บทที่ 2

ผมเฝ้าแอบมองคนที่ชื่อพิชญ์ด้วยความสะดุดตาสะดุดใจไม่ว่าหน้าตาหรือกริยาท่าทางมันจุดความสนใจให้ผมสนใจในตัวเขาไม่น้อยจนผมเองนึกแปลกใจใช่ว่าผมจะชอบชายด้วยกันแต่ผมก็ไม่ได้นึกรังเกียจหรือจะต่อต้านเหยียดเพศหรอกนะครับ

"ไอ้พิชญ์ทำห่าอะไรของมึงอีกวะ"คนชื่อเตชินเดินเข้าไปโบกหัวพิชญ์ที่ยืนกดๆจิ้มๆบนหน้าจอโทรศัพท์ไม่หยุด

"เดี๋ยวสิวะกูกำลังตอบน้องนาวอยู่"พิชญ์ตอบหน้าเฉย

"มึงก็มัวแต่ม่อสาวงานการไม่ได้เรื่อง"เตบ่น

"บ่นๆไอ้มินทร์ไม่ถึงใจหรือไงถึงได้มาลงกับกูเนี่ย"พิชญ์สวนกลับ

"ปากดีนะมึงวันไหนมึงได้เป็นเมียคนอื่นกูจะหัวเราะให้ฟันร่วง"เตชินบอกขำๆ

"ห่าปากหมาคนอย่างกูถ้าเป็นก็ต้องเป็นผัวโว้ยไม่ใช่เมีย"

"ฮ่าๆๆๆอย่างมึงน่ะเหมาะจะเป็นเมียมากกว่าจริงหรือเปล่าจ๊ะน้องพิชญ์จ๋า"เตชินแหย่แถมยังหยิกแก้มคนที่หน้างอหงิกผมอมยิ้มน้อยๆ 'หึหึน่ารักจริงๆ'ผมได้แต่นึกในใจ

"กวนส้นตีนละมึงหรือมึงอยากลองดูว่ากูจะเสียบมึงได้หรือเปล่าถ้ามึงพร้อมกูก็พร้อมนะเว้ย"พิชญ์สวนกลับแต่เตชินคว้าคอเขาเข้ามากอดใช้มือขยี้ผมจนยุ่งพิชญ์ทำได้แค่แหกปากร้องลั่น

"เชี่ยเตโอ๊ยๆ กูเจ็บนะกูไม่ใช่ไอ้มินทร์มึงอย่ามาซาดิสกับกูไอ้เพื่อนเวร"

"โธ่แล้วทำคุยไปๆไปดูแลคุณเจคได้แล้ว"เตชินผลักพิชญ์แล้วจัดเสื้อผ้าของตัวเองทิ้งให้พิชญ์ทำหน้ามุ่ยบ่นอุบอิบตามประสาผมส่ายหน้าน้อยๆเด็กไม่รู้จักโตแท้ๆเลยเชียว

"ไปครับคุณเจคเดี๋ยวผมไปส่งที่ห้องพักคิงส์เค้าจัดให้แล้วรอแค่น้องสาวคุณมาก็ให้พักด้วยกันเลย"พิชญ์เดินมาหาผมรอยแดงๆที่แก้มยังอยู่สงสัยเตชินจะหยิกแรงไปใจอยากจะลูบแก้มให้หายช้ำแต่ต้องอดใจเอาไว้กลัวคนจะตกใจไปเสียก่อน

"ขอบคุณครับ"ผมบอกยิ้มๆเดินตามหลังคนที่อยู่ในเสื้อเชิ๊ตสีฟ้าอ่อนพอดีตัวกับกางเกงสแลคสีครีมเส้นผมที่ละกับต้นคอขาวๆเล่นเอาผมอยากเข้าไปลูบดูซักครั้ง เออเป็นเอามากแฮะผม

