บทที่ 1

ผมเป็นใครน่ะหรือครับ ผมชื่อ เจคอป และตอนนี้ผมกำลังลำบากเสียด้วยสาเหตุก็มาจากผู้หญิงบ้าๆคนหนึ่งจับตัวน้องสาวของผมเอาไว้เป็นตัวประกันทำให้ผมต้องทิ้งหน้าที่สำคัญของตัวเองกลับมาเมืองไทยแต่ดูเหมือนอะไรๆมันจะสายเกินไปผมเลยจำเป็นต้องทำตามคำสั่งของผู้หญิงคนนั้นอย่างไม่มีเงื่อนไขและพลาด!!!ใช่พลาดครับตอนนี้ผมถูกคนชื่อคิงส์ทรมานอย่างหนักแทบจะเอาตัวไม่รอดถ้าหากอาชีพของผมไม่ได้ต้องทนจากการทรมานคงตายไปนานแล้ว

"ชิส์เจ็บชิบหายไอ้คนชื่อคิงส์นี่ร้ายใช่ย่อยแต่มันรับปากแล้วคงไม่ผิดคำพูดแน่"ผมสถบออกมาก่อนที่แสงจากด้านนอกสาดส่องเข้ามาจากการเปิดประตูโกดังที่ขังผมไว้ร่างโปร่งเดินเข้ามาหาผมตามหลังด้วยกลุ่มคนอีกสี่คน

"เจคอปคุณต้องออกไปกับผม"พิชญ์บอกพร้อมกับพยักหน้าให้คนด้านหลังเข้ามาจับตัวผมลุกขึ้นหนึ่งในนั้นเอาเสื้อมาคลุมไหล่ผมไว้แค่เดินยังขาแทบสั่นแต่ผมจะอ่อนแอให้คนพวกนี้เห็นไม่ได้หรอก

"จะลากกูไปไหน"ผมเอ่ยเสียแหบทั้งน้ำทั้งอาหารยังไม่ตกถึงท้องซักเม็ดการตกลงกับคิงส์นั่นทำให้การซ้อมผมหยุดลงแต่อย่าหวังว่าเขาจะอำนวยความสะดวกให้ล่ะ

"ตามมาเถอะจะพาคุณไปอาบน้ำก่อนแล้วทานข้าวให้เรียบร้อย"พิชญ์บอกเสียงเรียบ

ผมมองใบหน้าคมแปลกตาจะสวยก็ไม่สวยจะหล่อก็ไม่หล่อเรียกว่าดูดีและ"ดึงดูด"มิใช่น้อยการไปเป็นหน่วยรบซีลที่ต่างประเทศขาดแคลนทุกอย่างกระทั่งผู้หญิงถึงแม้ในหน่วยจะมีก็เถอะ

"อืมมม ว่าแต่นายชื่ออะไร"ผมถาม

"พิชญ์เรียกแค่นั้นพอ"พูดจบก็เดินออกไปที่รถสปอร์ตหรูแล้วขับออกไปปล่อยผมไว้กับไอ้สี่คนที่ประคองตัวผมเดินไปที่รถเอสยูวีสีดำก่อนจะขับตามกันไปอย่างรวดเร็ว ผมแอบเหลือบตามองออกไปด้านนอกถนนที่รถเริ่มห่างออกไปเรื่อยๆพวกนี้จะพาผมไปไหนกัน ยิ่งคนที่ชื่อพิชญ์นี่ยิ่งสะดุดตาถ้าหากเราเจอกันที่อื่นต่างจากสถานะการณ์แบบนี้ผมต้องรุกเขาแน่ๆ ไม่นานนักรถก็เข้ามาจอดในโกดังขนาดใหญ่และพาผมเข้าไปด้านในห้องที่มีห้องน้ำอยู่ด้านใน แต่อย่าหวังว่าจะหนีได้นะครับเพราะดูเหมือนมันปิดทึบไปหมดจะมีก็แค่พัดลมดูดอาหาศเท่านั้น

