8.เจ็บตรงไหนครับ nc

ความคลุมเครือบางอย่างโอบล้อมรอบตัว เมื่อเขาเข้ามาใกล้ชิด

ฉันกลัวว่าเสียงหัวใจของตัวเองจะดังออกมาจนทำให้อับอายขายหน้า แต่ยิ่งหลับตาลงอย่างนี้ความรู้สึกที่ถูกเขาลูบสำรวจไปทั้งตัวยิ่งชัดเจนจนเกินจะทนไหว

"อย่าค่ะ"

ฉันพยายามจับมือของเขาให้หยุด แล้วลืมตาขึ้นมา แต่สุดท้ายก็หนีไม่พ้นสายตาคมวาวของเขาที่จับจ้องลงมาอย่างเร่าร้อน

"ค..คุณ"

ฉันพูดไม่ทันจบก็ถูกริมฝีปากอุ่นร้อนของเขาประกบลงมา

"อื๊ออ.."

ฉันที่ยังตั้งตัวไม่ติดได้แต่ร้องประท้วงพยายามดันเขาออก แต่เรี่ยวแรงของเขามีมากกว่า ฉันถูกเขากดจูบลงมาจนร่างแบบบางของฉันจมลงไปในโซฟานิ่มอย่างช่วยไม่ได้

รสจูบบดเคล้าเรียกร้อง พยายามหว่านล้อมให้ฉันโอนอ่อน ลิ้นนุ่มลื่นถูกดูดดึงเป็นจังหวะที่ทำให้เสียววูบวาบไปถึงหน้าท้อง

ฉันถูกเขาจูบจนหน้ามืดตาลายจนลืมหมดแล้วทุกสิ่ง

มือของเขาเหมือนมีเวทมนตร์วิเศษ ที่ไม่ว่าจะลูบผ่านไปตรงไหนก็ทำให้รู้สึกถึงแรงปรารถนาที่ไม่เคยรู้ว่ามีอยู่ หน้าอกถูกเขาฟอนเฟ้นหนักหน่วงจนต้องหอบหายใจแรง

กระโปรงชุดเดรสถูกเลิกขึ้น ตามด้วยมือของเขาที่ลูบไล้เข้ามา ใช้การปัดเพียงนิดผ้าชิ้นน้อยที่ปกปิดอยู่ก็ไม่ใช่ปัญหา เมื่อปลายนิ้วของเขาเข้าสัมผัสยังจุดที่ไวต่อความรู้สึก ทำให้ฉันต้องสูดปากทันที

ซี๊ดดด...

เสียงครางเบาๆของฉันทำให้เขาถอนจูบออกช้าๆ แล้วกระซิบชิดริมฝีปากฉัน

"เจ็บตรงนี้..ใช่มั้ยครับ"

น้ำเสียงมีเสน่ห์ที่ใกล้ชิดเพียงลมหายใจ มือของเขายังคงลูบไล้เบาๆไปตามกลีบอ่อนบางจนฉันต้องกัดปากไว้ไม่ส่งเสียงน่าอายออกมา

"พะ พอแล้วค่ะ"

ฉันขอร้องให้เขาหยุด เมื่อนิ้วเรียวยาวของเขากำลังลูบวนเบาๆและมีทีท่าจะล่วงล้ำเข้าลึกมามากกว่านี้

แต่เขาก็ดื้อดึงนัก ใช่ร่างที่ใหญ่กว่ากดฉันไม่ให้ขยับ แล้วจัดการสำรวจตรวจตราอยากพินิจพิเคราะห์ ใช้ทั้งปลายนิ้วคอยลูบคลำไปทุกซอกหลืบจนฉันเสียวสะท้านนิ้วเท้าจิกลงกับเบาะโซฟา

"อย่า.."

ฉันร้องห้ามปราม แต่เสียงกลับเบาเหมือนแมวหงุงหงิง

"ซี๊ดด..."

