9.ผู้ดูแล

ฉันรีบลุกตามแต่ไม่ทัน ในตอนที่คิดว่าควรจะไล่ตามเขาไปประตูก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง และมีผู้ชายที่ไม่รู้จักอีกคนเดินสวนกลับเข้ามาแทน

เขาอยู่ในชุดสูทพนักงานอาซูร่าคลับ ท่าทางคล้ายพวกอยู่กับเอกสารทั้งวัน ผมสีน้ำตาลเข้มและสวมแว่นสายตา แถมหน้าก็เรียบเหมือนกระดาษขาวที่ไร้ความรู้สึก

"สวัสดีครับ ผมชื่อ แสนสนุก ครับ"

ชื่ออะไรนะ !?

ฉันกระพริบตาให้กับความไม่เข้ากันอย่างแรง ระหว่างหน้าตากับชื่อของเขา

หน้าเรียบขนาดนี้ ชื่อ แสนจืดชืด น่าจะเหมาะกว่านะ

"สวัสดีครับ ผมชื่อ แสนสนุก ครับ"

"ค่า.."

ฉันตอบรับ เมื่อเขาแนะนำตัวเองด้วยเสียงโทนเดียวเป็นรอบที่สอง

เขาทำท่าผายมือให้ฉันกลับลงไปนั่งที่โซฟา แต่ฉันไม่สนใจ

"นี่คุณ ช่วยตามคุณโฮสต์ที่เพิ่งออกไปให้หน่อยค่ะ ฉันมีเรื่องต้องคุยกับเขา"

ตานั่นหลอกให้ฉันเซ็นต์เอกสาร แล้วเดินหนีไปดื้อๆเลย

เมื่อฉันพูด ตาแสนจืดชืดก็หย่อนก้นนั่งลงที่โซฟาเหมือนแกล้งทำเป็นไม่ได้ยินที่ฉันบอก แล้วใช้สายตาหลังกรอบแว่นหนาๆมองฉันที่ยืนระหว่างโซฟากับประตูห้อง

ประมาณว่า ให้ฉันมานั่งได้แล้ว

จ้องตากันอยู่ซักพัก ฉันก็ได้แต่มองบน แล้วยอมเดินกลับมานั่งตรงข้ามเขา

หน้าเรียบจนไม่มีอะไรน่าสนใจ ปกติคลับหรูๆแบบนี้ คัดพนักงานจากหน้าตาก่อนไม่ใช่หรือไง

ฉันที่มองประเมินเขาก็ได้แต่ถอนใจแล้วพูด

"มีอะไรก็พูดมาได้เลยค่ะ ฉันฟังอยู่"

เขาขยับแว่นเล็กน้อย แล้วพูดด้วยน้ำเสียงโทนเดียวเหมือนเดิม

สรุป เขามาอธิบายรายละเอียดทั้งหมดในการทำหน้าที่ ' ผู้ดูแล ' ให้กับฉัน

ในขณะที่ฉันฟังไปก็ทั้งโกรธ ทั้งไร้เรี่ยวแรงไปพร้อมๆกัน

เมื่อหน้าที่ ผู้ดูแล ที่ฉันเข้าใจมันไม่ใช่เป็นงานคนรับใช้ทำงานบ้านหรืออะไรแบบนั้นเลย

แต่หน้าที่ ผู้ดูแล ที่ฉันหลวมตัวเซ็นต์เอกสารยินยอมไปแล้วนั้น ก็คือหน้าที่ คู่นอน..

คู่นอน !!

นางบำเรอ !!

กระหรี่ !!

ม่ายยยยย..

"ไม่มีทาง ไอ้พวกเฮงซวยเอ๊ย!"

ฉันปาหมอนพิงที่อยู่ใกล้มือใส่หน้าตาแว่นหน้าจืด แล้วควานหากระเป๋าสะพายเดินหนีออกมาจากห้องสวีทที่เมื่อคืนใช้เป็นที่หาความสุข เอ้ย หาเรื่องใส่ตัว ทันที

หนอยแน่ จะเอาฉันเป็นคู่นอนเร๊อะ ชาติหน้าตอนบ่ายๆเถอะ

ฉันออกมาแล้วก็เดินหาตาโฮสต์หน้าหล่อไปทั่ว

หายไปไหนนะ ถ้าเจอแม่จะขอตบซักที

หนอย..ยย เห็นฉันใจอ่อนเข้าหน่อยก็มาหลอกกันได้ ตั้งแต่เมื่อคืนก็หลอกให้เซ็นต์รับหนี้ตั้งสามล้าน ที่แท้จุดประสงค์ก็อยากได้เราไปเอาฟรีๆตั้งหนึ่งปี

เห็นฉันโง่นักหรือไง

ฉันเดินวนหาจนเหนื่อย ถามใครก็ไม่มีใครรู้ จนฉันวีนแตกเรียกผู้จัดการคลับมาด่า เขาก็เอาแต่ก้มหัวขอโทษขอโพยแล้วแกล้งตีหน้าซื่อว่า ตาโฮสต์ที่ฉันนอนด้วยเมื่อคืนนี้เขาไม่รู้ว่าเป็นใคร

จะไม่รู้ได้ยังไง นี่ก็คลับเขา คนก็คนของเขา นอกจากจะปัดความรับผิดชอบ

ฉันชี้หน้าด่ากราดไปทั่วด้วยความโมโหที่ทุกคนช่วยกันปกปิด ฉันประกาศขู่ไปว่าจะไปแจ้งความเอาผิดคลับอาซูร่าด้วย

ตาผู้จัดการคลับก็แสนดี บอกจะให้รถของทางคลับขับไปส่งที่สถานีตำรวจให้ เป็นการช่วยอำนวยความสะดวกให้กับลูกค้า

ฉันกรีดร้องโวยวายจนเสียงแหบแห้ง แล้วถึงเดินตึงๆไปขึ้นรถของตัวเองขับออกมาอย่างหัวเสียที่สุด

เพราะรู้แน่ว่าทางคลับคงจะไม่ยอมช่วยอะไรซักอย่าง มีแค่ฉันที่โดนหลอกจนเสียทั้งเงินเสียทั้งตัว

ตาโฮสต์นั่นมันเป็นใครกันแน่ ทำไมทุกคนถึงช่วยกันปกป้องนัก

แล้ว...แล้วผู้หญิงมาเที่ยวที่คลับนี้ตั้งเยอะ ทำไมต้องเลือกมาหลอกฉันด้วย

เมื่อคืนนี้ไม่น่ากินเหล้าจนเมาเลย ไม่อย่างนั้นเรื่องบ้าๆแบบนี้ก็คงไม่เกิดขึ้นหรอก

นึกถึงตาโฮสต์หน้าหล่อที่หลอกกินฉันไปทั้งตัวก็ได้แต่ร้องกรี๊ดๆเป็นบ้าอยู่ในรถคนเดียว แถมถูกกินไปตั้งหลายรอบ เมื่อกี้ก็เพิ่งถูกหลอกกินไปอีกที

นี่มันน่าแค้นใจที่สุดเลย ผีตัวไหนเข้าสิงหนอ ฉันถึงได้ทำเรื่องน่าอายแบบนี้ได้นะ

ฉันขับรถกลับมาถึงคอนโดด้วยสภาพผีเดินได้ เมื่อมาถึงห้องก็ไขกุญแจเข้าไป แต่ยังไม่ทันปิดประตูห้องดี เสียงทุ้มดุดันก็ตวาดเข้ามาจนฉันสะดุ้งสุดตัว

"เมื่อคืนไปไหนมา..?!"

**********