"เจ...คุณเจคเห้ย"เสียงเรียกข้างๆหูทำเอาผมสะดุ้งนิดๆ

"เป็นอะไรหรือเปล่าครับเรียกตั้งนาน"พิชญ์นิ่วหน้าน้อยๆผมยิ้มให้ไม่อยากจะบอกว่าเพราะมัวแต่คิดเรื่องเขาเลยทำให้ใจลอยกลัวจะได้เห็นหน้าบึ้งๆแทน

"อ่อผมคิดถึงน้องน่ะครับ"พิชญ์หน้าอ่อนโยนลงทันที

"เดี๋ยวก็ได้เจอกันแล้วครับใจเย็นๆนะ"ตบไหล่ผมปุๆเล่นเอาผมมันเขี้ยวอยากฟัดให้หายอยากจริงๆ

"ขอบคุณครับ"ผมบอกสั้นๆเดินตามหลังเข้าลิฟท์ผมสังเกตุอาการของคนที่ยืนอยู่ข้างหน้าเงียบๆเจ้าตัวยังคงพิมพิ์ยิกๆในโทรศัพท์ซักพักลิฟ?ืก็เลื่อนมาถึงด้านบนพิชญ์ยกโทรศัพท์ขึ้นรับ

"เออ...อืมอีกเดี๋ยวตามไปที่ไหนวะโอเคเดี๋ยวเจอกัน"พิชญ์เดินไปหยุดอยู่หน้าห้องพยักหน้าให้ผมเปิดประตูเข้าไปส่วนตัวเขายังคุยอะไรในโทรศัพท์อยู่ผมก้าวเข้าไปในห้องที่ดูหรูไม่ใช่น้อยภายในยังแยกออกไปห้องๆให้เห็นเท่าที่ดูมีสองห้อง กับห้องน้ำแล้วก็ส่วนแยกเป็นครัว ภายในห้องเป็นโทนสีควันบุหรี่

"นี่เป็นห้องของคุณนะครับแล้วนี่ก็เป็นโทรศัพท์พร้อมซิมแล้วก็เอกสารเกี่ยวกับงานด้านความปลอดภัย คุณอ่านดูคร่าวๆไปก่อนวันนี้พักผ่อนตามสบายนะครับพรุ่งนี้ผมจะมารับคุณไปดูที่ศูนย์รักษาความปลอดภัยโครงงานของเราใหญ่มากเรามีทั้งบอดี้การ์ด งานนักสืบ แล้วก็งานด้านความมั่นคงรายละเอียดอยู่ในนั้นหมดแล้วครับแต่ดีเทลทั้งหลายคุณคงต้องเข้าไปศึกษาเอง"พิชญ์พยักเพยิดให้ผมดูในแฟ้มไม่ทันไรเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกรอบ

"คร้าบหนุงหนิง"เขาหันข้างให้ผมเดินแยกตัวออกไปคุย

"โถๆๆๆใจเย็นๆค่ะที่รักเด๊่ยววันนี้พี่เข้าไปหาไม่ได้นะครับมีงานเอาไว้พรุ่งนี้พี่จะพาไปชอปปิ้งอย่างอนนะครับ"เจ้าตัวยังคุยงุงงิ๊งๆไปเรื่อยต่างกับผมที่เริ่มหงุดหงิดขึ้นมาแบบไม่มีสาเหตุกับความกะล่อนของพิชญ์

"แฮ่ม..."ผมแกล้งกระแอมทำเอาเจ้าตัวสะดุ้งรีบบอกลาคนในสาย

"เอ่อโทษทีครับ"

"ไม่เป็นไรครับผมเข้าใจคนมีแฟนส่วนมากจะเป็นแบบนี้แหละครับ"พิชญ์โบกมือว่อน

"โอ๊ยไม่ใช่ครับผมแค่คบเล่นๆเถอะ"