ฉันครางแล้วซุกหน้าลงกับซอกคอแกร่งของเขา เมื่อนิ้วของเขาลูบวนรอบจุดเกสรเล็กๆที่เป็นแหล่งรวมความรู้สึกจนทนแทบไม่ไหว

"หรือว่า...เจ็บตรงนี้ครับ"

ฉันที่จะทนการตรวจสอบของเขาไม่ไหวแล้วก็ได้แต่พยักหน้ารับส่งๆไป เพื่อที่เขาจะได้หยุดทำแบบนี้เสียที

"ขอผม ตรวจดูให้แน่ใจอีกนิด นะครับ"

ฉันที่ยังไม่ได้ตอบรับ หรือปฏิเสธ เขาก็ถดตัวลงไปด้านล่างแล้ว

เขาจะทำอะไร ?

เป็นคำถามในใจที่ได้แต่ลืมตาปรือปรอยมองเขา จนสองขาเรียวยาวถูกเขาจับแยกออกถึงได้รู้สึกตัว

"เดี๋ยว เดี๋ยวค่ะ.."

"ชู่วส์.."

เขาทำเสียงให้ฉันเงียบ จนฉันชะงักไป แต่ตัวเขาเองนั่นแหละที่กลับมุดลงไปด้านล่าง แล้วแลบลิ้นชุ่มเปียกเข้าหากลีบดอกไม้ของฉัน

เมื่อได้รับสัมผัสนุ่มลื่นเข้าไล้เลีย ความเจ็บระบมมาก่อนหน้านี้ก็บรรเทาลงอย่างน่าแปลกใจ

ปลายลิ้นที่ควรอุ่นร้อน เมื่อได้รับความเย็นจากอากาศในห้อง ก็ให้ความรู้สึกเย็นสบายคล้ายการบำบัด แถมสัมผัสของเขาก็ดีมากจนฉันลืมตัวเผลอนอนนิ่งให้เขาทำต่อไป

อืม..มม

เรียวลิ้นของเขาบรรจงป้อนการปลอบประโลมกับจุดซ่อนเร้นอย่างเอาใจใส่ แต่ผลกระทบที่ฉันได้รับคือความเสียวซ่านที่ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้

"อ๊ะ.. พะ.. พอ ละ... แล้ว .."

ฉันที่เริ่มบิดตัว และบอกให้เขาหยุด เพราะคลื่นความรู้สึกเสียวซ่านได้ถาโถมขึ้นมา แต่เขากลับไล้เลียเร็วขึ้นด้วยลิ้นของเขา จนฉันทนแทบไม่ไหวได้แต่แอ่นตัวขึ้นยอมมอบตัวตนทั้งหมดให้เขาไป

เขาประคองสะโพกของฉันไว้ และมอบความสุขสมให้จนรู้สึกแตกพร่างเบาสบายไปทั้งตัว

นี่เป็นการทำออรัลเซ็กส์ที่นุ่มนวลปลอบประโลมใจที่สุดเท่าที่เคยได้รับมาเลย

เมื่อฉันตัวอ่อนลงหลับตาหอบหายใจบางเบาอย่างมีความสุข ก็รู้สึกได้ว่าเขาผละออกไป กระโปรงชุดเดรสที่ถูกเลิกขึ้นก่อนหน้านี้ก็ถูกจัดให้เข้าที่ พร้อมสองขาเรียวยาวของฉันด้วยที่ถูกเขาจับหุบให้อย่างเรียบร้อย

ในตอนที่ฉันลืมตาขึ้นเขาก็กลับไปนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเหมือนเดิมแล้ว ใบหน้ายังคงเรียบนิ่ง แต่ดวงตาแวววาวน่ามองที่สุด

ฉันอดจ้องมองไปที่ริมฝีปากสีเข้มของเขาไม่ได้ จนเขาเปิดประเด็นก่อนว่า

"ผมตรวจดูแล้ว ยังไม่มีตรงไหนที่บาดเจ็บจนถึงขั้นไม่สามารถใช้ชีวิตปกติได้นะครับ"

"คะ.."

