Chapter 3

Chapter 3

สองวันต่อมา

วันนี้เป็นวันจันทร์ วันที่พรปวีณ์ต้องไปมหาวิทยาลัย ครั้นไม่ไปก็ไม่ได้ เนื่องจากมีสอบในวิชาสำคัญ วันเสาร์และอาทิตย์ที่ผ่านมา ถือว่าเป็นวันวิปโยคทางจิตใจ เธอร้องไห้อย่างหนัก ตามความเสียใจที่ได้รับจากคนรักและเพื่อนสนิท นั่นเท่ากับว่า ความรู้สึกที่เกิดขึ้นเพิ่มทวี

เดิมทีพรปวีณ์ตั้งใจไม่มีความรัก อยู่กับยายลำดวนจนฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งจากกันไป เพราะความรักสำหรับเธอคือยาพิษ คือความเจ็บปวดยากเกินทนไหว ตัวอย่างใกล้ตัวคือ บิดามารดา แรกเริ่มความรักสวยงาม ต่อมาคือพลังงานด้านลบ กลบความรักทีละน้อย บิดามีภรรยาน้อย ทำให้มารดาเธอชอกช้ำหัวใจมาก ไม่พอยังทำร่ายร่างกาย ตบตีถึงขั้นเลือดตกยางออก ในวันที่ทั้งสองหย่ากัน คือวันที่มารดาทนรับความผิดหวัง เสียใจไม่ได้ นางฆ่าตัวตาย ทิ้งให้ตนอยู่ตามลำพังกับยายลำดวน ส่วนคนเป็นพ่อ ไม่เคยเหลียวแลลูกคนนี้อีกเลย

พรปวีณ์ปิดกั้นตัวเองจากผู้ชายที่เข้ามาจีบ จนกระทั่งมาเจอกับกวินกิตต์ หนุ่มฮอตประจำมหาวิทยาลัย ความหล่อ เสน่ห์และคารมคมคายแพรวพราวของเขา ใจสาวอ่อนระทวยทีละนิด จนกำแพงกั้นตระหง่านพังทีละขั้น จนมันพังไม่เป็นท่า เขาจึงก้าวเข้ามาหาเธอได้สะดวก ปล่อยใจให้กวินกิตต์ไม่พอ ยังปล่อยกายให้เขาเชยชม แผลยิ่งเหวอะหวะมากขึ้น

เกินกว่านิยามของความเสียใจ คือความทุกข์ทรมานที่ไร้ทางออก เมื่อกงล้อแห่งการหลอกลวงถูกหมุนโดยคนสองคนที่พรปวีณ์มอบหัวใจให้ มีดเล่มที่คมที่สุด คือมีดแห่งความรัก รองลงมาคือมีดแห่งความเชื่อใจถูกแทงลึกมิดด้ามและบิดขยี้เน้นย้ำความรวดร้าว ให้แผลฉกรรจ์จนร้าวไปถึงกระดูก พิษรักจากคนรักและเพื่อนสนิทที่ฝังไว้มันซึมลึก และทบทวีจนเธอมองไม่เห็นหนทาง ที่จะล้างพิษร้ายนี้ออกจากหัวใจแหลกสลายได้เลย

ต่อให้ความเสียใจจะท่วมท้นเพียงใด พรปวีณ์จะไม่ยอมหยุดเดิน เธอเคยพ่ายแพ้จนไม่เหลือชิ้นดีมาแล้ว และเธอสาบานว่าจะไม่ยอมให้ กวินกิตต์กับเบญญาวีได้หัวเราะเยาะซ้ำเติมอีก ภาพเหตุการณ์ที่กรีดลึกในใจวันนั้น กลายเป็นพลังขับเคลื่อนอันมหาศาล บ่มเพาะให้เธอกล้าที่จะยืนหยัด และกลับไปเผชิญหน้ากับทั้งสอง ด้วยหัวใจเย็นเยียบและแข็งแกร่ง เกินกว่าที่ใครจะทำลายได้อีก

เบญญาวีกับนลินีมองเพื่อนร่วมชั้นที่เดินเข้ามาในห้องเรียน รอยยิ้มร้ายผุดบนดวงหน้าสะสวย สองสาวมองหน้ากัน ก่อนลุกขึ้นเดินไปหาพรปวีณ์