"อ้อ"ผมแค่รับรู้แต่ไม่พูดอะไรกลับเดี๋ยวเถอะจะทำให้หายเจ้าชู้เลยคอยดู

"ว่าแต่มีอะไรหรือเปล่าครับ"

"ผมแค่อยากจะถามว่าเดี๋ยวคุณจะไปไหนอีกหรือเปล่าครับ"ผมถามหน้าเฉย

"อ่อผมต้องไปที่โกดังน่ะครับเราเก็บหนูได้สองตัว"

"หืมผมไปด้วยนะครับ"

"ไม่เป็นไรครับตอนนี้ไอ้เตมันไปรออยู่แล้ว"พิชญ์ส่ายหน้า

"ไม่เป็นไรครับผมอยากลองไปดูงานก่อนล่วงหน้าเผื่อมีอะไรจะได้ช่วย"ผมยิ้มน้อยๆ

"เอางั้นหรือครับแต่จริงๆผมอยากให้คุณพักมากกว่าโดนมาไม่ใช่น้อย"พิชญ์ไล่สายตาจากใบหน้าผมจนถึงปลายเท้า

"ไม่เป็นไรผมเคยโดนเยอะกว่านี้อีก"

"จริงด้วยคุณเป็นนาวิกนี่นะ"พิชญ์พยักหน้างหงึกหงัก

"งั้นไปกันครับแวะหาอะไรกินด้วยผมเริ่มหิวแล้ว"พิชญ์บอกพร้อมกับเดินนำผมออกไประหว่างขับรถพิชญ์ก็แนะนำผมหลายอย่างเกี่ยวกับงานที่ผมจะต้องทำตอนแรกผมลังเลที่จะลาออกจากการเป็นทหารแต่ตอนนี้ผมตัดสินใจเด็ดขาดแล้วอย่างน้อยที่นี่ก็น่าทำไม่ใช่น้อยแถมยังมีบางอย่างดึงดูดให้ผมอยู่ต่อและน้องสาวผมก็ได้กลับมาอยู่ด้วยดีเสียอีก

"เออจริงสิรถของคุณพรุ่งนี้ได้นะครับคิงส์ให้ผมเตรียมให้แล้วเป็น

BMW

X4 xDrive20d M Sport

​ได้มั๊ยครับผมจะมาถามเรื่องสีไม่รู้คุณชอบสีอะไรจะได้ให้เค้าจัดให้เลย"

"ดำดีกว่าครับไม่สะดุดตาดี"ผมบอกง่ายๆ

"โอเคเดี๋ยวผมจัดการให้ยังไงผมขอพวกบัตรประชาชนด้วยนะครับพรุ่งนี้เขาจะได้จัดการโอนชื่อให้เลย"พิชญ์บอก

"ได้ครับ"ผมตอบสั้นๆไม่ได้กลับเมืองไทยมาเสียนานทุกอย่างดูเปลี่ยนไปเยอะมากไม่นานนักพิชญ์ก็จอดรถที่ร้านอาหารดูบรรยากาศดีไม่น้อย

"ผมว่าคุณคงคิดถึงอาหารไทยร้านนี้อร่อยใช้ได้เลยนะครับ"พิชญ์ลงจากรถแล้วพาเข้าไปด้านในทั่วบริเวณปลูกต้นไม่ร่มรื่นมีเสียงน้ำตกดังมาใกล้ๆ

"นั่งด้านนอกก็แล้วกันครับมีซุ้มศาลาให้ไม่ร้อนใกล้น้ำตกมีปลาคราฟด้วยแหละ"เสียงเล่าจ๋อยๆไม่หยุดทำให้ผมอมยิ้มน้อยๆนานแค่ไหนกันนะที่ผมไม่ได้สบายแบบนี้

"ตามใจเลยครับผมยังไงก็ได้"เจ้าตัวนำลิ่วๆไปนั่งศาลาใกล้น้ำตกที่มีปลาคราฟสีสวยมากมายว่ายวนอยู่พนักงานเสิร์ฟเดินมารอรับออเดอร์

