10.พี่วิน

ฉันชะงักมือที่กำลังจะคล้องสายโซ่ประตู

นี่เป็นเสียงพี่วินแฟนนักบินของฉันนี่เอง

ไปบินยุโรปมา ปกติต้องกลับพรุ่งนี้นี่ ทำไมครั้งนี้กลับมาก่อนล่ะ

หรือว่าฟาดสาวๆหมดยุโรปละ ถึงได้กลับมาก่อน

เสียงเดินเร็วๆมาถึงฉัน ก่อนที่เขาจะจับฉันให้หันไปเผชิญหน้ากับเขา

"เมื่อคืนพรายหายไปไหนมา พี่โทรหาก็ไม่รับ พี่โทรหาเพื่อนพรายทุกคนก็ไม่มีใครรู้ว่าพรายอยู่ที่ไหน ตอบพี่มาดีๆนะว่าพรายไปไหนมา"

พี่วินรัวคำถามมาถี่ยิบ แต่ฉันสะบัดมือเขาออกแล้วเลี่ยงเดินผ่านเขาเข้าไปในห้องอย่างหมางเมิน

"พราย..!"

เขาขึ้นเสียงใส่ฉันอย่างไม่เคยเป็น หน้าตาหล่อเหลาคมคายบู้บี้จนน่าหัวเราะ

เขาเข้ามาจับฉันให้หันมาเผชิญหน้าอีกครั้ง

"พี่บอก.."

เสียงเขาหายไปเมื่อมองลงมาที่ต้นคอของฉัน ท่าทางราวกับไม่อยากเชื่อสายตา

"นะ นี่มันอะไรกัน พราย..."

ฉันสะบัดมือของเขาออกแล้วเชิดหน้าขึ้นอย่างถือดี

"แล้วพี่วินคิดว่าอะไรล่ะคะ"

ฉันมองหน้าพี่วินที่ซีดลง มือของเขาลูบไปที่ลำคอแบบบางของฉัน ท่าทางราวกับอยากจะถูรอยแดงที่มีอยู่เต็มไปหมดให้มันหายไป

คงต้องขอบใจตาโฮสต์นั่นที่ขยันทำรอยทิ้งไว้ให้ ตอนนี้ก็ได้ใช้พอดี

"มันเป็นใคร !"

เสียงพี่วินดุจัดจนใจฉันแอบหวั่นขึ้นมา คบกันมาเจ็ดปีฉันไม่เคยเห็นเขาโมโหขนาดนี้มาก่อนเลย เพราะปกติเขาจะเป็นคนใจดีและน่ารักกับฉันเสมอ แต่เพราะฉันเพิ่งจะได้รู้ว่าที่ผ่านมา เขาก็แค่คนหลอกลวงเท่านั้น

ฉันปัดมือของเขาออก แล้วยิ้มเยาะใส่ตาของเขา

"พี่วินโกรธอะไรพรายล่ะคะ พรายก็แค่ลองทำแบบพี่วินเท่านั้นเอง"

"ว่าไงนะ"

"ก็แบบ เปลี่ยนคู่นอนไปเรื่อยๆไงคะ เมื่อคืนพรายก็แค่ลองดู ไม่คิดว่าจะสนุกขนาดนี้"

"พราย..!!"

อึก

ฉันโดนพี่วินบีบแขนทั้งสองข้างอย่างแรงจนต้องกัดฟันทน น้ำตาที่พยายามไม่ให้ไหลออกมาก็เลยกลั้นไม่อยู่อีกต่อไป ฉันมองเขาผ่านม่านน้ำตา เจ็บแค้นที่ถูกเขาทำให้รักแล้วมารู้ทีหลังว่าเขามันเลวแค่ไหน

เจ็บที่กายยังพอทนได้ แต่เวลาเจ็บที่ใจ ทำยังไงมันก็เกินจะทน

"จะตีพรายเหรอคะ พี่วิน"

ฉันเงยหน้าขึ้นถามเขา ไม่มียอมลงให้ มองสีหน้าเจ็บปวดของเขาแล้วก็รู้สึกสะใจนัก

"อย่าคิดว่าพี่ไม่กล้านะ"

เสียงขู่ของเขาไม่ได้ทำให้ฉันกลัวซักนิด แต่ยิ่งเพิ่มความบ้าคลั่งให้ฉันมากขึ้นไปอีก

"ก็ลองตีพรายดูสิ พรายจะสู้ตายแน่"

เขาจ้องฉัน จ้องจนเหมือนกับจะให้ทะลุเข้าไปถึงข้างใน แล้วเขาก็ปล่อยฉันง่ายๆจนฉันที่ไม่ทันตั้งตัวทรุดลงไปกองกับพื้น

พี่วินเสยผมที่ปรกหน้าผากขึ้น ท่าทางกดดันและสับสน ฉันสังเกตเห็นที่ใต้ตาของเขามีรอยคล้ำเหมือนคนอดนอนทั้งคืน

"เพราะอะไร.."

