12.ตามสัญญา

ฉันพยายามตั้งสติ แล้วตอบกลับเสียงห้วน

"ใช่"

เรื่องทั้งหมดมันเกิดขึ้นก็เพราะไอ้สารเลวคนนี้คนเดียว

รวมทั้งความเศร้ามากมายของฉันที่สุดสงสารพี่วินแฟนตัวเองด้วยเหมือนกัน

"ครับ ผมฟังอยู่"

ฉันกล้ำกลืนความแค้นลงไป พยายามฝืนพูดด้วยเสียงสองอย่างอ่อนหวานว่า

"ฉันอยากเจอคุณอีกครั้ง..ค่ะ "

เขาเงียบไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบมาว่า

"คุณโอเครึเปล่าครับ"

ในใจฉันร้องตะโกนว่า ไม่โอเค ไม่โอเคโว้ย!!

นายหลอกฉัน หลอกกินทั้งตัวยังไม่พอ ยังหลอกให้เป็นหนี้อีกตั้งสามล้าน สุดท้ายก็ยังมาหลอกให้เป็นนางบำเรอด้วย สัญญาทาสตั้งหนึ่งปี

ฉัน..ไม่.. มี.. ทาง..โอ.. เค..!!

แต่ก็ได้แต่กัดฟันพูดว่า

"ดีค่ะ ดีมากๆเลย"

เขาเงียบไปอีกครั้ง ฉันกำโทรศัพท์แน่นขึ้น จนเสียงผ่อนลมหายใจของเขาดังเบาเข้ามา

"คุณพริ้งพรายครับ.."

"ค่ะ"

ฉันตอบรับเมื่อเขาเรียกชื่อจริงของฉัน

"ผู้ช่วยของผมได้บอกคุณไปหรือเปล่าครับ เรื่องรายละเอียดทั้งหมดที่คุณต้องรู้ ในการเป็น 'ผู้ดูแล' ของผม"

จะไปรู้ได้ยังไงล่ะ แค่ฟังว่าผู้ดูแลคือคู่นอน ฉันก็หูดับจนไม่รับรู้เรื่องอะไรแล้ว หลังจากนั้นก็อาละวาดไปทั่วแล้วถึงขับรถกลับมาที่คอนโดนี่ล่ะ

"เผอิญว่าฉันกำลังยุ่งๆน่ะค่ะ เลยอาจจะจำไม่ได้ มีเรื่องสำคัญอะไรที่ฉันต้องสนใจเป็นพิเศษมั้ยคะ"

เขาเงียบไปอีกครั้งจนฉันยุ่งยากใจ ก่อนจะตอบมาอีกครั้งว่า

"คุณมีเวลาเตรียมตัวสามวัน แล้วผมจะไปรับนะครับ"

"ห๊ะ..รับฉัน รับไปไหน?!"

ฉันหลุดแอ๊ปเสียงหวานทันที

จนมีเสียงถอนหายใจอย่างอ่อนใจของเขาตามมา และพูดว่า

"คุณเซ็นต์สัญญาเป็นผู้ดูแลของผม ก็ต้องย้ายมาอยู่กับผมน่ะสิครับ"

ไม่ มี ทาง !!

ฉันกรีดร้องแต่ไม่มีเสียงออกไป

ใครจะไปอยู่กับแก ฉันอยากจะเจอแกก็เพราะจะเอาตำรวจไปลากคอแกเข้าคุกต่างหาก ไอ้โฮสต์ผีทะเล

"ถ้าแค่ไปทำงานแล้วกลับล่ะคะ แบบว่าไม่ต้องถึงขนาดย้ายบ้านกันเลย"

ฉันพยายามต่อรองเสียงเบา แต่เขาก็พูดสวนกลับมาทันทีว่า

"คุณพริ้งพรายครับ คิดจะไม่ทำตามสัญญาหรือเปล่าครับ"