ฉันที่ยังล่องลอยอยู่ยังไม่สามารถจะจับใจความได้ว่าเขากำลังพูดถึงเรื่องอะไร

"คุณอาจกังวลเกินไป แต่ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ ในเอกสารที่ผมเตรียมมาครอบคลุมค่ารักษาพยาบาลให้ทั้งหมด พร้อมค่าชดเชยต่างๆที่คุณควรได้รับ"

"อ้อ.. ค่ะ"

ฉันพยักหน้ารับ พยายามคิดตามว่าเขากำลังยื่นข้อเสนอค่าชดเชยมาให้นี่เอง

"คุณแค่เซ็นต์ชื่อรับข้อเสนอตรงนี้ก็พอครับ"

มือเรียวขาวชี้ไปที่ท้ายกระดาษ ที่มีช่องว่างให้ลงลายมือชื่อเว้นไว้

ฉันกำลังจะหยิบมันขึ้นมาอ่าน แต่เป็นเขาที่เร็วกว่า ทำการหยิบเอกสารมายื่นให้พร้อมปากกา เรียวปากคมคายสีเข้มแย้มยิ้มละไมทำให้คนเผลอมองจนใจสับสน

"เซ็นต์ชื่อตรงนี้ก็พอครับ ที่เหลือผมจะจัดการให้เอง"

เสียงทุ้มแสนเพราะพริ้งพูดอ่อนเบาราวมีมนต์ ฉันรับปากกามาถือไว้ก่อนจะจรดมือเซ็นต์ชื่อลงไปราวคนละเมอ

"ดีมากเลยครับ คุณคิดถูกแล้วจริงๆ"

เขาชมจนฉันอดใจฟูไม่ได้ ผู้ชายคนนี้เป็นคนที่มีอิทธิพลต่อจิตใจผู้หญิงมากจริงๆ

สมแล้วที่เขาเป็นโฮสต์ตัวท้อปของคลับอาซูร่า ทั้งหน้าตา รูปร่าง และน้ำเสียง โดยเฉพาะการบริการที่สุดแสนจะประทับใจจนลืมไม่ลง

"ฉันจะได้ค่าชดเชยเท่าไหร่คะ"

ฉันเงยหน้าถามทันทีที่เซ็นต์ชื่อเสร็จ แล้วเขาก็ดึงเอกสารกลับไปไว้ในมือตนเองเพื่อก้มลงตรวจดู ก่อนจะเงยหน้ามองฉันด้วยแววตาที่แปลกไป

"ค่าชดเชย เรื่องอะไรครับ"

"อ้าว ก็ค่าชดเชยที่ทำให้ฉันบาดเจ็บไงคะ"

ฉันรีบทวนคำเสียงสูงหน้าตาตื่นทันที

ก็เพิ่งจะเซ็นต์เอกสารให้เมื่อกี้นี้เอง ทำเป็นงงอะไรกัน

ฉันเห็นเขายิ้ม เป็นรอยยิ้มที่เจ้าเล่ห์ร้ายกาจจนใจฉันตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อเขาตอบเรียบๆมาว่า

"เมื่อครู่คุณแค่เซ็นต์ชื่อรับสภาพหนี้ โดยการมาเป็น 'ผู้ดูแล' ให้กับผม เป็นระยะเวลาหนึ่งปีนะครับ"

"ห๊าา..!"

ฉันอ้าปากกว้างอย่างตกใจที่สุด แต่เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วใช้สายตาที่กดข่มมองลงมา คล้ายเจ้านายชั้นสูงมองทาสต่ำต้อย

"เดี๋ยวจะมีผู้ช่วยของผมเข้ามาอธิบายรายละเอียดงานทั้งหมดให้คุณทราบ หวังว่าจะเป็น 'เด็กดี' นะครับ"

"เดี๋ยว..เดี๋ยวก่อน"

ฉันพยายามจะเรียกเขาให้มาคุยกันให้รู้เรื่องก่อน แต่เขาเดินเร็วมาก และเปิดประตูออกจากห้องไปแล้ว

**********