"รีบอาบเถอะครับอาหารวางไว้ให้บนโต๊ะตอนที่คุณกำลังอาบน้ำส่วนเสื้อผ้าอยู่ในตู้เรียบร้อยแล้วทุกอย่างอุปกรณ์อยู่ในห้องน้ำทานเสร็จมีหมอมารอตรวจอยู่ครับหนึ่งในนั้นบอกเสียงเรียบ

"หึหึถึงเวลาปล่อยหนูแล้วหรือยังไง"ผมแซะถามขำๆแต่เหมือนเจ้าตัวจะหูดับทำมึนไม่ได้ยินซะงั้น

"เจคเฮ้เจคอปนายเสร็จหรือยังคิงส์รอนานแล้วนะ"เสียงด้านนอกเร่งเร้าให้ผมขยับตัวเร็วขึ้นเศษแก้วที่ผมปาลงบนพื้นแตกเป็นปลายปากฉลามมันไม่ใหญ่มากนักถึงเอาซ่อนขอบเอวกางเกงที่ถูกกรีดตรงขอบเพื่อจะเอาซ่อนไว้

"อืมมเสร็จแล้วเข้ามาเถอะ"ผมตอบคนที่อยู่ด้านนอกเสียงเปิดประตูเข้ามาโดยไม่มีการเคาะร่างโปร่งที่เข้ามาทำให้ผมอดยิ้มน้อยๆไม่ได้

"รีบมากเลยหรือไงครับพิชญ์"ผมยักคิ้วถามคนตรงหน้าเม้มปากนิดนึงแล้วกลับไปสีหน้าเดิม

"ขอโทษทีที่ต้องเร่งมีเรื่องด่วนน่ะคิงส์ต้องการพบคุณตอนนี้ทานอาหารหรือยังครับ"พิชญ์หันซ้ายขวามองไปที่โต๊ะ

"ขอเวลาผมสิบนาทีแล้วกันอ้ออีกเรื่องขอโทษทีนะผมทำแก้วน้ำแตกน่ะอยู่ในห้องน้ำ"ผมเอานิ้วโป้งหงายยกขึ้นก่อนจะชี้ไปด้านหลังโดยที่ผมไม่หันกลับไปมองด้วยซ้ำยกไหล่เบาๆ

"ไม่เป็นไรเรื่องเล็กคุณอย่าสนใจดีกว่ารีบทานเถอะครับ"ร่างโปร่งเดินมานั่งเเก้าอี้ฝั่งตรงกันข้าม

"ผมพอจะทราบเรื่องคร่าวๆได้มั๊ย"

"รอเจอคิงส์ดีกว่าครับ"พิชญ์ตอบคำถามสั้นๆหลบสายตาเหยี่ยวของผมที่จ้องมาตาไม่กระพริบสถานที่แห่งใหม่คือผับที่ด้านนอกดูเหมือนจะมีแค่สามชั้นแต่พอเข้าไปด้านในจริงๆกลับมีชั้นใต้ดินซ่อนอยู่อย่าคิดว่าจะมีสิ่งผิดกฎหมายในนั้นนะครับมีแค่ห้องทำงานแบ่งกั้นเป็นส่วนๆมีแค่โต๊ะแต่ไม่มีผู้คนผมเดินตามร่างโปร่งแต่ตัวเตี้ยกว่าผมไม่ใช่น้อยไปติดๆด้านหลังยังมีกลุ่ม คนที่เดินตามท้ายมาเราเข้าไปด้านในสุดที่มีกระจกหนาทึบข้างนอกมองเข้าไปไม่เห็นมีแต่ด้านในเท่านั้นที่ส่องออกมาด้านนอกอย่างชัดเจนด้านในมีโต๊ะทำงานหรูกองเอกสารวางเรียงรายเต็มโต๊ะเก้าอี้ด้านหน้าว่างเปล่าฝั่งตรงข้ามมีโซฟาสีดำกำมะหยี่ที่มีเด็กตัวเล็กๆหืมเด็ก? สงสัยสายตาของผมคงเป็นคำถาม คนที่ขึ้นชื่อว่าคิงส์ถึงหัวเราะหึหึ