ถามเหมือนมานั่งอยู่ในใจเลย

ก็ใช่น่ะสิ สัญญาบ้านั่นฉันไม่มีทางยอมรับเด็ดขาด ฉันจะจับแกเข้าคุกข้อหา หลอกลวงให้เสียตัว เอ๊ย เสียทรัพย์

"ไม่มี๊ ไม่มี ค่ะ ฉันเป็นคนรักษาสัญญาแน่นอนค่ะ"

ฉันรีบตอบให้เขาไม่ระแวงกันไปเสียก่อน

"ดีครับ เพราะผมไม่อยากทำอะไรรุนแรงเวลาเจอคนทำผิดสัญญา"

ขู่กันเหรอ นี่ข่มขู่กันชัดๆเลยใช่มั้ย ไอ้คนเลว..วว

"มีคนเคยผิดสัญญาด้วยหรือคะ"

ฉันจะถามออกไปทำไมเนี่ย

"ครับ"

เขาตอบเพียงสั้นๆ แต่น้ำเสียงเย็นเยียบจนรู้สึกไม่ดีอย่างแรง

"แล้วถ้าฉัน ผิดสัญญาล่ะคะ"

จะพูดทำไมยัยพราย ตบปากตัวเองหนึ่งที ฉันได้แต่กำมือแน่นรอฟังคำตอบ

"ผมว่า คุณพริ้งพรายคงไม่อยากหายไปเฉยๆใช่มั้ยครับ"

หายไปเฉยๆ... หมายความว่ายังไง

ลักพาตัว ?!

ฆ่าหมกศพ ?!

ตาย ?!

จู่ๆฉันก็สั่นสะท้านไปทั้งตัว เหมือนมีคลื่นความหนาวเย็นที่มองไม่เห็นพัดผ่านร่างกาย

"ผมล้อเล่นน่ะครับ ผมรู้ว่าคุณพริ้งพรายจะเป็นคนรักษาสัญญาแน่นอน"

เขาพูดแก้ตัวด้วยเสียงสนุกสนาน แต่ฉันไม่สนุกด้วยซักนิด นี่มันน่ากลัวเกินไปแล้ว

พวกคนกลางคืน ปกติก็ไม่น่าจะใช่คนดีอยู่แล้ว

หรือนี่เป็นพวกแก๊งมาเฟียที่เคยได้ยินข่าวผ่านหูมาบ้างว่า

อะไรน้า ..เออใช่ ข่าวที่มีคนถูกซ้อมจนตายหน้าคลับอาซูร่าเมื่ออาทิตย์ก่อน เป็นข่าวดังมากเพราะมีเรื่องไปเอี่ยวกับทุนเทา หรือพวกธุรกิจมืดข้ามชาติ

ไม่นะ !! ฉันยังไม่อยากตาย

มือที่จับโทรศัพท์อยู่เกิดสั่นพั่บๆขึ้นมาจนฉันต้องกำไว้ทั้งสองมือให้แน่นหนา

"....."

แล้วฉันก็ไม่รู้จะตอบเขาว่ายังไงดี เพราะเหมือนจะพูดอะไรไม่ออกซะแล้ว

เมื่อผ่านความเงียบที่ได้ยินแต่เสียงหัวใจฉันที่เต้นอย่างหวาดกลัว เสียงทุ้มมีเสน่ห์ของเขาก็สรุปให้ฉันฟังว่า

"คุณพริ้งพรายครับ อีกสามวันผมจะไปรับคุณด้วยตัวเองนะครับ หวังว่าเราจะได้พบกัน....ตามสัญญา..."

อ๊ากกกกก ม่ายยยยยย

ฉันร้องในใจอย่างวิงวอนต่อโทรศัพท์ที่ถืออยู่ แต่เสียงตัวเองกลับตอบเขาไปสั่นๆอย่างเชื่อฟังว่า

"ค่ะ ได้ค่ะ"

มีเสียงหัวเราะเบาๆจากเขาแว่วมาก่อนจะตัดสายไป

ฉันที่ถือโทรศัพท์ค้างไว้เหมือนกับวิญญาณได้หลุดออกจากร่างไปแล้ว

**********