"คุณเจคสั่งอะไร"

"ได้หมดเอาที่คุณชอบเลยครับ"ผมบอกง่ายๆเจ้าตัวเลยจัดการสั่งไปหลายอย่างปล่อยให้ผมนั่งสำรวจใบหน้าคมสวยนั่นไปเรื่อยๆจนคนรับออเดอร์เดินออกไป

"อันที่จริงคุณเรียกผมว่าพี่เจคก็ได้นะครับ"พิชญ์ชะงักมือที่กดพิมพิ์อะไรลงไปในมือถือ

"ไม่ดีกว่าครับผมเกรงใจ"

"ผมยินดีแล้วอีกอย่างคุณก็อายุน้อยกว่าผมอยู่แล้วดูสนิทกันดีออก"ผมบอกยิ้มๆ

"อ่าขอบคุณครับ"พิชญ์รับคำแต่ก็ไม่พูดอะไรต่อกลับไปสนใจหน้าจอเหมือนเดิมผมส่ายหน้ายิ้มๆท่าทางจะดื้อใช่ย่อยนะเนี่ยไม่นานอาหารก็ทยอยมาเสริ์ฟแต่ดูเหมือนพิชญ์จะไม่สนใจเอาแต่ก้มหน้าก้มตาผมนิ่วหน้านิดๆ

"อาหารมาแล้วทานก่อนเถอะพิชญ์"ผมบอกแต่เจ้าดูก็ยังเฉยผมหงุดหงิดขึ้นมาทันทีจะอะไรมากมายกับโทรศัพท์นะ

"พิชญ์!!วางโทรศัพท์ได้แล้ว"ผมเริ่มเสียงเข้มขึ้นเขาเงยหน้าขึ้นมาเลิกคิ้วสบตากับผมพอเห็นสายตาก็เม้มปากแน่นสายตาดื้อดึงก็เริ่มมาทันที

"อะไรก็กินไปดิ"แน่ะกล้าทำเสียงหงุดหงิดใส่เสียด้วย

"พี่บอกให้กินก่อน"ผมย้ำเอื้อมมือไปคว้าโทรศัพท์จากมือเจ้าตัว

"เห้ยมึงทำอะไรวะ"พิชญ์เริ่มโมโหผมทำหน้านิ่ง

"พูดใหม่"ผมทำเสียงเข้ม

"พูดอะไรมึงอยากแดกก็แดกไปเลยอย่ามาวุ่นวายกะกูได้ป่ะ"

"พิชญ์!!พี่บอกว่าให้วางโทรศัพท์แล้วกินข้าวอีกอย่างนะอย่าให้ได้ยินคำว่ามึงกูอีกเวลาอยู่กับพี่"ผมเน้นคำทำหน้าดุ

"แล้วไงอะมึงเป็นใครพ่อแม่ก็ไม่ใช่กล้าว่ากูเหรอ"ผมจ้องตานิ่งๆไม่พูดแต่รังสีอำมหิตที่ผมส่งไปทำเอาเจ้าตัวเสหลบสายตาผมยังนิ่งไม่พูด

"อะไรวะแม้งใหญ่มาจากไหนเออกินๆเรื่องมากชิบหาย"ผมได้แต่เข่นเขี้ยวในใจน่าจะฟาดซักป้าบสองป้าบให้หายดื้อจริงๆให้ตายเถอะ

"หึ"ผมทำเสียงขึ้นจมูกสั้นๆแล้วตั กกับข้าวตรงหน้าวางลงบนจานข้าวให้แต่เด็กดื้อมันเขี่ยออกขอบจาน

"กินพี่ตักให้แล้วจะเขี่ยออกทำไม"ผมทำตาดุ

"กูไม่ชอบ"