เสียงของเขาที่ถามมาคล้ายคนหมดแรง

"พรายทำกับพี่อย่างนี้ทำไม"

ถ้าเป็นสถานการณ์อื่น ได้ยินเสียงอ่อนแอแบบนี้ของพี่วิน ฉันคงยอมหมดแล้วทุกอย่างแล้ววิ่งเข้าไปกอดเขาแน่นๆเพื่อปลอบใจ แต่ตอนนี้ฉันต้องเข้มแข็งและรักตัวเองให้มากๆเข้าไว้

ฉันใช้แรงที่มีอยู่บังคับตัวเองให้ลุกขึ้นและเดินเข้าไปในห้องนอน แล้วหยิบรูปถ่ายหลายใบที่ใต้เตียงออกมา

หลักฐานที่มีคนหวังดีแอบถ่ายไว้แล้วส่งมาให้ฉันดูจนหัวใจแตกสลายไม่มีชิ้นดี ฉันเขวี้ยงมันใส่หน้าพี่วินด้วยแรงแค้นทั้งหมด แล้วกรีดร้องเสียงดังใส่เขา

"นี่ไงคะ คำตอบที่พี่วินถาม ว่าพรายทำแบบนี้ทำไม"

รูปภาพสิบกว่ารูปลอยกระจายไปทั่วห้อง ฉันเห็นพี่วินหยิบมันขึ้นมาดู เขาชะงักแล้วหยิบขึ้นมาดูอีกหลายใบ

ดูท่าจะจนมุมแล้วล่ะสิ ฉันยิ้มเยาะทั้งที่น้ำตายังไหลรินไม่ยอมหยุด

หลักฐานมัดแน่นขนาดนี้ เขาจะกล้าปฏิเสธได้ยังไง ฉันก้มลงมองภาพใบหนึ่งที่ตกอยู่ตรงหน้า เป็นภาพพี่วินกำลังกอดนัวเนียอยู่กับสาวฝรั่งผมทอง มือข้างหนึ่งกำลังบีบขยำก้นยัยนั่น หน้าก็ซุกอยู่บนอกล้นทะลัก แค่เห็นหัวใจก็เจ็บปวดจนอยากวิ่งเข้าไปทุบตีเขาให้ตายไปเลย

นี่แค่รูปเดียวนะ เมื่อวานฉันนั่งดูเป็นสิบใบจนสติแตก

ใครบ้างเห็นแฟนเราไปเอากับผู้หญิงคนอื่นแล้วยังทนได้ ฉันคนหนึ่งล่ะที่จะไม่ขอทน

"นี่ไม่ใช่พี่.."

เป็นพี่วินที่เก็บรูปบนพื้นขึ้นมาดูทีละใบจนครบ แล้วเดินเข้ามาบอกฉันด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"พรายไปเอารูปพวกนี้มาจากไหน"

หึ ไม่ยอมรับ หลักฐานมัดตัวขนาดนี้ยังกล้าปฏิเสธอีก

หน้าด้านเกินไปแล้ว

"พี่วินไม่ยอมรับหรือคะ"

"พี่ไม่ยอมรับ เพราะทั้งหมดนี้ไม่ใช่พี่"

เขาเน้นเสียงขึงขัง ดวงตาดุเข้มแน่วแน่ไม่มียอมแพ้ ท่าทางแบบนี้ฉันรู้ดีให้ตายเขาก็จะไม่ยอมรับแน่ๆ

"งั้นก็แล้วแต่พี่เลยค่ะ จะใช่พี่หรือไม่ใช่ก็ได้ แต่พรายคิดว่าใช่"

เขาเข้ามาจับแขนฉันแต่ฉันสะบัดออกอย่างรังเกียจทันที

"อย่าเอามือสกปรกมาจับพรายนะ"

"พอเถอะพราย มาคุยกันให้รู้เรื่องก่อน นี่ไม่ใช่รูปพี่"

"ถ้าไม่ใช่รูปพี่ แล้วมันเป็นรูปหมาที่ไหนล่ะคะ"

ฉันขึ้นเสียงสูงโมโหที่สุด ถึงขนาดนี้แล้วก็ยังไม่ยอมรับ

"ก็มันไม่ใช่รูปของพี่จริงๆ เดี๋ยวนี้ภาพตัดต่อเยอะแยะ เดี๋ยวพี่จะเอาไปให้เขาตรวจดู แป๊บเดียวก็รู้"

ภาพตัดต่อเหรอ

ฉันฉุกใจคิดจนเริ่มอ่อนลง พี่วินมีท่าทีจริงจังแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายอย่างรวดเร็ว

"เออ โจเหรอ กูมีภาพให้มึงช่วยดูให้หน่อย เหมือนกูจะถูกตัดต่อภาพ... เออ เดี๋ยวถ่ายส่งไปให้ ..แป๊บ"

เขาใช้มือถือถ่ายรูปแล้วส่งต่อไปทันที ดูไม่เหมือนล้อเล่นจนฉันเริ่มหวั่นใจ

ถ้าทั้งหมดนั่นเป็นภาพตัดต่อจริง แล้วที่เมื่อคืนฉันไปนอนกับคนอื่นประชดพี่วินล่ะ จะทำยังไง!

"เออ ฝากด้วย"

พี่วินตัดสายแล้วมองมาที่ฉัน จ้องเขม็งโดยเฉพาะรอยแดงๆที่คอด้วยสายตาวาวโรจน์

"ทีนี้มาที่เรื่องของเราบ้าง เมื่อคืนหายไปไหนมา แล้วนี่..ใครมันเป็นคนทำ !?"

"....."

แล้วฉันจะต้องตอบพี่วินว่ายังไงดี !?

**********