11.ขอโทษนะคะ

"รอยนี่...ใครมันเป็นคนทำ!"

เสียงพี่วินดุจัดเอาเรื่องจนฉันไม่กล้าสู้สายตา

ทำไมเรื่องทั้งหมดมันกลับตาลปัตรไปหมดแบบนี้ล่ะ แล้วฉันจะตอบเขาว่ายังไงดี

ตอบว่า พอดีพรายเข้าใจพี่วินผิดไป เมื่อคืนเลยไปซื้อผู้ชายมานอนด้วยอ่ะค่ะ

ไม่ได้ ตอบแบบนี้พี่วินต้องจับฉันหักคอแน่

หรือบอกว่า ถูกแมลงอะไรไม่รู้กัดแล้วแพ้ รอยแดงเลยขึ้นเต็มไปหมด เป็นแมลงตัวผู้ซะด้วยสิ

นี่ เห็นพี่วินเขาโง่หรือไง ดูสายตาที่เขามองมาซะก่อน เขาเตรียมจับแกขึ้นเขียงแล้วสับเป็นพันๆชิ้นแล้ว

เมื่อก่อนแค่ถูกผู้ชายมาขอเบอร์ พี่วินยังตามไปตบกระบาลผู้ชายโชคร้ายคนนั้นเล่นอยู่เลย แต่นี่ไม่ได้แค่ขอเบอร์ แต่ถึงขั้นทั้งทับทั้งสอดใส่จนมิดด้าม ถ้าพี่วินรู้เข้าจะไม่วิ่งเอาปืนไปยิงตาโฮสต์นั่นจนพรุนเลยเหรอ

คิดแล้วก็ได้แต่หวาดหวั่นในใจ ฉันพยายามทำใจดีสู้เสือ แล้วจ้องตาเขากลับ

"พี่นั่นแหละที่เอาผู้หญิงไปทั่ว หลักฐานมีอยู่เต็มมือ อย่ามาทำเป็นไม่รู้ ภาพตัดต่อบ้าอะไร คิดว่าพรายโง่หรือไง"

ฉันแกล้งทำเป็นโมโหกลบเกลื่อนเรื่องฉาวโฉ่ของตัวเอง ถ้าจะต้องแสดงบทผู้ถูกกระทำ ก็ต้องไปให้สุด

ฉันกรีดร้อง แล้วบังคับให้น้ำตาไหลลงมาราวทำนบพังทลาย

"คนชั่ว คนเลว ทำกับพรายอย่างนี้ได้ยังไง แอบไปเอาคนอื่นไปทั่ว น่าขยะแขยงที่สุด ออกไปเลยนะ ออกไปจากห้องพรายเดี๋ยวนี้ แล้วไม่ต้องมาให้เห็นหน้าอีก โฮ โฮ โฮ.. "

ฉันร้องไห้ฟูมฟายใหญ่โต แล้วผลักพี่วินไปที่ประตูห้อง

"เดี๋ยวพราย พี่บอกแล้วไงว่าพี่ไม่ได้ทำ.."

พี่วินหน้าเจื่อนลงเมื่อถูกฉันไล่ แต่เขาตัวใหญ่กว่ามาก แค่เขาขืนตัวไม่ยอมขยับต่อให้ฉันดันยังไงก็ไม่ยอมเขยื้อนอยู่ดี นี่แหละข้อเสียของการมีแฟนที่ตัวสูงใหญ่เกินไป

เขาพยายามจับไหล่ทั้งสองข้างของฉันไว้เพื่อหยุด แต่ฉันรีบปัดมือของเขาออก แล้วถอยห่างออกไป

ตอนนี้ไม่ควรอยู่ใกล้เขาเกินไป เดี๋ยวเขาจะจับได้ว่าฉันแกล้งร้องไห้ แถมรอยดูดสีแดงที่ตัวก็มีเยอะมากกว่าที่คอด้วย ถ้าปล่อยให้เขาเห็นฉันคงต้องตายแน่ๆ

ในขณะที่เขายังไม่รู้จะจัดการกับฉันยังไง สุดท้ายฉันก็วิ่งเข้าไปหลบในห้องนอนแล้วล็อคประตูทันที

"พราย ออกมาคุยกับพี่ให้รู้เรื่องก่อน"

เสียงพี่วินตามมาเรียกอยู่หน้าห้องอย่างจนใจ

"พี่ไม่เคยนอกใจพรายเลยนะ พรายต้องเชื่อพี่สิ พี่มีพรายแค่คนเดียวจริงๆนะ"