"แล้วไอ้ที่สั่งๆมาใครเป็นคนสั่งอย่าสิ้นเปลืองโดยใช่เหตุนึกถึงคนที่เค้าไม่มีจะกินบ้าง"ผมกัดฟันบอกเบาๆ

"เหี้ยยย"นั่นไงมาแล้วคำหยาบ

"พิชญ์พี่เตือนอีกครั้งนะว่าอย่าพูดไม่เพราะ"ผมวางช้อนส้อมลงยกมือกอดอกมองนิ่งๆ

"เออห่าพ่อแม่ก็ไม่ใช่คนในครอบครัวยิ่งแล้วเสือกนะมึงอะ"พิชญ์บ่นเสียงดังวางช้อนดังเคร้ง

"อย่าให้พี่ได้ลุกไปป้อนขอบอกก่อนว่าพิชญ์สู้พี่ไมไ่ด้แล้วจะอายเปล่าๆ"ผมขู่

"นึกว่าแน่เหรอมึง"พิชญ์ตวาดเสียงดังลุกขึ้นยืนหน้าแดงด้วยความโมโหผมเลิกคิ้วดูเด็กน้อยอาละวาดถอนใจเบาๆ

"เอาเถอะครั้งนี้พี่ไม่ว่านั่งลงกินข้าวดีๆเดี๋ยวปวดท้องนี่มันเที่ยงแล้ว"ผมบอกเสียงเรียบแต่ดูเหมือนเด็กน้อยจะยังดื้อดึง

"พิชญ์พี่ไม่พูดซ้ำอีกครั้งแล้วนะนั่งลงดีๆกินข้าวถ้าพี่ลุกขึ้นเมื่อไหร่พิชญ์จะเสียใจที่ทำเรื่องนี้ลงไปทันทีพี่ขอเตือน"ผมบอกเสียงเย็นเฉียบใบหน้าเฉยชาจนพิชญ์อดสะดุ้งไม่ได้

"เออๆ ห่า"พิชญ์กระฟัดกระเฟียดลากเก้าอี้เสียงดังลากจานข้าวมาไว้ตรงหน้าก้มหน้าก้มตากินผมส่ายหน้าน้อยๆนึกในใจถ้าได้มาคงต้องดัดนิสัยกันอีกเยอะกว่าจะเข้ารูปเข้ารอย สงสัยใช่ไหมครับว่าทำไมผมถึงนึกเลยไปถึงขั้นนั้นผมผ่านอะไรมาเยอะมากทั้งสงครามความโหดร้ายและผู้คนที่เอาแต่แก่งแย่งต้องดิ้นรนตั้งแต่ยังไม่ทันแตกหนุ่มดีเสียด้วยซ้ำและต้องคอยดูแลน้องสาวคนเดียวทำให้ผมแข็งแกร่งขึ้นเองโดยสัญชาตญาณ ผมถึงมั่นใจในตัวเองว่าผมชอบคนตรงหน้านี้มันอาจจะยังไม่ใช่ความรักแต่เขาก็ทำให้ลมหายใจผมสะดุดได้ไม่ยากเลย

"ก็แค่นั้น"ผมบอกเสียงดุๆแต่เขาก็ยังทำหน้ามึนไม่สนใจจ้วงข้าวเอาๆเหมือนหิวมากผมหยิบเหยือกแก้วที่บรรจุน้ำแข็งใส่น้ำเย็นจนเกิดละอองฝ้าเทลงในแก้วให้เขา

"ค่อยๆกิน"

"พูดมาก"พิชญ์บ่นเบาๆผมแสยะยิ้ม

"หึหึดื้อๆแบบนี้ระวังนะพี่จะฟาดให้ก้นลาย"พอผมพูดจบเด็กดื้อของผมถึงกับสำลักน้ำที่ยกขึ้นดื่ม