“ว่าไงจ้ะเพื่อนรัก มาเรียนไหวเหรอ เก่งจัง ฉันสองคนนึกว่า เธอจะเสียใจหนักร้องไห้ขี้มูกโป่งอยู่บ้านซะอีก” เบญญาวีเปิดฉากพูดคนแรก

“แต่ดูจากหน้าตาเธอ เธอคงร้องไห้หนักแน่ๆ ฉันว่าไม่ใช่เรื่องแปลกหรอกนะ นอกจากเธอถูกหลอกให้รัก ยังถูกพี่เคนหลอกตอกเธออีก แหมจะว่าไป สะใจฉันสองคนมากเลยนะ ที่เห็นเธอดิ้นทุรนทุรายได้น่ะ” นลินีทับถมความเสียใจในใจพรปวีณ์ “แม้ว่าเธอจะแก้ผ้าให้พี่เคนเอา สุดท้ายพี่เคนก็เลือกออม เธอน่ะเป็นเพียงแค่ทางผ่าน เป็นหนึ่งในเกมของพวกเราเท่านั้นแหละ เธอไม่มีวันเหนือฉันสองคนไปได้หรอก”

“พูดจบหรือยัง” พรปวีณ์ข่มความเสียใจไว้เต็มกำลัง เงยหน้าพูดกับอดีตสองเพื่อนสนิท “ถ้าพูดจบแล้วฉันจะได้พูดบ้าง”

“พูดอะไรมิทราบ” เบญญาวีถามกลับ

“เธอสองคนคงอยากรู้ใช่มั้ยว่า ฉันเสียใจหรือเปล่า คำตอบคือมาก แต่ฉันไม่เคยนึกเสียดายเวลา มิตรภาพ หรือแม้แต่ความรักที่เคยหยิบยื่นให้พวกเธอทั้งสองคนกับพี่เคนเลย เพราะฉันถือว่ามันเป็นราคาที่คุ้มค่า สำหรับการคัดกรองคนสารเลวออกไปจากชีวิต” พรปวีณ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ ทว่ากังวานในความรู้สึก แววตาของเธอว่างเปล่าไร้ซึ่งร่องรอยความโศกเศร้า “ถ้าเรื่องนี้ไม่เกิดขึ้น ฉันคงต้องโง่งมคบกับคนสวยแต่ใจทรามอย่างพวกเธอไปอีกนาน โดยไม่รู้เลยว่าจะถูกลอบแทงข้างหลังวันไหน ส่วนความรักที่มีให้พี่เคน ฉันถือว่าเป็นบทเรียนราคาแพงที่สอนให้รู้ว่า ต่อไปจะรักใครต้องดูให้ลึกถึงเนื้อใน ไม่ใช่แค่หลงใหลไปกับเปลือกนอกที่ดูดีเพียงอย่างเดียว"

หญิงสาวจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของทั้งคู่ มุมปากหยักยิ้มบางๆ อย่างผู้ที่ถือไพ่เหนือกว่า

“ฉันเสียใจด้วยนะที่พวกเธอ จะไม่ได้เห็นภาพฉันร้องไห้ฟูมฟาย หรือหลบหน้าหายไปอย่างคนขี้แพ้ พวกเธอประเมินค่าความเข้มแข็งของฉันต่ำเกินไป จำไว้ว่า ฉันเป็นคนเจ็บแล้วจำ และไม่มีวันก้มหัวให้คนชั่วร้ายในคราบนางฟ้าอย่างเธอสองคนแน่นอน"

เบญญาวีและนลินียืนอึ้งกับคำโต้กลับ ทั้งสองพยายามมองหาความอ่อนแอในนัยน์ตาพรปวีณ์ ไม่เห็นแม้แต่น้อย กลับพบเพียงความเด็ดเดี่ยว ไร้ซึ่งหยาดน้ำตา หรือแม้แต่ความสั่นไหวของอารมณ์ ยืนยันชัดเจนว่า ในสมรภูมิความรู้สึกครั้งนี้ คนพ่ายแพ้กลับกลายเป็นเธอทั้งสองคนเสียเอง

พรปวีณ์ไม่ได้สนใจอดีตสองเพื่อนรักใจโฉด เธอตั้งใจทำข้อสอบ ทำใจให้แข็งแกร่ง เพื่ออนาคตของตนเอง เพื่อชีวิตใหม่ที่หญิงสาวจะทำให้ดีกว่านี้ ลบคำครหาสบประมาททั้งปวง