ตอนที่ 2: เพลิงชำระเกียรติยศ - 1

แสงอรุณยามเช้ายังไม่ทันจะส่องสว่างข้ามพ้นขอบหลังคาโรงเตี๊ยมท้ายตรอกโคมหอม กลิ่นอับชื้นของน้ำครำที่ตกค้างจากฝนเมื่อคืนยังไม่ทันจางหาย เสียงกระแทกประตูไม้หนัก ๆ ก็ดังกึกก้องประหนึ่งเสียงกลองศึก

เฉินจื่ออวี๋ยืนกอดอกอยู่กลางโถงร้านที่บัดนี้ถูกจัดระเบียบใหม่จนดูทะมัดทะแมงผิดตา นางรวบผมขึ้นสูงเปิดเผยลำคอระหงที่ชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อจากการเตรียมเตาหลอมตั้งแต่มืดค่ำ ในมือของนางไม่ได้ถือพู่กันขนจิ้งจอกอีกต่อไป แต่เป็นคีมเหล็กขนาดใหญ่ที่ดูหนักอึ้ง

เบื้องหน้าของนางคือรถม้าหรูหราที่จอดนิ่งสนิทขวางทางสัญจรของรถเข็นขายผัก เย่หลันซวินก้าวลงมาด้วยชุดผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มขลิบดิ้นทองคำขาว ท่วงท่าสง่างามประหนึ่งหลุดออกมาจากภาพวาดขุนนางราชสำนัก ทว่าทันทีที่เท้าของเขาเหยียบลงบนพื้นดินที่แฉะชื้นและเต็มไปด้วยเศษขยะ แววตาคมปลาบนั้นก็ฉายแววรังเกียจออกมาครู่หนึ่ง

"ท่านมาช้าไปหนึ่งถ้วยชา และนั่นหมายความว่าอุณหภูมิของยางไม้ที่ข้าเคี่ยวไว้กำลังจะเสียของ" จื่ออวี๋เอ่ยเสียงเรียบ ทว่ามีพลังอำนาจที่ทำให้องครักษ์ข้างกายเย่หลันซวินถึงกับชะงัก

นางโยนผ้ากันเปื้อนที่ทำจากหนังวัวหยาบ ๆ ซึ่งโชกไปด้วยคราบน้ำมันเขม่าดำปึกใส่หน้าอกของคุณชายรองตระกูลเย่โดยไม่เกรงอาญา

"ถอดชุดราคาแพงนั่นออกเสีย แล้วสวมสิ่งนี้ หากท่านยังยืนยันว่าต้องการ 'ซ่อม' สิ่งที่ตายไปแล้ว ท่านก็ต้องเริ่มจากการทำให้ตัวเอง 'เปื้อน' เสียก่อน"

เย่หลันซวินจ้องมองผ้ากันเปื้อนที่เหม็นสาบด้วยความเงียบเชียบที่น่าขนลุก องครักษ์ข้างกายเขาชักดาบออกครึ่งฝัก

"บังอาจ! เจ้าเป็นเพียงช่างต่ำต้อย กล้าดียังไงมาสั่งการคุณชายรอง..."

"หยุด!" เย่หลันซวินคำรามเสียงต่ำจนองครักษ์ต้องก้มหน้าหลบตา เขาหันกลับมามองจื่ออวี๋ แววตานั้นเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความดุดันที่แฝงไปด้วยความสนใจ

"เจ้ากำลังทดสอบความอดทนของข้า หรือกำลังลองดีกับอำนาจที่ข้ามีในมือกันแน่"

"ข้ากำลังทดสอบว่า 'รสชาติชีวิต' ของท่านมีค่ามากกว่าเกียรติยศจอมปลอมนั่นหรือไม่เจ้าค่ะ" จื่ออวี๋แค่นยิ้มที่มุมปาก

"ลงไปที่ห้องใต้ดินเดี๋ยวนี้ ที่นั่นคือโลกของข้า ไม่ใช่โลกของท่าน"

ห้องทำงานชั้นใต้ดินของสกุลเฉินคือดินแดนที่กาลเวลาถูกแผดเผา อากาศภายในนั้นร้อนระอุจนผิวหนังรู้สึกแสบไหม้ กลิ่นกำมะถันที่ถูกเคี่ยวจนเดือดผสมกับกลิ่นถ่านหินและยางไม้กฤษณาเพลิงอบอวลจนหายใจลำบาก แสงสว่างเดียวมาจากปากเตาหลอมที่พ่นเปลวไฟสีส้มฉานออกมาสะท้อนกับผนังหินที่ชื้นแฉะ

จื่ออวี๋ชี้ไปที่ถังไม้โอ๊กขนาดใหญ่ที่บรรจุน้ำยาสกัดจากเปลือกไม้เหนียวหนืดประดุจลาวา

"นั่นคือหน้าที่ของท่าน กวนน้ำยานี้ด้วยพายนี้ให้เข้ากับผงหินนิลดำ ห้ามหยุดแม้แต่วินาทีเดียว ความร้อนต้องสม่ำเสมอ หากน้ำยาตกตะกอนแม้เพียงนิด พัดของท่านจะกลายเป็นเพียงเศษไม้ที่ไม่มีวันประสานกันได้อีกตลอดกาล"

เย่หลันซวินสลัดเสื้อคลุมไหมราคาแพงทิ้ง เหลือเพียงเสื้อตัวในบางเบาที่บัดนี้แนบไปกับกล้ามเนื้อแขนที่แข็งแกร่งจากการฝึกดาบ เขาหยิบพายเหล็กที่หนักอึ้งขึ้นมาและเริ่มออกแรงกวน ทันทีที่พายกระทบกับยางไม้ที่ข้นคลัก แรงต้านมหาศาลก็ทำให้เส้นเอ็นที่ข้อมือของเขาปูดโป่ง

"แรงกว่านี้! อย่าปล่อยให้ทิฐิขุนนางมาฉุดรั้งพละกำลังของท่าน"

จื่ออวี๋ตะคอกขณะที่นางเองก็ก้มหน้าก้มตาใช้ตะไบจิ๋วเจียระไนเศษพัดชิ้นที่เล็กที่สุดประหนึ่งเม็ดทราย

ชั่วโมงแล้วชั่วโมงเล่าที่ผ่านไปท่ามกลางเสียงไฟที่ปะทุและเสียงกระทบของพายเหล็ก เย่หลันซวินรู้สึกเหมือนปอดกำลังจะมอดไหม้ หยาดเหงื่อไหลซึมเข้าดวงตาจนแสบพร่า แต่เขากลับค้นพบความรู้สึกบางอย่างที่หายไปนาน... ความรู้สึกของ 'ความเหนื่อยยาก' ความรู้สึกที่กล้ามเนื้อถูกฉีกกระชาก มันคือความเจ็บปวดที่เป็นเครื่องยืนยันว่าเขายังมีตัวตนอยู่