"เหี้ยยยยยพูดอะไรวะ"พิชญ์ไอแค่กๆผมอมยิ้มไม่พูดอะไรต่อ

"อิ่มหรือยังของหวานไหม"ผมไม่ตอบคำถาม

"ไม่เอาสัดเก็บเงินด้วย"พิชญืทำหน้าเขียวหน้าเหลืองหันไปบอกเด็กเสิร์ฟที่ยืนอยู่ห่างๆ

"เท่าไหร่"พิชญ์ถามแต่ผมกวักให้มาที่ผมดีที่กระเป๋าเงินยังอยู่ครบผมยื่นบัตรเครดิตส่งให้เด็กเสริ์ฟก็โค้งรับบัตรไป

"เห้ยกูจ่ายเอง"พิชญ์โวยวาย

"เงียบๆบ้างเถอะเงินแค่นี้พี่เลี้ยงได้"ผมบอกเสียงนิ่ง

"พี่บ้านมึงดิ"ผมอยากจะฟาดให้หายหยาบคายจริงๆให้ตายสิ

"ดื้อจริงๆไปครับป่านนี้คุณเตรอแล้วมั้ง"ผมตัดบทลุกขึ้นมาขยับเก้าอี้ให้

"มึง...ทีหลังไม่ต้องห่ากูผู้ชายเหอะสัด"พิชญ์แหวหน้างอคอหักใส่ผม

"ไปได้แล้ว"ผมไม่ฟังเสียงคว้าข้อศอกคนตัวเล็กกว่าเดินออกมารับบัตรเครดิตที่พนักงานเดินเอามาให้แล้วหยิบเงินสดเป็นค่าทิปวางบนถาดให้พอหันกลับมาก็เห็นเด็กดื้อเบะปากให้

"เกเรจริงๆไปได้แล้ว"ผมส่ายหน้าจับคนตัวเล็กกว่าลากออกไปนอกร้าน

"กุญแจ"ผมแบมือแต่เจ้าตัวทำหน้าเฉยไม่รู้ไม่ชี้

"พิชญ์กุญแจอย่าเกเรมันช้ามากแล้ว"

"ก็เพราะใครล่ะวะ"ผมหงุดหงิดจริงๆเลยเผลอยกมือตีเข้าไปที่ปากแดงๆนั่งไม่แรงแต่ก็เจ็บไม่น้อยเห็นริมฝีปากบวมขึ้นมาทันตา

"ไอ้เหี้ยมึงกล้าตีกูเหรอห๊ะ"พิชญ์ผวากำหมัดเข้ามาแต่ผมรับหมัดเอาไว้

"อย่าดื้อพิชญ์โตแล้วนะที่พี่ตีก็เพราะอยากเตือนทำตัวไม่น่ารักเอาเสียเลย"

"ใครจะอยากน่ารักวะพูดยังกับกูดป็นผู้หญิงสติดีหรือเปล่ามึงอะ"ผมกัดฟันแน่น

"อย่าให้มากนักพี่ไม่ได้ใจดีนะจะบอกให้เข้าไปได้แล้ว"ผมจับแขนอีกข้างของพิชญ์มารวมกันชูขึ้นเหนือหัวอีกด้วยมือข้างเดียวอีกมือที่ว่างควานหากุญแจรถจากกระเป๋ากางเกงเจ้าตัวก็ดิ้นบิดว้ายบิดขวาให้ผมเอาไม่ถนัดผมโมโหขึ้นมาจริงๆเลยผลักเขาหลังกระแทกกับประตูรถดันขาตัวเองแทรกเข้าหว่างขาเบียดกลางตัวบดแน่นกับร่างบางที่หายใจหอบด้วยความเหนื่อยปนโมโห

"พี่เตืนแล้วไม่ฟังใช่ไหม"ผมยกมือขึ้นจับคางเรียวไว้แน่นบีบจนพิชญ์นิ่วหน้าด้วยความเจ็บแต่ไม่ร้องออกมาซักแอะ