"ยินดีที่ได้รู้จักอย่างเป็นทางการคุณเจคอป"คิงส์ยื่นมาออกมาให้ผมจับ

"เช่นกันครับ" คิงส์ลุกจากเก้าอี้เดินนำไปที่โซฟาที่มีเด็กนั่งอยู่

"เอ้อ !!! "ผมอดอุทานไม่ได้พอได้เห็นหน้าเต็มๆคนที่เขาเล็งปืนให้พ้นจุดตายเพราะใบหน้าเล็กๆนั่นทำให้เขาอดคิดถึงน้องสาวไม่ได้ถึงฆ่าไม่ลง เสียงหัวเราะหึหึ ด้านหลังผมหันกลับไปด้วยสายตาคำถาม

"นี่คือควีนคนที่คุณทำงานไม่สำเร็จไงล่ะแต่ผมคิดว่าคุณจงใจพลาดมากกว่าละมั้ง"คิงส์พูดเสียงเข้มก่อนจะเดินเข้าไปเกาะไหล่คนตัวเล็กก้มลงบอก

"คิสนี่คุณเจคอปนะอีกหน่อยเค้าจะมาเป็นคนดูแลเรามารู้จักกันไว้สิ"ร่างจ้อยที่มองดูเหมือนผู้หญิงหน้าหวาน มากกว่าจะเป็นผู้ชายปากแดงยิ้มกว้างยกมือขึ้นมาให้ผมสัมผัส แต่ยังไม่ทันจะได้แตะด้วยซ้ำไป มือใหญ่ปัดมือออกทันที

"เอ๊าไอ้พี่ปัดมือพี่เจคอปทำไมเนี่ย"เสียงเล็กแว๊ดดังลั่นคิงส์เลยดึงควีนยืนขึ้นก่อนจะลงไปนั่งแทนแล้วให้เขานั่งซ้อนบนตัก

"ให้รู้จักกันไม่ได้ให้จับมือนี่"คิงส์บอกหน้าตาเฉย

"โว๊ะพี่แม้งบ้า"ผมไม่สนใจหรอกครับว่าใครจะอะไรแต่ผมสนใจเงื่อนไขที่ทำให้เรามาเจอกันมากกว่า

"คุณมีเรื่องอะไรจะตกลงกับผม"ผมถามออกไปตรงๆรอบนี้มีทั้งพิชญ์และคนที่ผมคุ้นหน้าอีกสองคนทรุดตัวลงนั่งเก้าอี้ที่ไม่ไกลกันมากนัก

"ผมมีข้อแลกเปลี่ยนกับคุณ"คิงส์เอ่ยเสียงเรียบ

"มินทร์มึงพาน้องไปกินเค้กร้านที่อยู่ตรงข้ามผับเราดิ๊เอาคนไปด้วยสี่คน"คิงส์พยักหน้าบอกคนชื่อมินทร์ที่ดูหน้าตาเรียกว่าสะดุดตาไม่ใช่น้อยจะสวยก็ไม่สวยจะหล่อก็ไม่หล่อบอกไปถูกแฮะ

"เย่ !!! มินทร์จ๋าไปกันๆ เราช๊อปปิ้งด้วยได้ป่าว"คนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นควีน?(ที่โตแต่ตัวละมั้ง) พูดขึ้นรัวๆเป็นภาษาอังกฤษ น้ำเสียงตื่นเต้น คิงส์ส่ายหัวช้าๆ

"มาเข้าเรื่องของเราเถอะ" คิงส์พูดเสียงเข้ม ทำให้ผมต้องละสายตามามอง

"แนะนำตัวอย่างเป็นทางการอีกที ผมโรมัน "คิงสฺ์แนะนำตัวเองอีกครั้ง

"ผม เจคอป วิทยการกุล เอลโบลิน เรียกว่าเจคก็ได้ครับ"ผมบอกชื่อตัวเองไป

"ผมพอจะทราบรายละเอียดคร่าวๆแต่ผมไม่อยากได้จากรายงานอยากฟังจากปากคุณมากกว่า"