ฉันที่เอาหลังพิงประตูฟังเสียงของเขาแล้วน้ำตาก็ไหลลงมาจริงๆ ไม่ได้แกล้งทำเหมือนเมื่อครู่

ได้แต่นึกสะทกสะท้อนใจ ถ้าเมื่อคืนไม่ใจร้อนวู่วามจนทำเรื่องบ้าบออย่างนั้นลงไป ฉันคงจะมองหน้าพี่วินได้สนิทใจกว่านี้

เพราะถ้าพี่วินไม่ได้โกหก รูปทั้งหมดนั่นเป็นภาพตัดต่อจริงๆ แล้วใครล่ะที่เป็นคนส่งมา

ทำอย่างนี้ทำไม?

ฉันร้องไห้โฮๆ อย่างปวดร้าวใจ กับสถานการณ์ที่ไม่รู้จะบอกกับพี่วินว่าเกิดอะไรขึ้นกับฉันไปแล้ว

เสียงร้องอย่างเจ็บปวดใจของฉันทำให้พี่วินเข้าใจผิด เขาเรียกฉันอย่างร้อนใจ

"พราย ..พรายครับอย่าร้องไห้ พี่ขอโทษถ้าทำให้พรายไม่สบายใจ"

ฮือออ

"โอเค พี่จะกลับก่อนตามที่พรายขอ แต่พี่จะเอาหลักฐานว่าพี่ไม่ใช่คนในรูปพวกนั้นมาให้พรายดู ดีมั๊ยครับ"

ฮือออ

"พี่จะไปแล้วนะพราย ไม่ต้องร้องไห้นะครับ พี่รักพรายคนเดียวจริงๆนะครับ"

คำบอกรักของพี่วินทำฉันทรุดตัวลงนั่งกอดตัวเองแล้วร้องไห้โฮออกมาอย่างสุดกลั้น

พรายขอโทษนะคะพี่วิน พรายขอโทษ

ฉันได้แต่ขอโทษพี่วินในใจได้เท่านั้น

เสียงปิดประตูหน้าห้องของพี่วิน ทำให้ฉันรู้ว่าเขาออกไปแล้ว

โถ พี่วินผู้น่าสงสาร ฉันรู้ว่าเขายอมลงให้ก่อน ทุกครั้งที่ฉันร้องไห้เขาจะไม่กล้าทำอะไรฉันเลย

พี่วินมีแต่ยอม แล้วก็ยอม บางครั้งเขาไม่ผิดแต่เขาก็เลือกที่จะเป็นคนยอมให้ฉันมีความสุข

รอยดูดตั้งมากมายที่คอ พี่วินก็น่าจะเดาได้อยู่แล้วว่าฉันไปทำอะไรมา แต่เขาเลือกที่จะไม่ทำให้ฉันลำบากใจ เลือกที่จะไม่ยอมให้แตกหักกันไปเลยในวันนี้

พี่วินก็คือพี่วิน เขาเลือกที่จะไปลงโทษคนอื่นแทน แต่จะไม่ยอมเสียฉันไปอย่างแน่นอน

ฉันสูดหายใจเข้าลึกอย่างปลุกปลอบใจตัวเอง แล้วตัดสินใจแล้วว่า เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ ฉันจะปิดเป็นความลับไปชั่วชีวิต

ลา ลา ล่า ลา ลา..

เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าสะพายดังขึ้น ฉันที่ยังไม่กล้ารับเพราะกลัวว่าจะเป็นพี่วินที่โทรมา เขาคงเป็นห่วง และให้ฉันไปคล้องโซ่นิรภัยที่ประตูห้องหลังเขาออกไปเหมือนทุกครั้ง

ลา ลา ล่า ลา ลา..

เสียงโทรศัพท์ยังดังไม่หยุด จนฉันต้องหยิบมันออกมา แต่เบอร์ที่โชว์อยู่กลับเป็นเบอร์ที่ไม่รู้จัก

ฉันกดรับทันที

"ฮัลโหล สวัสดีค่ะ..."

"....."

"ฮัลโหล..."

ในตอนที่คิดว่าใครกัน โทรมาแล้วไม่ยอมพูด เสียงทุ้มมีเสน่ห์เฉพาะตัวที่ชาตินี้ฉันคงจะจำไม่มีวันลืมก็ดังสวนมา

"ได้ยินว่า เมื่อครู่คุณตามหาผมหรือครับ"

คือเขา ไอ้โฮสต์ที่หลอกฉันไปปู้ยี่ปู้ยำทั้งคืน!!

**********