยว่าความรู้สึกของฝ่ายนั้นจะแย่มากขนาดไหน

“ยังไม่รู้ครับ ต้นอยากบอกพ่อกับแม่ก่อน”

“ต้นเอ๊ย! นี่มันไม่ใช่เรื่องเล็กเลยนะ ต้นกับลิลยังเรียนไม่จบเลย เลี้ยงดูตัวเองยังไม่ได้ทั้งคู่แล้วจะเอาปัญญาที่ไหนมาเลี้ยงลูกได้ เลี้ยงเด็กคนหนึ่งมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะต้น”

ไพลินซบหน้าลงกับฝ่ามือทั้งสองข้าง คิดจนปวดหัว ถ้าเกิดว่าฝ่ายนั้นไม่ยอมรับเรื่องที่เกิดขึ้นจนเกิดมีคดีความต่อกัน มันจะยิ่งแย่ไปทั้งสองฝ่าย

“เดี๋ยวรอพ่อกลับมาก่อน ค่อยมาคุยกันอีกทีว่าจะเอายังไง” ปัญหาของลูก แม่ตัดสินใจเองตามลำพังไม่ได้ ต้องขอความคิดเห็นจากผู้เป็นพ่อด้วย “น้องเลิกเรียนแล้ว อีกเดี๋ยวก็คงกลับมาถึงบ้าน”

ต้นกล้าสบตากับแม่อยู่แว็บเดียวก็หลุบตาลงด้วยความรู้สึกผิด เพราะความคิดน้อยของเขาที่ทำให้พ่อกับแม่เกิดความทุกข์ใจ สร้างปัญหาให้พวกท่านต้องตามแก้