"ครอบครัวผมมี สี่คน พ่อ แม่ ผมและน้องสาว เป็นคู่ค้ากับทางบ้านคุณแต่ผมแน่ใจว่าทางคุณคงไม่รู้เรื่องแน่ะเพราะคุณพ่อผมติดต่อผ่านทางคุณเจสันซะเป็นส่วนใหญ่ รายละเอียดมากกว่านี้ผมไม่รู้หรอกครับ" ผมบอกคร่าวๆ

"อืมม ผมเข้าใจนะคุณเจคอป แล้วเรื่องพ่อ แม่กับน้องสาวคุณมันเกิดอะไรขึ้น"

"พ่อแม่ผมเข้าใจว่าถูกทางคุณเจสันหรือไม่ก็ไลลาหักหลังเพราะผมสืบมาได้ว่าจริงๆแล้วคุณเจสันให้ลูกสาวเป็นคนออกหน้าทั้งหมดพ่อกับแม่ผมคิดจะเข้ามาพบคุณเพื่อบอกเรื่องทั้งหมดเลยโดนฆ่าปิดปากซึ่งผมก็ไม่รู้ความจริงว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เพื่อนผมบอกว่า พ่อกับแม่ผม อ้อแม่เลี้ยงน่ะได้ขายน้องผมให้กับคุณเจสัน แต่ที่ผมสืบรู้มาว่าน้องสาวผมถูกจับตัวส่งประมูลขาย ช่วงนั้นผมยังไปรบที่ซีเรียกลับมาไม่ทัน พอรู้เรื่องจากเพื่อนผมก็รีบบินกลับมาทันที มันสายไป ไลลามาพบผมและบอกเงื่อนไขไม่งั้นมันจะฆ่าน้องผมอีกคน" ผมบอกเสียงเครียด คิงส์เองกัดกรามแน่นเมื่อได้ฟังเรื่อง

"ผมต้องขอโทษด้วยเพราะไม่มีทางเลือกจริงๆ"

"ผมเข้าใจคุณนะ ขอบคุณซะอีกที่คุณยังยั้งมือไม่ยิงคิสตรงๆ" คิส์พูดเสียงกร้าว

"ผมทำไม่ลง เห็นแล้วนึกถึงน้องสาว จริงสิคุณสัญญากับผมเรื่องเจด้าไม่รู้ว่า...."

"ไม่ต้องเป็นห่วงครับตอนนี้น้องสาวคุณกำลังเดินทางมาน่าจะอีกสองวันรอน้องสาวคุณมาถึงเราค่อยมาตกลงกันอีกทีผมรับรองว่าน้องสาวคุณปลอดภัยมีแค่เหนื่อยจากการเดินทางเท่านั้น"ว่าเสร็จคิงส์พยักหน้าให้พิชญ์แล้วเดินออกไป​ผมนั่งมองคนที่ชื่อพิญ์ด้วยความสนใจร่างบางแต่ไม่ถึงกับผอมก้มหน้เาอ่านเอกสารในมือไปนิ่วหน้าไปใบหน้าสวยนั่นทำให้ผมรู้สึกแปลกๆคนอย่างผมเป็นทหารและผ่านมาทุกสมรภูมิไม่เคยแบ่งแยกชายหรือหญิงอยู่แล้วและตอนนี้ความรู้สึกอยากมันปะทุขึ้นมาจนเก็บอารมณ์แทบไม่อยู่

"หืม?มีอะไรหรือเปล่าครับ"พิฃญ์เงยหน้าขึ้นถามผม

"ไม่มีครับแล้วนี่เราต้องไปไหนกันอีก"ผมตอบหน้าเฉยแต่เพียงไม่นานคิงส์ก็กลับเข้ามาใหม่แล้วสั่งพิชญ์