"จะขอโทษพี่ได้หรือยัง"ผมขู่ชิดใบหน้า

"พ่องดิทำกูต้องอื้อออออออออ อือ อื้อๆๆๆๆ อ่อยไอ้เอี้ย"ผมกดปากหนาเข้าประกบกับปากสวยได้รูปใช้ฟันกัดริมฝีปากล่างดึงออกเน้นแรงจนได้กลิ่นเลือดพอผมได้สัมผัสกับริมฝีปากนุ่มก็ลืมตัวบดปากลงไปซ้ำใช้ลิ้นร้อนๆไล่แตะไรฟันพยายามดันให้อ้าปากออก

"อ่อย ไอ้อัดเอ้ย"พอเผลอปากด่าผมก็สอดลิ้นเข้าไปไล่ต้อนลิ้นนุ่มๆไม่ได้มองหรือสนใจว่าใครจะมองหรือไม่มองผมตะโบมจูบเก็บเกี่ยวน้ำหวานไม่รู้ว่านานแค่ไหนกระทั่งไอ้ดื้อของผมผลักอกผมด้วยมือสองข้างน้ำลายใสๆไหลย้อยตรงมุมปากผมแสยะยิ้มใช้นิ้วโป้งปาดน้ำลายบนริมฝีปากแดงก่ำแล้วเอาเข้าปากตัวเองดูดนิ้วที่เลอะน้ำลายตายังจ้องใบหน้าแดงที่หอบตัวโยนสูดเอาอากาศเข้าปอดจนพิชญ์ต้องหลบสายตา

"ถ้าดื้ออีกจะโดนมากกว่านี้"ผมเตือน

"พ่องตายไอ้เจคเหี้ยชิบหายมึงเป็นเกย์หรือไงวะสัดเอ้ย"พิชญ์ด่าด้วยความโมโหผมกระตุกตัวเองเข้าไปแต่พิชญ์ยกขาขึ้นถีบกลางตัวผมโดยที่ผมไม่ทันระวังด้วยความที่เป็นหน่วยซีลถูกฝึกมาสัญชาตญาณทำให้ผมหลบได้ทันพอเห็นว่าเสียเปรียบพิชญ์ก็ดีดตัวเองออกวิ่งหนีออกไปขึ้นรถแทกซี่ที่ผ่านมาพอดีผมส่ายหน้าช้าๆยกโทรศัพท์ที่ได้มาใหม่กดโทรออกหาชื่อที่เมมไว้ชื่อแรก'คิงส์' ซักพักปลายสายก็รับผมบอกรายละเอียดแล้วเรื่องที่เกิดขึ้นแต่ก็ไม่ทั้งหมดคิงส์เลยบอกทางให้ผมไปที่โกดังกุญแจรถก็ไม่มีผมเลยจอดรถไว้ที่นี่ก่อน คิงส์จะให้คนมาขับไป

"แล้วเจอกันครับเด็กดื้ออย่าคิดว่าจะหนีพี่พ้นนะ"ผมยิ้มมองตามหลังรถแทกซี่ที่เห็นอยู่ไกลๆจนลับสายตาผมบอกคิงส์ว่าถ้าอย่างนั้นวันนี้จะไม่เข้าไปรอเจอกันพรุ่งนี้เลยขอจัดการเรื่องของตัวเองที่ค้างคาให้เรียบร้อยเสียก่อน คิงส์ก็ตกลงคนฉลาดแบบเขามีหรือจะปล่อยให้ผมคลาดสายตาผมแอบเห็นคนของเขาแอบติดตามผมมาหลายคนอยู่ห่างๆแถมไอ้โทรศัพท์เครื่องนี้ก็มีGPSติดเอาไว้เหมือนกันผมนึกชอบความฉลาดของคนที่จะมาเป็นเจ้านายของผม แต่เจ้าเด็กดื้อของผมก็หนีผมไม่พ้นเหมือนกันแหละครับ