"ไอ้พิชญ์มึงเอารายละเอียดให้คุณเจคอปดูสิกูมีงานสำคัญที่ต้องให้ทำไอ้เตมึงโทรบอกไอ้มินทร์ให้พาน้องไปนานๆหน่อย"คิงส์บอก​ให้ผมอ่านเอกสารที่พิชญ์เอามายื่นให้ด้านในมีรายละเอียดของไลลาเส้นทางหลบหนีและคนที่แอบคอยช่วยเหลือให้ไลลาหนีรอดมาได้

"คุณคิดว่ายังไง"คิงส์ถามผม

"เอาตรงๆคุณอยากให้ผมทำอะไรคิงส์"ผมถามเสียงเรียบคิงส์ยกยิ้มเล็กน้อยแต่สายตาไม่ได้ยิ้มตามไปด้วยผมไม่อยากจะคิดถึงจุดจบของไลลาเลยให้ตายสิ

"ผมอยากให้คุณเป็นนกต่อล่อให้มันออกมาและเก็บกวาดหนอนในองค์กรที่เหลือให้หมดอ่อแล้วอีกเรื่องคุณโทรกลับไปหาน้องคุณได้เลยนะเธอกำลังจะขึ้นเครื่องเพื่อมาที่นี่" คิงส์บอกผมยิ้มๆ

"ได้ครับเท่าที่อ่านดูหนอนของเราตัวอ้วนไม่ใช่น้อยท่าทางจะกินจนอิ่มเท่านี้ใช่ไหมที่คุณต้องการ"ผมถามสั้นๆ

"อืมมมหากคุณต้องการคนหรืออุปกรณ์บอกพิชญ์ได้เลยเพราะเขาจะเป็นคนซัพพอร์ตคุณจนจบทริปนี้"คิงส์พยักหน้าไปทางพิชญ์

"ยินดีครับพิชญ์ถ้าอย่างนั้นผมขอคนมาช่วยสิบคนและผมจะติดต่อเพื่อนผมที่อยู่หน่วยซีลด้วยกันมาช่วยอีกแรง เขาไว้ใจได้งานนี้จะต้องไม่พลาดและอีกข้อที่ผมอยากจะขอจากคุณผมขอไลลาจะได้ไหม"ผมเอ่ยปากขอคิงส์ตรงๆทุกคนในห้องได้แต่มองด้วยความสงสัยว่าผมจะขอไลลาไปทำไม

"มันต้องตายด้วยน้ำมือผม"ผมบอกเสียงเหี้ยม

"เรื่องนี้ผมคงให้ไม่ได้เพราะไลลาคือของผมอ้อคุณเจคอปผมเตือนไว้อย่างนะครับผมอยากได้ไลลามาตัวเป็นๆเจ็บเล็กน้อยเราไม่ว่ากันแต่มันจะต้องถึงมือผมแบบมีลมหายใจเท่านั้น"คิงส์ยิ้มกว้างแต่คนที่สบสายตาไม่รู้สึกถึงรอยยิ้มแม้แต่น้อย กลับเห็นแววตาที่ทำให้ทุกคนหายใจไม่ออกเลยด้วยซ้ำ

"โอเคครับที่ผมวางไว้คือเราต้องเข้าไปตีสนิทกับคนที่คอยช่วยเหลือไลลาดูเหมือนจะเป็นลูกน้องของเจสันงานนี้เล่นไม่ยากเพราะพวกนั้นไม่ได้เป็นมืออาชีพพวกเรามาต้อนหนูกันเถอะ"ผมบอกทุกคนด้วยน้ำเสียงกร้าว

"ได้ถ้างั้นก็เริ่มงานกันวันพรุ่งนี้เลยวันนี้เตรียมคนและของให้พร้อมแล้ววางแผนกันอีกที "คิงส์พูดไม่ทันขาดคำเสียงใสๆที่ตะโกนเข้ามาในห้องทำให้ทุกอย่างต้องยุติลงเท่านี้ผมหันมาสบตาพิฃญ์ด้วยสายตามีคำถามแต่คงพูดอะไรมากไม่ได้เท่าไหร่ เพราะควีนที่เดินนำหน้าคนชื่อมินทร์กระโดดเหยงๆเข้ามาเล่นเอาผมอดยิ้มด้วยความเอ็นดูไม่ได้